Księga Wyjścia 16:22 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu po pierwsze wyraźny znak, że szabat siódmego dnia był zachowywany już przed nadaniem Prawa na górze Synaj, a nawet przed wyprowadzeniem Izraelitów z Egiptu. Szabat sięga więc początku, jak czytamy w Księdze Rodzaju 2:3. Gdyby ustanowiono go dopiero w tym momencie, jak Mojżesz mógłby zrozumieć słowa Boga o zbieraniu szóstego dnia podwójnej porcji, gdyby Bóg nie wspomniał wprost o szabacie (Księga Wyjścia 16:5)? I jak lud mógł tak szybko pojąć ich znaczenie, czym zaskoczył nawet swoich przywódców, skoro wcześniej nic nie wiedział o szabacie (Księga Wyjścia 16:22)? Od czasu stworzenia człowieka Bóg nakazywał przeznaczać jeden dzień na siedem na święte obowiązki i odpoczynek. Było to najstarsze prawo ustanowione bezpośrednim nakazem Boga.

Po drugie, szóstego dnia Bóg zapewnił Izraelitom dodatkowy pokarm i dał im czas na jego przygotowanie. Tego dnia dał im dość chleba na dwa dni (Księga Wyjścia 16:29). Nakazując odpoczynek siódmego dnia, zadbał, by posłuszeństwo nie przyniosło im straty. Nikt nigdy nie traci na służeniu Bogu. Mieli zebrać zapas na dwa dni i przygotować go wcześniej (Księga Wyjścia 16:23). Zasada była ścisła: mieli piec i gotować dzień wcześniej, a nie w szabat.

Nie oznacza to, że dziś przygotowywanie posiłków w dzień Pański jest niewłaściwe. Uczy nas jednak tak planować domowe obowiązki, by jak najmniej zakłócały świętowanie szabatu. Tego dnia można wykonywać prace naprawdę konieczne, lecz mądrze jest ograniczyć do minimum codzienne zajęcia, aby pełniej skupić się na tym, co najważniejsze.

Manna zachowana na szabat nie psuła się (Księga Wyjścia 16:24). Kiedy wbrew Bożemu nakazowi przechowywali ją wcześniej, gniła i cuchnęła (Księga Wyjścia 16:20). Gdy zaś zachowywali ją zgodnie z Jego nakazem, pozostawała świeża i zdatna do spożycia, bo wszystko zostaje uświęcone przez słowo Boże i modlitwę.

Po trzecie, siódmego dnia manna się nie pojawiała. Bóg jej wtedy nie zsyłał, dlatego Izraelici nie mieli jej oczekiwać ani wychodzić, by ją zbierać (Księga Wyjścia 16:25; Księga Wyjścia 16:26). Pokazywało to, że manna nie była skutkiem naturalnych procesów. Było też znakiem, że Bóg potwierdzał w ten sposób autorytet Prawa, które Mojżesz miał wkrótce otrzymać. Bóg zadbał, by Izraelici pamiętali o szabacie. Nie mogli zapomnieć ani o nim, ani o dniu poprzedzającym, kiedy trzeba było wszystko przygotować.

Niektórzy mimo to wyszli siódmego dnia, licząc na to, że znajdą mannę, lecz niczego nie znaleźli (Księga Wyjścia 16:27). Kto chce znaleźć, musi szukać we właściwym czasie, tak jak zachęca nas wezwanie, by szukać Pana, póki można Go znaleźć. Przy tej okazji Bóg zapytał Mojżesza, jak długo Mojżesz będzie odmawiał przestrzegania Jego przykazań (Księga Wyjścia 16:28). Dlaczego zwrócił się do Mojżesza w ten sposób, skoro to nie on był nieposłuszny? Mojżesz przewodził nieposłusznemu ludowi, a Bóg obarczył go odpowiedzialnością, by mocniej napomniał Izraelitów i upewnił się, że ich nieposłuszeństwo nie wynikało z jego zaniedbania. Zostali skarceni za to, że wyszli szukać manny siódmego dnia.

Uczy nas to dwóch rzeczy. Nawet drobny akt nieposłuszeństwa głęboko nie podoba się Bogu. Bóg zazdrośnie strzeże czci należnej szabatom. Skoro tak surowo skarcono tych, którzy wyszli w szabat szukać pożywienia, nie da się usprawiedliwić wychodzenia tego dnia wyłącznie po to, by szukać własnej przyjemności.