Księga Wyjścia 16:32 – znaczenie i zastosowanie

Bóg dał mannę jako pokarm swojemu ludowi na pustyni, a dla Izraelitów stała się ona czymś w rodzaju codziennej uczty. W tym wersecie czytamy, jak zachowano pamięć o mannie. Omer manny umieszczono w złotym naczyniu, jak czytamy w Liście do Hebrajczyków 9:4, a później, gdy powstała Arka Przymierza, przechowywano go przed nią (Księga Wyjścia 16:32–34). Manna nie zepsuła się ani nie uległa rozkładowi, dzięki czemu pozostała trwałym cudem i stała się stosowną pamiątką tego cudownego pokarmu.

Bóg powiedział, że przyszłe pokolenia zobaczą chleb, którym karmił swój lud na pustyni. Będą mogły zobaczyć, jaki to był pokarm i ile otrzymywał każdy człowiek każdego dnia. Będą mogły ocenić, czy Izraelici mieli rzeczywisty powód, by skarżyć się na jedzenie. Zobaczą też, że zarówno lud, jak i jego dzieci mieli wszelkie powody, by pamiętać o dobroci Boga i Go za nią wysławiać. Nie należy zapominać o chlebie, który się spożyło. Boże cuda i miłosierdzie powinny pozostać w naszej pamięci, by w każdej chwili umacniać nasze zaufanie do Boga.

Miłosierdzie Boga związane z manną trwało tak długo, jak lud potrzebował manny. Manna nie przestawała spadać, dopóki Izrael nie dotarł do granic Kanaanu, gdzie chleba było pod dostatkiem (Księga Wyjścia 16:35). Pokazuje to, jak nieustanna jest Boża troska. Dopóki istnieje ziemia, nie ustają siew i żniwa. Izraelici często byli uparci na pustyni, a jednak manna nigdy ich nie zawiodła. Podobnie Bóg nadal zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych.

Manna jest nazwana pokarmem duchowym (Pierwszy List do Koryntian 10:3), ponieważ wskazywała na duchowe błogosławieństwa w rzeczywistości niebiańskiej. Sam Chrystus jest prawdziwą manną, chlebem życia, a manna na pustyni była Jego obrazem (Ewangelia Jana 6:49–51). Także słowo Boże jest manną, bo karmi nasze dusze (Ewangelia Mateusza 4:4). Pociechy Ducha są manną ukrytą (Apokalipsa św. Jana 2:17). Dary te zstępują z nieba, tak jak manna, i podtrzymują oraz pokrzepiają nowe życie, które Bóg w nas wzbudza, gdy przebywamy na pustyni tego świata.

Ten pokarm jest dla Izraelitów, dla tych, którzy podążają za słupem obłoku i ognia, czyli za Bożym prowadzeniem. Mannę trzeba było zbierać. Podobnie Chrystusa, ofiarowanego nam w Słowie, trzeba przyjąć przez wiarę i korzystać ze środków łaski. Każdy z nas musi zbierać ją dla siebie i robić to wcześnie, póki sposobność jest jeszcze dostępna. Jeśli minie poranek, w którym można ją zebrać, może być już za późno.

Manna nie była przeznaczona do przechowywania, lecz do spożywania. Podobnie ci, którzy przyjmują Chrystusa, powinni żyć dzięki Niemu przez wiarę i nie przyjmować Jego łaski na próżno. Manny wystarczało dla wszystkich, każdy otrzymywał jej dość i nikt nie miał jej za dużo. Tak samo w Chrystusie jest pełnia i nic się nie marnuje. Jednak ci, którzy jedli mannę, znów odczuwali głód, a w końcu umarli. Bóg nie miał upodobania w wielu z nich. Lecz ci, którzy karmią się Chrystusem przez wiarę, nigdy nie będą głodni ani już nie umrą. Bóg będzie miał w nich upodobanie na zawsze. Niech Pan zawsze daje nam ten chleb.