Księga Wyjścia 26:1
Wykonasz przybytek z dziesięciu tkanin: wykonasz go z kręconego bisioru, z fioletowej i czerwonej purpury, z karmazynu – z cherubami wykonanymi przez biegłego tkacza.
Księga Wyjścia 26: poznaj główne tematy i zastosuj je w swoim życiu już dziś
Liczba wersetów: 37 | Biblia BibleGuided — Polski
Wykonasz przybytek z dziesięciu tkanin: wykonasz go z kręconego bisioru, z fioletowej i czerwonej purpury, z karmazynu – z cherubami wykonanymi przez biegłego tkacza.
Długość każdej tkaniny powinna wynosić dwadzieścia osiem łokci, a szerokość każdej tkaniny cztery łokcie; wszystkie zaś tkaniny powinny mieć jednakowe wymiary.
Pięć tkanin będzie powiązanych ze sobą – jedna z drugą, podobnie drugie pięć tkanin będzie powiązanych ze sobą – jedna z drugą.
I przyszyjesz wstążki z fioletowej purpury na brzegach jednej tkaniny, gdzie powinna być spięta, i tak też zrobisz na brzegach ostatniej tkaniny, gdzie powinna być spięta.
Pięćdziesiąt zaś wstążek przyszyjesz do jednej tkaniny i pięćdziesiąt wstążek przyszyjesz do drugiej tkaniny w miejscu, w którym mają być spięte, tak żeby wstążki były przyszyte naprzeciw siebie.
Ponadto przyszyjesz pięćdziesiąt złotych kółek i zwiążesz tkaniny za pomocą tych kółek, i przybytek będzie stanowił jedną całość.
Następnie wykonasz nakrycie przybytku z koziej sierści, a wykonasz je z jedenastu mniejszych nakryć.
Długość jednego nakrycia będzie wynosiła trzydzieści łokci, a szerokość jednego nakrycia cztery łokcie, i wszystkie jedenaście nakryć będą miały jednakowe wymiary.
Powiążesz ze sobą pięć nakryć osobno, a pozostałe sześć osobno. Jednak szóste nakrycie, które ma wisieć u wejścia do przybytku, złożysz na pół.
I przyszyjesz pięćdziesiąt wstążek na brzegach jednego nakrycia w miejscu, w którym mają być spięte, i pięćdziesiąt wstążek na brzegach drugiego nakrycia w miejscu, w którym mają być spięte.
Ponadto przyszyjesz pięćdziesiąt kółek z brązu i nałożysz kółka na wstążki, i tak zwiążesz nakrycia przybytku ze sobą, że utworzą jedną całość.
To zaś, co pozostaje z przykryć namiotu, mianowicie pozostała połowa przykrycia, będzie zwisać z tylnej strony przybytku.
Z tego zaś, co pozostaje z długości przykryć, będzie zwisać jeden łokieć po obu stronach przybytku i tak będzie mu służyło za przykrycie.
Oprócz tego wykonasz nakrycie na namiot ze skór baranich, barwionych na czerwono, i na koniec nakrycie na wierzch ze skór delfinów.
Przygotujesz też deski na przybytek z drewna akacjowego i ustawisz je pionowo.
Wysokość desek będzie wynosić dziesięć łokci, a szerokość jednej deski półtora łokcia.
Każda deska będzie miała dwa czopy osadzone jeden naprzeciw drugiego: tak zrobisz przy wszystkich deskach przybytku.
I przygotujesz deski na przybytek: dwadzieścia desek na ścianę południową – po prawej stronie.
I wykonasz czterdzieści srebrnych podstaw, pod każdą deskę dwie podstawy na oba jej czopy.
I po drugiej stronie przybytku, na ścianę północną, wykonasz dwadzieścia desek.
A do nich czterdzieści srebrnych podstaw; po dwie podstawy na każdą deskę.
A dla tylnej części przybytku wykonasz sześć desek.
Przy narożnikach tylnej ściany przybytku postawisz dwie deski.
Deski będą szczelnie przystawały do siebie u dołu, a u góry będą równie szczelnie połączone za pomocą jednego pierścienia, i tak będzie także z deskami przy obu innych narożnikach.
I tak będzie osiem desek, a srebrnych podstaw szesnaście, dwie podstawy pod każdą deskę.
I zrobisz poprzeczki do powiązania desek z drewna akacjowego, pięć dla desek jednej strony przybytku
i pięć poprzeczek dla desek drugiej strony przybytku, pięć też poprzeczek na tylną, zachodnią ścianę przybytku.
Poprzeczka umieszczona pośrodku desek będzie przechodzić od końca do końca.
Deski pokryjesz złotem, a pierścienie do osadzania drewnianych wiązań zrobisz ze złota i pokryjesz poprzeczki złotem.
Postawisz przybytek według wzoru, który ci pokazałem na górze.
Zrobisz też zasłonę z fioletowej i czerwonej purpury, z karmazynu i z kręconego bisioru, z cherubami wyhaftowanymi przez biegłego tkacza.
I zawiesisz ją na czterech słupach z drewna akacjowego, pokrytych złotem. Haczyki do zasłony będą ze złota, a cztery podstawy ze srebra.
Powiesisz zaś zasłonę na kółkach i umieścisz wewnątrz poza zasłoną Arkę świadectwa, i zasłona będzie oddzielała Miejsce święte od Najświętszego.
I położysz przebłagalnię na Arce świadectwa w Miejscu Najświętszym.
Umieścisz przed zasłoną stół i naprzeciw stołu po południowej stronie przybytku świecznik, stół zaś umieścisz po stronie północnej.
Każesz też wykonać zasłonę przy wejściu do przybytku z fioletowej i czerwonej purpury, z karmazynu i kręconego bisioru, wyszywaną wieloma kolorami.
I zawiesisz też przy wejściu do przybytku zasłonę na pięciu słupach z drewna akacjowego i pokryjesz je złotem, i haczyki do niej będą ze złota. I odlejesz do nich pięć podstaw z brązu.
Szczegółowy opis przestrzeni świętej ukazuje, że obecność Boga pośród ludu Izraela wiąże się z wyznaczonym miejscem i porządkiem służby.
Zasłona rozdziela Miejsce Święte od Najświętszego, a Arka świadectwa i przebłagalnia zostają umieszczone w najgłębszej części przybytku. Układ podkreśla wyjątkowy charakter tej przestrzeni.
Tkaniny, nakrycia i deski są łączone w spójną całość. Opis wskazuje, że każdy element ma swoje miejsce w konstrukcji przybytku.
Mojżesz ma wznieść przybytek zgodnie ze wzorem, który został mu pokazany. W tym rozdziale powtarzają się precyzyjne wymiary, materiały i instrukcje wykonania.
Kluczowe wersety: 30
Rozdział należy do opisu przymierza i organizacji życia Izraela podczas wędrówki przez pustynię. Przybytek miał być przenośnym sanktuarium, a wymienione tkaniny, skóry, drewno, metale i elementy łączące opisują zarówno jego osłony, jak i konstrukcję. Wymiary podano w łokciach, starożytnej jednostce długości, której dokładna wartość mogła się różnić. Tekst przedstawia szczegółowy projekt przeznaczony do wykonania przez rzemieślników.
Rozdział ma formę instrukcji budowlanej, prowadzącej od zewnętrznych osłon do konstrukcji i wewnętrznego podziału przybytku. Najpierw opisuje tkaniny z cherubami i kolejne nakrycia (wersety 1–14), następnie deski, podstawy i poprzeczki (wersety 15–30), a na końcu zasłonę wewnętrzną, rozmieszczenie wyposażenia oraz zasłonę wejściową (wersety 31–37). Powtarzane wymiary, liczby i formuły łączenia nadają tekstowi uporządkowany, techniczny rytm.
Rozdział ukazuje Boga jako Tego, który pragnie przebywać pośród swojego ludu, a zarazem pozostaje święty. Wyraźne oddzielenie Miejsca Najświętszego od pozostałej przestrzeni podkreśla zarówno bliskość, jak i tajemnicę Bożej obecności. Przybytek jest wspólnym dziełem, w którym wiele materiałów i elementów służy jednemu celowi. Chrześcijańskie tradycje różnie rozwijają znaczenie zasłony i przybytku w świetle późniejszych tekstów biblijnych, dlatego warto odróżniać instrukcje tego rozdziału od ich późniejszych interpretacji.
Rozdział nie jest bezpośrednim tekstem o zdrowiu psychicznym, ale jego obraz starannie przygotowanej przestrzeni może przypominać o znaczeniu bezpieczeństwa, ładu i wspólnego wysiłku. Nie należy jednak traktować szczegółowych instrukcji budowy jako metody leczenia ani zakładać, że cierpienie wynika z braku porządku czy wiary. Wsparcie duchowe może towarzyszyć innym formom pomocy, ale ich nie zastępuje.
Rozdział zachęca do uważności wobec tego, jak wspólnota tworzy przestrzeń służącą wspólnemu celowi. W codziennym życiu można odnieść tę zasadę do odpowiedzialnego podziału zadań, staranności w pracy i szacunku dla wkładu innych osób. Opis przybytku przypomina również, że miejsce poświęcone modlitwie i skupieniu może być przygotowywane wspólnie, z uwzględnieniem potrzeb całej wspólnoty.
Rozdział podaje instrukcje budowy przybytku: jego tkanin i nakryć, drewnianej konstrukcji, zasłony oddzielającej Miejsce Święte od Najświętszego oraz zasłony wejściowej.
Szczegółowe wymiary, liczby i materiały określają sposób wykonania przenośnego sanktuarium. Tekst podkreśla, że przybytek ma powstać według wzoru pokazanego Mojżeszowi.
Zasłona zawieszona wewnątrz przybytku oddzielała Miejsce Święte od Najświętszego, gdzie miały się znajdować Arka świadectwa i przebłagalnia.
Był przenośnym sanktuarium, znakiem obecności Boga pośród Izraela podczas wędrówki. Jego układ wyznaczał miejsce świętej służby i przechowywania Arki świadectwa.
Opis przybytku może przywoływać pragnienie miejsca, w którym można poczuć się bezpiecznie i być blisko Boga. Rozdział mówi o przestrzeni przygotowanej z troską, choć nie narzuca jednego sposobu przeżywania obecności Boga ani nie unieważnia chwil, w których trudno ją odczuć.
Tekst porządkuje projekt przybytku w kilku etapach: osłony, konstrukcja, podział wnętrza i wejście. Powtarzane liczby i sposoby łączenia części wskazują na spójny plan. Warto odróżnić to, co rozdział mówi wprost o budowie i funkcji przestrzeni, od późniejszych chrześcijańskich interpretacji zasłony.
Przybytek powstaje dzięki współdziałaniu wielu elementów, z których każdy ma określoną funkcję. Ten obraz podkreśla wartość rzetelnej pracy i odpowiedzialnego wkładu poszczególnych osób we wspólne przedsięwzięcie.
Przybytek łączy bliskość Boga z tajemnicą Jego świętości. Zasłona nie usuwa obecności Boga, lecz wyznacza granicę między tym, co zwyczajne, a tym, co poświęcone. Rozdział zaprasza do dostrzeżenia, że duchowe życie Izraela skupia się wokół obecności Boga pośród ludu.
Studium rozdziału e-mailem
Otrzymuj fragmenty Pisma Świętego, modlitwę i prosty kolejny krok związany z tym rozdziałem.
Ważne zastrzeżenie: Te wskazówki biblijne nie zastępują profesjonalnej opieki w zakresie zdrowia psychicznego. Jeśli doświadczasz objawów kryzysu, skontaktuj się z Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym pod numerem 800 70 2222 lub niezwłocznie poszukaj profesjonalnej pomocy.