Księga Wyjścia 26:7 – znaczenie i zastosowanie

Mojżesz otrzymuje polecenie, by wykonać podwójne przykrycie przybytku, które chroniłoby go przed deszczem i zabezpieczało piękno delikatnych zasłon. Pierwsze przykrycie miało być zrobione z zasłon z koziej sierści. Były one nieco większe od zasłon wewnętrznych z każdej strony, żeby je osłaniać, i prawdopodobnie zwisały nieco z dala od nich (Księga Wyjścia 26:7). Łączono je spięciami z brązu. Materiał był mniej kosztowny, więc i spięcia były skromniejsze, ale brązowe działały równie dobrze jak złote.

Więź jedności może być równie mocna między zasłonami z koziej sierści, jak między tymi z purpury i szkarłatu. Nad nimi miało znaleźć się kolejne przykrycie, a właściwie podwójne (Księga Wyjścia 26:14): jedna warstwa ze skór baranów ufarbowanych na czerwono, prawdopodobnie z zachowaną wełną, a druga ze skór nazywanych borsuczymi. To określenie może nie być najtrafniejsze. Prawdopodobnie chodziło o mocną, a zarazem wysokiej jakości skórę, z której wykonywano najlepsze obuwie (Księga Ezechiela 16:10).

Warto zwrócić uwagę na dwie rzeczy. Po pierwsze, z zewnątrz przybytek był skromny i surowy, a jego piękno kryło się wewnątrz. Ci, w których mieszka Bóg, powinni zabiegać o to, by ich wnętrze było piękniejsze niż to, co widać na zewnątrz. Obłudnicy pokazują się z najlepszej strony, niczym groby pobielane. Córka królewska jest jednak pełna chwały wewnątrz (Księga Psalmów 45:13). W oczach świata może wyglądać jak ciemne i skromne namioty Kedaru, ale w oczach Boga jest piękna jak zasłony Salomona (Pieśń nad Pieśniami 1:5). Niech naszą ozdobą będzie ukryty człowiek serca, którego ceni Bóg (Pierwszy List Piotra 3:4).

Po drugie, wszędzie tam, gdzie Bóg umieszcza swoją chwałę, zapewnia jej również ochronę. Nawet domy sprawiedliwych otrzymają osłonę (Księga Izajasza 4:5–6). Troska Boga zawsze będzie strzec piękna świętości. Jego namiot stanie się schronieniem (Księga Psalmów 27:5).