Księga Wyjścia 26:1 – znaczenie i zastosowanie

Przybytek miał być namiotem, podobnym do tych, jakich żołnierze używają w obozie. Był skromnym domem, który można było przenosić z miejsca na miejsce. Arka Boża nie miała lepszego schronienia aż do czasu, gdy 480 lat później Salomon zbudował świątynię (1 Księga Królewska 6:1). Bóg ukazywał swoją obecność pośród ludu w tym namiocie z dwóch powodów.

Po pierwsze, taki przybytek odpowiadał warunkom życia ludu na pustyni. Izraelici potrzebowali Boga przy sobie wszędzie, dokądkolwiek się udawali. Bóg dostosowuje znaki swojej przychylności i dary łaski do potrzeb swojego ludu. Okazuje miłosierdzie stosownie do jego położenia, zarówno w trudnych, jak i spokojnych czasach, gdy lud osiadł w jednym miejscu i gdy jest w drodze. „Gdy będziesz przechodzić przez wody, będę z tobą” (Księga Izajasza 43:2).

Po drugie, przybytek ukazywał, jaki jest Kościół Boży na tym świecie. Żyje on jakby w namiocie (Księga Psalmów 15:1). Nie mamy tutaj trwałego miasta. Jesteśmy na tym świecie przybyszami, w drodze do lepszego domu, i nie zaznamy trwałego spoczynku, dopóki nie dotrzemy do nieba. Błogosławieństwa Kościoła wędrują z miejsca na miejsce. Ewangelia nie jest związana z jednym miejscem. Świecznik stoi w namiocie i można go łatwo zabrać (Apokalipsa św. Jana 2:5). Jeśli cenimy przybytek i dobrze korzystamy z jego błogosławieństwa, będzie nam towarzyszył, dokądkolwiek pójdziemy. Jeśli jednak go zaniedbamy i przyniesiemy mu hańbę, opuści nas, gdziekolwiek zostaniemy. „Cóż mój umiłowany ma do czynienia w moim domu?” (Księga Jeremiasza 11:15).

Zasłony przybytku również miały odpowiadać wzorowi podanemu przez Boga. Miały być bogate i piękne, wykonane z cienkiego, skręconego bisioru w kolorach błękitnym, fioletowym i szkarłatnym. Miały też być ozdobione haftowanymi cherubami, czyli postaciami anielskimi (Księga Wyjścia 26:1). Wskazywało to, że aniołowie Boży rozbijają obóz wokół Jego Kościoła (Księga Psalmów 34:7). Cheruby znajdowały się nad przebłagalnią i wokół przybytku. Czytamy też o aniołach otaczających nie tylko tron, lecz także starszych (Apokalipsa św. Jana 5:11).

Miały powstać dwa zestawy zasłon, każdy złożony z pięciu zszytych ze sobą pasów materiału. Oba zestawy należało połączyć złotymi klamrami, aby przybytek stanowił całość (Księga Wyjścia 26:6). Wskazywało to na Kościół Chrystusa i wierzących. Choć jest ich wielu, stanowią jedność, połączeni świętą miłością i jednością Ducha. W ten sposób wzrastają w jedną świętą świątynię w Panu (List do Efezjan 2:21, List do Efezjan 2:22, List do Efezjan 4:16). Sam przybytek był bardzo wąski i ciasny. Gdy jednak głosi się Ewangelię, Kościół słyszy wezwanie, by poszerzyć miejsce swojego namiotu i rozciągnąć jego zasłony (Księga Izajasza 54:2).