Księga Wyjścia 26:15 – znaczenie i zastosowanie

Bóg podaje tu bardzo dokładne wskazówki dotyczące desek przybytku, które miały podtrzymywać zasłony niczym mocne paliki namiotu (Księga Izajasza 54:2). Deski miały czopy, czyli wystające końce, które pasowały do przygotowanych dla nich gniazd w srebrnych podstawach. Bóg zadbał o to, by wszystko w Jego przybytku było nie tylko piękne, lecz także solidne.

Zasłony bez desek powiewałyby przy każdym podmuchu wiatru. Podobnie dobrze jest, gdy serce umacnia się łaską, czyli staje się mocne dzięki pomocy Boga. Ta wewnętrzna siła podtrzymuje zewnętrzne „zasłony” naszego wyznawania wiary, które bez niej nie utrzymają się długo. Deski łączono złotymi pierścieniami u góry i u dołu (Księga Wyjścia 26:24), a stabilizowały je drążki przechodzące przez złote pierścienie w każdej desce (Księga Wyjścia 26:26). Deski i drążki były pokryte złotem (Księga Wyjścia 26:29).

Wszystko w przybytku było więc bogate i wspaniałe. Pasowało to do wczesnego, dziecięcego etapu Kościoła, gdy taki zewnętrzny przepych mógł kierować myśli czcicieli ku chwale Boga i uświadamiać im wielkość Króla, który powiedział: „Tu zamieszkam”. W podobnym duchu Nowa Jerozolima została opisana jako zbudowana z czystego złota (Apokalipsa św. Jana 21:18). Budowniczowie Kościoła opartego na Ewangelii mówili: „Nie mam srebra ani złota”, a jednak chwała ich dzieła była o wiele większa niż chwała przybytku (Drugi List do Koryntian 3:10, 3:11). O ileż lepsza od złota jest mądrość!

Nie podano tu wskazówek dotyczących podłogi przybytku. Prawdopodobnie ją także wyłożono deskami, bo trudno sobie wyobrazić, by ludzie chodzili po zimnej lub mokrej ziemi pod tak pięknymi zasłonami. Jeśli jednak pozostawiono tam ziemię, może nam to przypominać polecenie Boga: „Zbuduj mi ołtarz z ziemi” (Księga Wyjścia 20:24).