Księga Wyjścia 35:1 – znaczenie i zastosowanie

Ogólnie wspomniano już, że Mojżesz przekazał im wszystko, co Pan mu nakazał (Księga Wyjścia 34:32). Ponieważ jednak mieli właśnie rozpocząć budowę i wyposażanie przybytku, tekst szczególnie podkreśla związane z tym polecenia.

Wezwano całe zgromadzenie, czyli przywódców i urzędników ludu — mężczyzn reprezentujących plemiona, którzy mieli przekazać polecenia Mojżesza pozostałym (Księga Wyjścia 35:1). W ten sposób Mojżesz otrzymywał słowo od Boga, a następnie wiernie przekazywał je Izraelowi. Podobnie Jan otrzymał polecenie, by napisać do siedmiu wspólnot, kierując swoje słowa do ich aniołów, czyli sług.

Mojżesz przekazał wszystko, co nakazał Bóg, i nic ponadto. Dowiódł tym swojej wierności zarówno Bogu, jak i Izraelowi, stojąc między nimi jako posłaniec, czyli pośrednik przekazujący wiadomość jednej strony drugiej. Gdyby dodał coś do słów Boga, zmienił je albo pominął, sprzeniewierzyłby się obu stronom. Zachował jednak powierzony mu mandat. Był wierny jako sługa, Chrystus zaś jest wierny jako Syn (List do Hebrajczyków 3:5, List do Hebrajczyków 3:6).

Mojżesz zaczyna od prawa szabatu, ponieważ w otrzymanych przez niego poleceniach zostało ono mocno podkreślone (Księga Wyjścia 35:2, Księga Wyjścia 35:3). Sześć dni przeznaczono na pracę, także na budowę przybytku, którą należało wykonać we właściwym czasie. Na pustyni Izraelici mieli niewiele innych zajęć: nie uprawiali ziemi ani nie prowadzili handlu, nie zbierali żywności ani nie szyli ubrań. Siódmego dnia nie wolno im było wykonywać żadnej pracy, nawet przy przybytku. Szabat miał większe znaczenie niż sanktuarium, ponieważ był starszy i miał trwać dłużej. Był dniem świętym, oddzielonym dla Boga, a nie przeznaczonym na codzienne zajęcia.

Nazwano go szabatem odpoczynku. Niektórzy odczytują to określenie jako „szabat nad szabatami”, czyli dzień bardziej zaszczytny i wyjątkowy niż pozostałe święta, który miał trwać dłużej niż one. Inni rozumieją je jako szabat wskazujący na głębszy odpoczynek — duchowy i wieczny — przygotowany dla ludu Bożego (List do Hebrajczyków 4:9). Był to dzień odpoczynku, a powstrzymywanie się w nim od pracy związanej ze światem należało zachowywać starannie i ściśle. Niektórzy żydowscy nauczyciele mówili o „szabacie i małym szabacie”: obejmowali tym określeniem nie tylko cały dzień, lecz także godzinę przed jego rozpoczęciem i godzinę po jego zakończeniu, by jeszcze bardziej go uczcić. Chcieli w ten sposób pokazać, jak bardzo cieszyli się z szabatu i jak niechętnie się z nim rozstawali.

Był to szabat odpoczynku, ale także dzień odpoczynku dla Pana, ponieważ należało poświęcić go Jego czci. Za jego złamanie przewidziano karę: każdego, kto wykonywał tego dnia pracę, należało skazać na śmierć. Osobne polecenie zakazywało rozpalania ognia w szabat do zwykłych prac, takich jak kucie lub obróbka ołowiu.

Mojżesz polecił im również przygotować się do wzniesienia przybytku. Potrzebne były dwie rzeczy.

Po pierwsze, wszyscy, którzy mogli, mieli złożyć dary (Księga Wyjścia 35:5). Przybytek miał służyć chwale Boga i Jego służbie, dlatego wszystko, co przynoszono na jego budowę i wyposażenie, było ofiarą dla Pana. Nasze dobro nie przysparza niczego samemu Bogu, lecz to, co przeznaczamy na Jego królestwo pośród ludzi, chętnie przyjmuje On jako dar dla siebie. Prosi o taką odpowiedź, ponieważ wszystko otrzymujemy od Niego i powinniśmy z radością oddawać Mu to, co mamy. Zasada była prosta: dar miał przynieść każdy, kto miał ochotne serce. Nie był to narzucony podatek, lecz dobrowolny dar. Pokazuje to, że Bóg nie obciąża swojego ludu surowymi wymaganiami. Jest władcą, który nie nakłada na poddanych ciężkich podatków ani nie zmusza ich do służby, lecz prowadzi ich łagodnie i pozostawia im swobodę wyboru. Nie ma powodu, by skarżyć się na Jego rządy, bo nie sprawuje ich surowo. Bóg miłuje radosnego dawcę i najbardziej ceni dobrowolną ofiarę. Taka służba jest Mu miła, gdy wypływa z ochotnego serca ludu, który sam chętnie się jej podejmuje (Księga Psalmów 110:3).

Po drugie, wszyscy, którzy mieli odpowiednie umiejętności, mieli podjąć się pracy. Każdy biegły w swoim rzemiośle miał przyjść i wykonać to, co było potrzebne (Księga Wyjścia 35:10). Bóg obdarza ludzi różnymi darami, a każdy powinien używać tego, co otrzymał, by służyć innym (Pierwszy List Piotra 4:10). Ci, którzy mieli majątek, mieli przynieść materiały, a ci, którzy mieli umiejętności, mieli wykorzystać je przy budowie przybytku. Potrzebowali siebie nawzajem, a przybytek wymagał obu rodzajów pomocy — podobnie jak ciało wierzących, o czym później napisał Paweł (Pierwszy List do Koryntian 12:7–21). Praca posuwała się naprzód, gdy jedni dawali ze swoich zasobów, a drudzy angażowali własne ręce, wszyscy z ochotnym sercem.

Mojżesz przedstawił im także ogólny zarys tego, co należało wykonać, aby mogli zobaczyć, jak wiele pracy ich czeka, i zabrać się do niej z większym zapałem (Księga Wyjścia 35:11–19). Dzięki temu nikt nie pozostawałby bez zajęcia, a nakreślony obraz gotowego przybytku tak pobudzał ich wyobraźnię, że z trudem mogli się doczekać jego ukończenia.