Księga Wyjścia 35:20 – znaczenie i zastosowanie

Gdy Mojżesz oznajmił ludowi wolę Boga, ludzie rozeszli się do domów i zabrali się do tego, co usłyszeli (Księga Wyjścia 35:20). Jak dobrze byłoby, gdyby każde zgromadzenie po wysłuchaniu Słowa Bożego odchodziło z mocnym postanowieniem, by je wypełniać.

Warto zwrócić uwagę na dary przyniesione na budowę Przybytku (Księga Wyjścia 35:21 i następne). Przynieśli je od razu. Nie zwlekali, by się nad tym zastanowić, bo zwłoka może ostudzić zapał. Każdy obowiązek, który Bóg nam ukazuje i do którego nas wzywa, należy wypełniać bez zwłoki. Nie ma lepszej chwili niż obecna.

Jest też mowa o tym, że ich duch pobudzał ich do ofiarności (Księga Wyjścia 35:21), a ich serca były chętne (Księga Wyjścia 35:29). Dawali dobrowolnie i z radością, z właściwym usposobieniem serca. Nikt z zewnątrz nie musiał ich do tego nakłaniać. Do dawania pobudzały ich miłość do Boga, miłość do oddawania Mu czci, wdzięczność za to, co już uczynił, oraz zaufanie do tego, co obiecał. To, co czynimy dla Boga, jest Mu miłe, gdy wypływa z dobrego serca i ducha.

Wzmianka, że dary przynieśli wszyscy, których serca były chętne, sugeruje, że niektórzy nie mieli takiego nastawienia (Księga Wyjścia 35:22). Bardziej kochali swoje pieniądze niż Boga i nie chcieli się z nimi rozstać nawet na rzecz Przybytku. Tacy ludzie zawsze się znajdą. Będą wspierać prawdziwą religię, o ile niewiele ich to kosztuje albo nie kosztuje ich nic.

Dary różniły się także zależnie od tego, co kto posiadał. Ci, którzy mieli złoto i drogocenne kamienie, przynosili je, nie uznając niczego za zbyt cenne, by służyło czci Boga. Ci, którzy nie mieli takich rzeczy, przynosili kozią sierść i skóry baranie. Jeśli nie możemy zrobić dla Boga tyle, ile inni, nie powinniśmy rezygnować z wszelkiego działania. Mniejsze dary, jeśli dajemy je w miarę swoich możliwości, także podobają się Bogu. Bóg oczekuje tego, co ktoś posiada, a nie tego, czego nie ma (Drugi List do Koryntian 8:12; Druga Księga Królewska 5:23). Dwa drobne pieniążki ubogiej kobiety były Mu milsze niż wiele talentów ofiarowanych przez bogacza. Bóg bardziej patrzy na serce ofiarodawcy niż na wartość daru.

Wiele darów stanowiły ozdoby: bransolety, pierścienie i zawieszki (Księga Wyjścia 35:22). Zrezygnowały z nich nawet kobiety. Kobiety potrafią bardzo cenić swoje ozdoby, a jednak te porzuciły je na tyle, by uznać piękno Przybytku za ważniejsze od własnego stroju. Uczy nas to, że na prośbę Boga powinniśmy rezygnować z tego, co jest nam bardzo drogie i czym się szczycimy. Uczy nas też, by odkładać ozdoby i odmawiać sobie ich noszenia, gdy stają się powodem zgorszenia lub podsycają pychę. Gdy nauka Biblii o stroju wydaje się zbyt surowa (Pierwszy List do Tymoteusza 2:9–10; Pierwszy List Piotra 3:3–4), warto pamiętać, jak chętnie Izraelici oddawali swoje ozdoby. Skoro uznali, że dobrze je wykorzystali na budowę Przybytku, tym bardziej brak ozdób może zostać wynagrodzony przez łaskę Ducha (Księga Przysłów 1:9).

Możemy też przypuszczać, że większość tych kosztownych darów pochodziła z łupów zabranych Egipcjanom. W Egipcie Izraelici byli utrzymywani w ubóstwie, aż w końcu przy wyjściu pożyczyli od Egipcjan różne dobra. Przywódcy zapewne przynieśli cenniejsze dary (Księga Wyjścia 35:27), ponieważ mieli większy wpływ na Egipcjan i mogli pożyczyć więcej. Kto by pomyślał, że bogactwo Egiptu zostanie tak dobrze wykorzystane? Bóg często sprawia, że ziemia przychodzi z pomocą Jego ludowi (Apokalipsa św. Jana 12:16). Dzięki szczególnej opatrzności i obietnicy Boga Izrael otrzymał te łupy, słuszne więc było, by część przeznaczył na służbę Bogu, któremu zawdzięczał wszystko. Niech każdy daje stosownie do tego, jak Bóg mu pobłogosławił (Pierwszy List do Koryntian 16:2). Na szczególne błogosławieństwa należy odpowiadać szczególnymi darami.

Podobną myśl możemy odnieść do ludzkiej wiedzy, sztuk i nauk, które niejako zostały pożyczone z Egiptu. Ci, którzy zostali nimi obdarzeni, powinni wykorzystywać je w służbie Bogu i dla Jego Przybytku. Mogą one pomagać nam rozumieć Pismo Święte i służyć teologii, czyli poznawaniu Boga i Jego prawdy. Trzeba jednak bardzo uważać, by wraz ze złotem Egiptu nie przybyli także jego bogowie. Mojżesz, choć znał całą wiedzę Egipcjan, w najmniejszym stopniu nie próbował zmieniać wzoru, który ukazano mu na górze. Przybytek wyposażony w egipskie bogactwa mógł też zapowiadać pogan, którzy z czasem zostaną włączeni do przybytku Ewangelii i przyniosą ze sobą srebro i złoto (Księga Izajasza 60:9). Wtedy zostanie powiedziane: „Błogosławiony Egipt, mój lud” (Księga Izajasza 19:25).

Możemy też przypuszczać, że pamięć o darach złożonych na złotego cielca jeszcze bardziej pobudziła Izraelitów do ofiarności. Ci, którzy wcześniej oddali swoje kolczyki, mogli teraz okazać skruchę, przekazując pozostałe klejnoty na służbę Bogu. Żal za grzech zgodny z wolą Boga prowadzi do takiego odwrócenia się od dawnego zła (Drugi List do Koryntian 7:11). Ci, którzy nie uczestniczyli w bałwochwalstwie, mogli zaś pomyśleć: skoro tamci tak chętnie dawali na rzecz bożka, czy my mamy być powolni lub nieśmiali w dawaniu dla Pana? W ten sposób nawet tamto zło zostało obrócone w pewne dobro.

Przy pracach przy Przybytku dbano także o staranność (Księga Wyjścia 35:25). Kobiety przędły własnymi rękami. Niektóre wykonywały delikatną pracę z nici błękitnych i purpurowych, inne zaś przędły kozią sierść, lecz i o ich pracy powiedziano, że wykonywały ją umiejętnie (Księga Wyjścia 35:26). Bóg przyjmuje nie tylko kosztowne dary, ale i staranną pracę. Dostrzega wierny trud dobrych kobiet tak samo jak pracę Besaleela i Oholiaba. Nawet najskromniejsza ręka wykorzystana dla chwały Boga otrzyma zaszczytną nagrodę.

Namaszczenie głowy Chrystusa przez Marię miało być wspominane wszędzie tam, gdzie głoszona jest Ewangelia (Ewangelia Mateusza 26:13). Pismo Święte zachowuje też pamięć o kobietach, które trudziły się przy służbie w przybytku Ewangelii (List do Filipian 4:3) i pomagały Pawłowi w Chrystusie Jezusie (List do Rzymian 16:3). Dzielna kobieta jest chwalona za to, że bierze do ręki kądziel (Księga Przysłów 31:19). Tutaj ta sama praca służyła świętym celom. Choć dziś nie szyjemy zasłon do Przybytku, możemy naśladować miłość bliźniego, którą okazywała Dorkas, szyjąc płaszcze i ubrania dla ubogich wdów (Dzieje Apostolskie 9:39). Nawet ci, którzy nie mogą ofiarować pieniędzy, mogą służyć z miłością swoją pracą. W ten sposób ubodzy mogą pomagać ubogim, a ci, którzy mają do dyspozycji jedynie własne ręce i zdolności, mogą okazać wielką hojność przez pracę wykonywaną z miłością.