Księga Wyjścia 7:14 – znaczenie i zastosowanie

Oto pierwsza z dziesięciu plag: zamiana wody w krew. Był to straszliwy i dotkliwy sąd. Widok wielkich strumieni jaskrawoczerwonej krwi napełniłby ludzi przerażeniem, a skutki plagi były jeszcze gorsze.

Woda jest jedną z najpowszechniejszych rzeczy na świecie, co świadczy o dobroci Boga okazywanej w Jego opatrzności, czyli mądrej trosce o świat. To, co niezbędne do życia, jest łatwo dostępne i tanie. Teraz jednak Egipcjanie musieli wybierać między piciem krwi a śmiercią z pragnienia. Ryby stanowiły ważną część ich pożywienia (Księga Liczb 11:5), a gdy wody zmieniły się w krew, ryby wyginęły.

Była to jak zaraza, która dotknęła wody (Księga Wyjścia 7:21). Podczas wielkiego potopu ryby ocalały, być może dlatego, że ludzie nie cenili ich jeszcze tak wysoko jak później. W tym sądzie jednak zginęły (Księga Psalmów 105:29). Wiele lat później, gdy zapowiadano kolejne zniszczenie Egiptu, szczególnie wspomniano o tym, że zawiedli ci, którzy zakładali stawy i kanały dla ryb (Księga Izajasza 19:10). Egipt był piękną krainą, lecz smród rozkładających się ryb i krwi uczyniłby go teraz miejscem nędzy.

Był to również sprawiedliwy sąd, na który Egipcjanie zasłużyli. Nil, rzeka Egiptu, był ich bożkiem. Czerpali z niego tak wiele, że służyli mu i oddawali mu cześć bardziej niż Stwórcy. Nie znając prawdziwego źródła Nilu, całą swoją cześć kierowali ku jego wodom. Bóg ukarał ich właśnie tam, zamieniając w krew to, co uczynili swoim bogiem. Bóg słusznie może odebrać nam to, co czynimy bożkiem, albo sprawić, że stanie się dla nas źródłem goryczy. To, co stawiamy w Jego miejsce, może stać się dla nas ciężarem.

Egipcjanie splamili tę rzekę krwią hebrajskich dzieci, a teraz Bóg napełnił ją krwią. Dał im do picia krew, bo na to zasłużyli (Apokalipsa św. Jana 16:6). Kto pragnie krwi, prędzej czy później dostaje jej pod dostatkiem.

Był to także wymowny sąd. Egipt w dużej mierze zależał od swojej rzeki (Księga Zachariasza 14:18), więc gdy Bóg uderzył w Nil, ostrzegł Egipcjan, że plony całego kraju mogą zostać zniszczone, aż w końcu cios dosięgnie ich pierworodnych. Ta czerwona rzeka była również ponurym znakiem zagłady, która później miała spotkać faraona i całe jego wojsko w Morzu Czerwonym. O tej pladze wspomina się też w zapowiedzi sądu nad wrogami nowotestamentowego Kościoła (Apokalipsa św. Jana 16:3–4). Tam krew zamienia nie tylko morze, lecz także rzeki i źródła, bo sądy duchowe sięgają dalej i ranią głębiej niż ziemskie.

W szerszym sensie plaga ta wskazuje również na pewien kontrast. Jednym z pierwszych cudów Mojżesza była zamiana wody w krew, a jednym z pierwszych cudów naszego Pana Jezusa — zamiana wody w wino. Mojżesz przyniósł Prawo, a to przymierze niosło śmierć i lęk. Jezus przyniósł łaskę i prawdę, które, niczym wino, napełniają serce radością.

Zanim spadła ta plaga, Mojżesz miał ostrzec faraona. Serce faraona było zatwardziałe (Księga Wyjścia 7:14), więc Mojżesz miał się przekonać, czy ten sąd zdoła je zmiękczyć (Księga Wyjścia 7:15). Być może nie wolno mu było wejść do sali audiencyjnej faraona, dlatego polecono mu spotkać się z nim nad rzeką. Bóg wiedział, że faraon będzie tam rano, być może na porannym spacerze albo na modlitwie do rzeki. Ludzie zwykle wplatają kult swoich bogów w codzienne zwyczaje i nie pomijają oddawania im czci o poranku.

Mojżesz miał tam ponownie nakazać faraonowi, by się poddał, a jeśli ten odmówi, zapowiedzieć sąd, który miał spaść na rzekę płynącą tuż obok. Faraon został ostrzeżony wcześniej, aby nikt nie mógł uznać, że stało się to przypadkiem, ani przypisać tego innym przyczynom. Miało być jasne, że uczynił to Bóg Hebrajczyków i że była to kara za upór faraona. Mojżesz miał również zabrać laskę, aby faraon przeraził się na jej widok, pamiętając, że ta sama laska pokonała niedawno laski czarowników.

Uczymy się z tego po pierwsze, że Bóg z góry zna swoje sądy. Wie, co uczyni zarówno w gniewie, jak i w miłosierdziu. Każde zniszczenie jest wcześniej postanowione (Księga Izajasza 10:23). Po drugie, ludzie nie mogą uciec przed ostrzeżeniem o Bożym gniewie, bo nie zdołają uciec przed głosem własnego sumienia. Ten, który stworzył ich serca, może zbliżyć do nich swój miecz. Po trzecie, Bóg ostrzega, zanim uderzy, bo jest cierpliwy i nie chce, aby ktokolwiek zginął, lecz pragnie, by wszyscy się nawrócili.

Aaron, który niósł laskę, miał sprowadzić plagę, uderzając nią w rzekę (Księga Wyjścia 7:19–20). Zrobił to na oczach faraona i jego sług, bo prawdziwe cuda Boga nie dokonywały się w ukryciu, jak zwodnicze znaki szatana. Prawda nie potrzebuje tajemnicy. Natychmiast nastąpiła niezwykła przemiana: wszystkie wody, nie tylko w rzekach, ale też w stawach, zamieniły się w krew.

Widać tu wszechmoc Boga. Każde stworzenie jest tym, czym On je czyni: wodą albo krwią. Widać też, jak zmienne jest wszystko pod słońcem i jak szybko możemy utracić to, od czego jesteśmy zależni. To, co dziś jest wodą, jutro może stać się krwią. To, co teraz nie szkodzi, wkrótce może stać się ciężarem. Rzeka nieustannie płynie i przemija, lecz Boża sprawiedliwość może szybko uczynić ją źródłem nieszczęścia.

Widać też, co czyni grzech. Jeśli rzeczy, które przynosiły nam pociechę, stają się źródłem utrapień, winę powinniśmy przypisać sobie. To grzech zamienia nasze wody w krew.

Faraon próbował przeciwstawić się cudowi, bo postanowił nie ukorzyć się pod wpływem plagi. Wezwał czarowników, którzy za przyzwoleniem Boga naśladowali cud za pomocą swoich tajemnych sztuk (Księga Wyjścia 7:22). Dało to faraonowi wymówkę, by nie potraktować ostrzeżenia poważnie (Księga Wyjścia 7:23), choć była to marna wymówka. Gdyby przywrócili rzece wodę, miałoby to znaczenie. Wykazaliby wtedy prawdziwą moc, a faraon powinien był im podziękować.

Lecz gdy wody już brakowało, zamienianie kolejnych jej ilości w krew tylko po to, by popisać się umiejętnościami, ukazywało zamiary diabła. Chce on oszukiwać swoich naśladowców i zapewniać im rozrywkę, a nie czynić im prawdziwe dobro. Chce powstrzymać ich od nawrócenia i powrotu do Boga.

Tymczasem Egipcjanie próbowali ulżyć sobie w czasie plagi, kopiąc przy rzece w poszukiwaniu wody do picia (Księga Wyjścia 7:24). Prawdopodobnie ją znaleźli, choć wymagało to wielkiego wysiłku, bo Bóg okazywał miłosierdzie nawet pośród sądu. Jest pełen współczucia i nie pozwolił, by ludzie zbyt dotkliwie cierpieli z powodu uporu swojego władcy.

Plaga trwała siedem dni (Księga Wyjścia 7:25), a przez cały ten czas dumne serce faraona nie skłoniło go nawet do poproszenia Mojżesza, by modlił się o jej ustanie. Ludzie o zatwardziałych, obłudnych sercach coraz bardziej ściągają na siebie gniew. Nie wołają, gdy Bóg ich powściąga (Księga Hioba 36:13), nic więc dziwnego, że Jego gniew nie ustaje, a Jego ręka wciąż jest wyciągnięta.