Księga Wyjścia 7:8 – znaczenie i zastosowanie

Za pierwszym razem, gdy Mojżesz stanął przed faraonem, przekazał mu jedynie polecenie. Teraz ma przedstawić dowód i tak właśnie robi. Faraon zapewne zażądałby cudu nie dlatego, że chciał uwierzyć, lecz dlatego, że liczył, iż żaden się nie wydarzy. Mógłby wtedy wykorzystać to jako powód, by nadal odrzucać słowa Mojżesza.

Bóg nakazuje więc Mojżeszowi przemienić laskę w węża, tak jak wcześniej mu zapowiedział (Księga Wyjścia 4:3). Ta sama laska, którą miały się rozpocząć pozostałe znaki, sama staje się teraz częścią cudu, co nadaje jej jeszcze większą wymowę. Aaron rzucił laskę na ziemię i natychmiast zamieniła się w węża (Księga Wyjścia 7:10). Miało to nie tylko zdumieć faraona, lecz także wzbudzić w nim lęk.

Węże są niebezpieczne i budzą grozę. Nawet widok węża, który pojawił się dzięki Bożej mocy, powinien był zmiękczyć serce faraona i skłonić go do bojaźni wobec Boga, który go stworzył. Ten pierwszy cud nie był jeszcze plagą, ale stanowił jej zapowiedź. Jeśli nie uświadomił faraonowi zagrożenia, to przynajmniej wzbudził w nim strach. Bóg często tak postępuje z grzesznikami: przychodzi do nich stopniowo.

Tego cudu nie dało się łatwo zakwestionować, ale czarownicy osłabili jego wymowę, naśladując go (Księga Wyjścia 7:11–12). Mojżesz zdobył egipskie wykształcenie, więc faraon mógł podejrzewać, że podczas długiej nieobecności nauczył się także tajemnej magii. Dlatego wezwał własnych czarowników, by dorównali Mojżeszowi. Niektórzy sądzą, że byli oni szczególnie wrogo nastawieni do Hebrajczyków, ponieważ Józef niegdyś zawstydził ludzi ich pokroju, wyjaśniając sen, którego nie potrafili objaśnić. Ich następcy pamiętali tę hańbę (Drugi List do Tymoteusza 3:8).

Ich laski również zamieniły się w węże, i były to prawdziwe węże. Niektórzy sądzą, że Bóg dopuścił, by stało się coś, czego czarownicy sami nie zamierzali ani się nie spodziewali, aby zatwardzić serce faraona. Inni uważają, że złe duchy pomogły stworzyć to zwodnicze widowisko, a Bóg dopuścił do tego w mądrym i świętym celu: ci, którzy nie chcieli przyjąć prawdy, mieli uwierzyć kłamstwu. Pan postąpił w tym sprawiedliwie. Mimo to te przerażające i niezwykłe wydarzenia mogły skłonić faraona do ustąpienia, choćby tylko po to, by się od nich uwolnić.

Jednak potomstwo węża nie było pod wrażeniem tych węży. Bóg dopuszcza, by duch kłamstwa dokonywał niezwykłych rzeczy, aby wiara jednych została poddana próbie i okazała się prawdziwa (Księga Powtórzonego Prawa 13:3; Pierwszy List do Koryntian 11:19), niewiara innych się umocniła, a ten, kto jest nieczysty, pozostał nieczysty (Drugi List do Koryntian 4:4). Mimo to Mojżesz wyraźnie zwyciężył w tym starciu. Laska Aarona, przemieniona w węża, połknęła pozostałe węże, co powinno było jasno pokazać faraonowi, kto ma rację. Wielka jest prawda i zwycięży. Sprawa Boża z pewnością ostatecznie pokona każdego rywala i każdy atak, a na końcu ostanie się tylko ona (Księga Daniela 2:44).

Faraon jednak nie dał się przekonać. Skoro czarownicy również wywołali węże, mógł twierdzić, że sprawa wciąż pozostaje otwarta do dyskusji. Ci, którzy opierają się światłu i miłości do prawdy, potrafią wykorzystać nawet najmniejszy przejaw sprzeciwu jako wymówkę dla swojej niewiary.