Księga Izajasza 2 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Widzenie Izajasza, syna Amosa, dotyczące Judy i Jeruzalemu:

I stanie się w dniach ostatecznych, że góra ze świątynią Pana będzie stać mocno jako najwyższa z gór i będzie wyniesiona ponad pagórki, a tłumnie będą do niej zmierzać wszystkie narody.

I pójdzie wiele ludów, mówiąc: Pójdźmy w pielgrzymce na górę Pana, do świątyni Boga Jakuba, i będzie nas uczył swoich dróg, abyśmy mogli chodzić jego ścieżkami, bo z Syjonu wyjdzie prawo, a słowo Pana z Jeruzalemu.

Wtedy będzie rozsądzać narody i rozstrzygać sprawy wielu ludów. I przekują swoje miecze na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Żaden naród nie podniesie miecza przeciwko drugiemu narodowi i nie będą się już uczyć sztuki wojennej.

Domu Jakubowy! Dalej! Postępujmy w światłości Pana!

Lecz ty porzuciłeś swój lud, dom Jakuba, bo pełno jest wśród nich wróżbitów Wschodu i czarowników jak u Filistynów, a z cudzoziemcami zawierają umowy.

Ich ziemia jest pełna srebra i złota, tak że nie ma końca ich skarbom. I pełna jest ich ziemia koni, tak że nie ma końca ich wozom wojennym.

Ich ziemia jest pełna bożków, kłaniają się dziełu swoich rąk, temu, co uczyniły ich palce.

I tak poniżył się człowiek, i spodlał rodzaj ludzki: Ty im nie przebaczysz.

Wejdź do jaskiń skalnych i skryj się w prochu ze strachu przed Panem i przed blaskiem jego majestatu, gdy powstanie, aby wstrząsnąć ziemią.

Dumne oczy człowieka opuszczą się, a pycha ludzka zniży się, ale jedynie Pan wywyższy się w owym dniu.

Bo dla Pana Zastępów nastanie dzień sądu nad wszystkim, co pyszne i wysokie, i nad wszystkim, co wyniosłe, aby było poniżone.

Nad wszystkimi wysokimi i sterczącymi cedrami Libanu, i nad wszystkimi dębami Baszanu.

Nad wszystkimi wysokimi górami i nad wszystkimi sterczącymi pagórkami.

I nad każdą wysoką wieżą, i nad każdym murem obronnym.

I nad wszystkimi okrętami tartezyjskimi, i nad wszystkimi kosztownymi statkami.

I zniży się pycha człowieka, a wyniosłość ludzka opuści się, lecz jedynie Pan wywyższy się w owym dniu,

a bożki doszczętnie zginą.

I wejdą do jaskiń skalnych i do jam ziemnych ze strachu przed Panem i przed blaskiem jego majestatu, gdy powstanie, aby wstrząsnąć ziemią.

W owym dniu rzuci człowiek kretom i nietoperzom swoje bożki srebrne i swoje bożki złote, które sobie zrobił, aby im się kłaniać.

A wejdzie do jaskiń skalnych i do szczelin między skałami ze strachu przed Panem i przed blaskiem jego majestatu, gdy powstanie, aby wstrząsnąć ziemią.

Dajcie sobie spokój z człowiekiem, który jest wart tyle, co tchnienie w jego nozdrzach! Bo za co można go uważać?