Księga Izajasza 57 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Sprawiedliwy ginie, a nikt tego nie bierze do serca, pobożni mężczyźni schodzą ze świata, a nikt na to nie zważa, bo przez zło sprawiedliwy schodzi ze świata,

wchodzi do pokoju; na swoich łożach odpoczywają ci, którzy postępowali godziwie.

Lecz wy zbliżcie się tutaj, wy, synowie czarownicy, potomstwo cudzołożnika i nierządnicy!

Z kogo szydzicie? Przeciwko komu rozdziawiacie usta, wystawiacie język? Czy to nie wy jesteście dziećmi odstępstwa, potomstwem kłamstwa?

Wy, którzy uprawiacie nierząd między terebintami, pod każdym zielonym drzewem, którzy składacie dzieci w ofierze w dolinach, wśród skalnych rozpadlin.

Twój dział jest wśród gładkich kamieni rzecznych koryt, one są twoim udziałem, także im wylewałeś ofiary z płynów, składałeś ofiary z pokarmów – czy mam się tym zadowolić?

Na wysokiej i wyniosłej górze rozścieliłaś swoje łoże i tam wychodziłaś, aby składać rzeźne ofiary.

Za drzwiami i futrynami stawiałaś swój znak rozpoznawczy i tak, zdradzając mnie, odkryłaś swoje łoże, i weszłaś na nie, rozszerzyłaś je, zmówiłaś się z tymi, którym chętnie się oddajesz, mnożąc swoje cudzołóstwa z nimi.

Schodziłaś także z olejkiem do Molocha i brałaś ze sobą rozmaite maści, wysyłałaś swoich posłańców w dalekie strony i kazałaś im zejść aż do krainy umarłych.

Chociaż byłaś zmęczona swoją długą wędrówką, jednak nie mówiłaś: Daremny trud. Odkrywałaś w sobie dość sił żywotnych, dlatego nie zaprzestałaś.

Przed kim drżałaś i kogo się bałaś, że stałaś się mi niewierna i nie pamiętałaś o mnie, i nie wzięłaś sobie tego do serca? Czy nie jest tak? Ponieważ milczałem – i to od bardzo dawna – dlatego nie bałaś się mnie.

Ja ujawnię twoją sprawiedliwość i twoje uczynki, które ci nic nie pomogą.

Gdy będziesz krzyczeć, nie wybawią cię twoje ohydne bożki! Wiatr je wszystkie uniesie, zabierze powiew. Lecz kto na mnie polega, odziedziczy ziemię i posiądzie moją świętą górę.

I powiedzą: Torujcie, torujcie, prostujcie drogę! Usuńcie przeszkodę z drogi mojego ludu.

Bo tak mówi Ten, który jest Wysoki i Wyniosły, który króluje wiecznie, a którego imię jest "Święty": Króluję na wysokim i świętym miejscu, lecz jestem też z tym, który jest skruszony i pokorny duchem, aby ożywić ducha pokornych i pokrzepić serca skruszonych.

Bo nie na wieki prowadzę spór i nie na zawsze się gniewam, w przeciwnym razie musiałby przede mną ustać duch i istnienia, które Ja sam stworzyłem.

Z powodu jego niegodziwej chciwości gniewałem się i chłostałem go, ukryłem się za moim gniewem, lecz on, odstępca, poszedł drogą swojego serca.

Chociaż widziałem jego drogi, jednak uleczę go, poprowadzę go i znowu udzielę obfitej pociechy jemu i jego żałobnikom,

stwarzając owoc na ich wargach w postaci słów: Pokój! Pokój dalekiemu i bliskiemu – mówi Pan, Ja go uleczę.

Lecz bezbożni są jak wzburzone morze, które nie może się uspokoić, a którego wody wyrzucają na wierzch muł i błoto.

Nie mają pokoju bezbożnicy – mówi mój Bóg.