Księga Izajasza 57:1 – znaczenie i zastosowanie

Na zakończenie poprzedniego rozdziału prorok potępił stróżów za niewiedzę i bezmyślność. Teraz pokazuje, że cały lud był równie nieuważny i obojętny. Nic dziwnego, że ludzie nie zastanawiali się nad tym, co się dzieje, skoro ich stróże, którzy powinni skłaniać ich do refleksji, sami byli tak ślepi.

Po pierwsze, dostrzegamy Bożą opatrzność w tym, że tak wielu dobrych ludzi zostaje zabranych z tego świata. Sprawiedliwi odchodzą z życia doczesnego, a świat, w którym żyli, już ich nie zna. Prawdziwa pobożność nie chroni przed śmiercią. W czasach prześladowań to właśnie najsprawiedliwsi często są najbardziej narażeni na przemoc. Pierwszy człowiek, który umarł, zginął śmiercią męczeńską. Sprawiedliwość uwalnia od żądła śmierci, ale nie od jej ciosu.

Mówi się, że giną, ponieważ zostają całkowicie zabrani spośród nas, a ich strata jest tak dotkliwa dla świata, który pozostaje. Ich śmierć nie jest ich zgubą, ale często przynosi zgubę społecznościom, w których żyli i służyli. Zabrani zostają także ludzie miłosierni, wyróżniający się dobrocią — tacy, za których ktoś mógłby nawet odważyć się umrzeć (List do Rzymian 5:7). Często odchodzą ci, których najtrudniej jest zastąpić. Śmierć ścina drzewa pełne owoców, a pozostawia jałowe, które zajmują miejsce. Ludzie miłosierni często padają ofiarą ludzkiego okrucieństwa. Wyświadczyli wiele dobra, a niektórzy w zamian zostali ukamienowani. Przed niewolą babilońską mogło umrzeć wyjątkowo wielu dobrych ludzi, tak że niemal nikt z nich nie pozostał (Księga Jeremiasza 5:1). Pobożni znikali, a wierni wymierali (Księga Psalmów 12:1).

Po drugie, obojętny świat niewiele uwagi poświęca tym zrządzeniom Bożej opatrzności i je lekceważy. Nikt nie bierze ich sobie do serca ani się nad nimi nie zastanawia. Niewielu opłakuje je jako stratę dla całej społeczności i niewielu dostrzega w nich ostrzeżenie dla wszystkich. Śmierć dobrych ludzi powinna skłaniać do głębszej refleksji niż zwykłe zgony. Powinniśmy poważnie zastanowić się, dlaczego Bóg tak z nami postępuje, czego mamy się z tego nauczyć i jak możemy wypełnić pustkę po tych, którzy odeszli. Bóg słusznie jest niezadowolony, gdy takie wydarzenia nie skłaniają do refleksji, gdy nie słucha się przesłania płynącego z rózgi i nie odpowiada na jej wezwanie. Jeszcze gorzej jest, gdy ludzie się z tego cieszą — tak jak wtedy, gdy zabito świadków (Apokalipsa św. Jana 11:10). Niektóre z najcenniejszych darów Boga dla ludzkości łatwo przepadają, co pokazuje, że ludzie nigdy ich nie cenili. To przejaw wielkiej bezmyślności. Małe dzieci najmniej opłakują śmierć rodziców, bo nie rozumieją jeszcze, co straciły.

Po trzecie, widzimy szczęście sprawiedliwych, którzy zostają zabrani. Zostają uwolnieni od zła, które ma nadejść, tuż przed jego nadejściem. Dzieje się tak, po pierwsze, z miłosierdzia wobec nich, aby nie musieli oglądać zła, uczestniczyć w nim ani ulec pokusie (2 Księga Królewska 22:20). Gdy nadchodzi potop, zostają wezwani do arki. Gdy na ziemi nie ma już schronienia, mają je w niebie. Po drugie, jest to również sąd nad światem, kara za krzywdy wyrządzone sprawiedliwym i miłosiernym. Ci, którzy stawali w wyłomie i wstawiali się, aby odwrócić Boże sądy, zostają zabrani, a wtedy można się spodziewać potopu sądu. Gdy Bóg odwołuje swoich posłów, jest to znak, że zamierza rozpocząć wojnę.

Sprawiedliwi odchodzą także do odpoczynku, poza zasięg zła. Człowiek, który za życia postępował nienagannie, po śmierci wchodzi do pokoju i spoczywa na swoim łożu. Śmierć jest zyskiem, odpoczynkiem i błogosławieństwem tylko dla tych, którzy postępowali uczciwie i mogą, jak Ezechiasz, powołać się przed Bogiem na swoje życie (2 Księga Królewska 20:3). Ci, którzy żyli uczciwie i wytrwali w tym aż do końca, przekonają się, że po śmierci czeka ich dobro. Ich dusze wchodzą do pokoju, do świata, w którym pokój jest pełny, a utrapienia już nie ma. Wchodzą do radości Pana. Ich ciała spoczywają na łożach.

Grób jest łożem odpoczynku dla całego ludu Pana. Tam ludzie odpoczywają po całym swoim trudzie (Apokalipsa św. Jana 14:13). Im większe było ich znużenie, tym słodszy będzie ich odpoczynek (Księga Hioba 3:17). Łoże znajduje się w ciemności, ale dzięki temu panuje tam większa cisza. To łoże, z którego powstaną wypoczęci o poranku zmartwychwstania.