Księga Izajasza 14 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Bo Pan zlituje się nad Jakubem i znowu wybierze Izraela, i osadzi ich we własnej ziemi. Wtedy przyłączy się do nich obcy przybysz i dołączy do domu Jakuba.

I wezmą ich ludy, i przyprowadzą ich na ich miejsce, a dom izraelski będzie nimi władał w ziemi Pana jako niewolnikami i niewolnicami. I będą mieli w niewoli tych, u których byli w niewoli, i będą panowali nad swoimi ciemięzcami.

I stanie się w tym dniu, gdy Pan da ci odpoczynek po twoim trudzie i udręce, i po ciężkiej niewoli, w którą popadłeś,

że zanucisz tę szyderczą pieśń o królu babilońskim i powiesz tak: Wykończył się ciemięzca, skończyło się panoszenie!

Pan złamał laskę bezbożnych, berło tyranów.

Smagał ludy w złości, chłoszcząc je bez przerwy, tratował w gniewie ludy, depcząc je bezlitośnie.

Cały świat odpoczął, odetchnął i wybuchnął radosnym okrzykiem.

Nawet cyprysy mają z ciebie wesołą zabawę i cedry libańskie; mówią: Odkąd ty ległeś, żaden drwal nie wychodzi do nas.

Kraina umarłych zadrżała w dole przez ciebie, by wyjść na twoje spotkanie, gdy przyjdziesz, dla ciebie budzi duchy wszystkich zmarłych władców ziemi, wszystkim królom narodów każe wstać z ich tronów,

ci zaś wszyscy razem odzywają się i mówią do ciebie: Także ty zasłabłeś jak my, z nami się zrównałeś!

Twoją pychę i brzęk twoich lutni strącono do krainy umarłych. Twoim posłaniem jest zgnilizna, a robactwo twoim okryciem.

O, jak spadłeś z nieba, ty, jasna gwiazdo, synu jutrzenki! Powalony jesteś na ziemię, pogromco narodów!

A przecież to ty mawiałeś w swoim sercu: Wstąpię na niebiosa, swój tron wyniosę ponad gwiazdy Boże i zasiądę na górze narad, na najdalszej północy.

Wstąpię na szczyty obłoków, zrównam się z Najwyższym.

A oto strącony jesteś do krainy umarłych, na samo dno przepaści.

Ci, którzy cię widzą, spoglądają na ciebie, przypatrują ci się uważnie: Czy to jest ten mężczyzna, który był postrachem ziemi, trząsł królestwami?

Ziemię obracał w pustynię, jej miasta burzył, swoich jeńców nie wypuszczał na wolność?

Wszyscy królowie narodów spoczywają w chwale, każdy w swoim grobowcu,

a ty zostałeś wyrzucony ze swojego grobu, jak odrażający twór, pokryty pomordowanymi, przebitymi mieczem, stratowany jak ścierwo.

Z tymi, którzy zstępują do kamiennego grobowca, ty nigdy nie złączysz się w grobie, bo zniszczyłeś swój kraj, wymordowałeś swój lud. Ród złośników niech nigdy nie będzie wspominany!

Przygotujcie jego synom rzeź z powodu winy ich ojców, aby nie powstali i nie objęli ziemi w posiadanie, i ruinami nie pokryli powierzchni lądu!

Powstanę przeciwko nim – mówi Pan Zastępów – wygubię imię Babilonu i resztkę, i dziecko, i wnuka – mówi Pan.

Uczynię go siedliskiem jeżów, bagnem sitowia. Wymiotę go miotłą zagłady – mówi Pan Zastępów.

Przysiągł Pan Zastępów, mówiąc: Jak pomyślałem, tak się dzieje, i jak postanowiłem, tak się staje.

Asyryjczyka rozbiję na mojej ziemi i na moich górach zdepczę go, aby zdjęte było z nich jego jarzmo, a jego brzemię z ich ramion.

To jest plan postanowiony co do całej ziemi, a to jest ręka podniesiona przeciwko wszystkim narodom.

Jeżeli Pan Zastępów to postanowił, kto to unicestwi? Jego ręka jest wyciągnięta, kto ją odwróci?

W roku śmierci króla Achaza była taka wypowiedź:

Nie raduj się, cała ziemio filistyńska, że jest złamany kij, który cię bił, bo z zarodka węża wyrośnie żmija, a jej płodem będzie latający smok.

Na moich górach paść się będą nędzarze, a ubodzy będą odpoczywać w spokoju, lecz twój ród zamorzę głodem, a twoją resztkę zabiję.

Wyj, bramo! Krzycz, miasto! Rozpaczaj, cała ziemio filistyńska! Bo z północy nadciąga wielkie wojsko i nikt nie odłącza się od jego szeregów!

A co odpowiedzą posłom narodów? To, że Pan założył Syjon i że w nim znajdą ostoję ubodzy jego ludu.