Księga Izajasza 49 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Słuchajcie mnie, wyspy, i uważajcie, wy, dalekie narody! Pan powołał mnie od poczęcia, od łona matki nazwał mnie po imieniu.

I uczynił moje usta ostrym mieczem, w cieniu swojej ręki mnie ukrył, uczynił mnie gładką strzałą, w swoim kołczanie mnie schował

i powiedział do mnie: Jesteś moim sługą, Izraelu, przez ciebie się wsławię.

Lecz ja pomyślałem: Na darmo się trudziłem, na próżno i daremnie zużyłem swoją siłę. A jednak moje prawo jest u Pana, a moja zapłata u mojego Boga.

Teraz zaś mówi Pan, który mnie stworzył swoim sługą od poczęcia, aby nawrócić do niego Jakuba i zebrać dla niego Izraela, bo jestem uczczony w oczach Pana, a mój Bóg stał się moją mocą.

Mówi: To za mało, że jesteś mi sługą, aby podźwignąć plemiona Jakuba i przywrócić oszczędzonych synów Izraela, więc ustanowiłem cię światłem pogan, aby moje zbawienie sięgało aż do krańców ziemi.

Tak mówi Pan, Odkupiciel Izraela, jego Święty, do tego, który jest pogardzany przez ludzi, którym brzydzi się każdy naród, do sługi władców: Gdy królowie to zobaczą, powstaną, książęta oddadzą pokłon przez wzgląd na Pana, który jest wierny, Świętego Izraelskiego, który cię wybrał.

Tak mówi Pan: W czasie łaski wysłuchałem cię i w dniu zbawienia pomogłem ci; stworzyłem cię i ustanowiłem cię pośrednikiem przymierza z ludem, abyś podźwignął kraj, porozdzielał spustoszoną własność dziedziczną,

abyś powiedział do więźniów: Wyjdźcie! A do tych, którzy siedzą w ciemności: Pokażcie się! Przy drogach będą się paść, a na wszystkich gołych wzgórzach będą ich pastwiska.

Nie będą odczuwać głodu ani pragnienia, nie dokuczy im gorący wiatr ani żar słoneczny, bo ten, który lituje się nad nimi, będzie ich prowadził i zawiedzie ich do źródlanych wód.

Przez wszystkie moje góry utoruję drogi, a moje ścieżki będą podwyższone.

I tak jedni będą przychodzić ze Wschodu, a drudzy z Północy i z Zachodu, a jeszcze inni z kraju Synitów.

Śpiewajcie radośnie, niebiosa, i wesel się, ziemio, i wy, góry, rozbrzmiewajcie radością, bo Pan pocieszył swój lud i zmiłował się nad jego biedakami!

A jednak Syjon mówi: Pan mnie opuścił i Wszechmocny zapomniał o mnie.

Czy kobieta może zapomnieć o swoim niemowlęciu i nie zlitować się nad dzieckiem swojego łona? A choćby nawet one zapomniały, jednak Ja ciebie nie zapomnę.

Oto na moich dłoniach wyrysowałem cię, twoje mury stoją mi zawsze przed oczami.

Twoi budowniczowie spieszą się bardziej niż ci, którzy cię burzyli, a ci, którzy cię pustoszyli, wychodzą od ciebie.

Podnieś swoje oczy wokoło i spojrzyj: Wszyscy się zebrali, przychodzą do ciebie. Jak żyję – mówi Pan – ubierzesz się w nich wszystkich jak w ozdobę i przepaszesz się nimi jak oblubienica.

Bo twoje gruzy i zniszczenia, i twoja spustoszona ziemia będzie teraz za ciasna dla tych, którzy mają na niej mieszkać, a daleko będą ci, którzy cię pochłaniają.

Jeszcze będą mówić do twoich własnych uszu twoje dzieci, których cię pozbawiono: Za ciasne jest dla mnie to miejsce, dodaj mi jeszcze, abym miał gdzie mieszkać!

Wtedy sama pomyślisz w swoim sercu: Kto mi tych zrodził? Przecież ja byłam bezdzietna i niepłodna, wygnana i odepchnięta? Kto więc tych wychował? Przecież ja pozostałam sama, skąd więc ci pochodzą?

Tak mówi Wszechmogący Pan: Oto Ja podniosę moją rękę w stronę narodów i wysoko zatknę mój sztandar dla ludów; i przyniosą w swoich objęciach twoich synów, a twoje córki będą nieść na ramionach.

Królowie będą twoimi opiekunami, a ich księżniczki twoimi niańkami, twarzą do ziemi będą ci oddawać pokłon i proch z twoich nóg będą zlizywać. Wtedy poznasz, że ja jestem Pan i że nie zawiodą się ci, którzy we mnie pokładają nadzieję.

Czy można odebrać mocarzowi łup albo czy mogą uciec jeńcy tyrana?

Tak mówi Pan: I jeńcy mocarza zostaną odbici, i łup wymknie się tyranowi, bo Ja rozprawię się z twoimi przeciwnikami i Ja wybawię twoich synów.

Twoim gnębicielom każę jeść ich własne ciało, a swoją krwią jak moszczem się upiją. I pozna każdy człowiek, że Ja, Pan, Mocarz Jakubowy, jestem twoim Zbawcą i Odkupicielem.