Księga Izajasza 49:13 – znaczenie i zastosowanie

Celem tych wersetów jest pokazanie, że lud Boży miał wielki powód do radości po powrocie z niewoli. Wydarzenie to zapowiadało większe wybawienie, które miał przynieść Chrystus. Tamto ocalenie wskazywało na wieczne odkupienie przez Chrystusa. Oba pokazują, jak bardzo Bóg troszczy się o swój Kościół.

Nic nie daje lepszego powodu do uwielbienia i dziękczynienia niż to, o czym mówi Księga Izajasza 49:13. Niech całe stworzenie włączy się w pieśń radości, bo uczestniczy w błogosławieństwach odkupienia. A przecież może oddać tylko niewielką część tego, co otrzymało (Księga Psalmów 96:11). Niech raduje się niebo i niech aniołowie wysławiają wielkiego Odkupiciela. Niech śpiewa także ziemia i góry, a zwłaszcza możni tego świata, bo gorące pragnienie stworzenia, by dzieci Boże dostąpiły wolności, doczekało się spełnienia (List do Rzymian 8:19; List do Rzymian 8:21). Lud Boży jest błogosławieństwem i chlubą dla świata, dlatego radość powinna zapanować wszędzie. Bóg pocieszył swój pogrążony w żałobie lud i okaże miłosierdzie cierpiącym, kierując się współczuciem i wiernością swojemu przymierzu.

Wersety te są również mocnym świadectwem czułej troski Boga o swój Kościół i jego dobro. Cierpienia Kościoła czasem sprawiają, że ludzie zaczynają się zastanawiać, czy Bóg nadal się o niego troszczy (Księga Izajasza 49:14). W swojej udręce Syjon uznał, że Bóg go opuścił i o nim zapomniał. Lud Boży może czasem czuć się tak przygnębiony, jakby został opuszczony i zapomniany, a takie myśli mogą stać się bardzo silne. Niewierzący z dumą twierdzą, że Bóg opuścił ziemię (Księga Ezechiela 8:12) i zapomniał o ich grzechach (Księga Psalmów 10:11). W chwilach smutku słabnący w wierze ludzie mogą ulec pokusie, by uznać, że Bóg opuścił swój Kościół i zapomniał o cierpieniach swojego ludu. Nie mamy jednak większego powodu, by wątpić w Jego obietnicę i łaskę, niż by wątpić w Jego opatrzność i sprawiedliwość. Z pewnością wynagradza, tak jak z pewnością karze. Powinniśmy więc odrzucić te wątpliwości i podejrzenia, bo niszczą więź.

Z czasem późniejsze zwycięstwa Kościoła po okresie cierpień rozwieją te wątpliwości. Księga Izajasza 49:17 opisuje, co Bóg uczyni dla Syjonu. Jego dzieci, które się rozproszyły lub odwróciły od niego, zgromadzą się wokół niego i z zapałem oraz radością przyjdą mu z pomocą. Ci, którzy nawracają się do wiary w Chrystusa, są dziećmi wspólnoty wierzących. Z radością do niej dołączą, jak gołębie zlatujące do swoich okien. Niektórzy odczytują te słowa jako zapowiedź, że budowniczowie Syjonu pośpieszą się z pracą. W takim ujęciu chodzi o tych, którzy odbudują jego domy, mury, a przede wszystkim świątynię. Dzieło Kościoła często posuwa się powoli, ale gdy nadejdzie czas wyznaczony przez Boga, dokona się nagle. Ci, którzy niszczyli Syjon, zagrażali mu i obracali go w ruinę, odejdą. Chrystus wypędza władcę tego świata, wielkiego niszczyciela, i łamie jego moc.

To pokazuje, że obawy Syjonu były bezpodstawne. Bóg go nie opuścił, nie zapomniał o nim i nigdy tego nie uczyni. Głęboko miłuje swój Kościół i swój lud (Księga Izajasza 49:15). Odpowiadając na obawy Syjonu, Bóg przemawia z troską o własną cześć, bo takie skargi rzucają cień na Jego imię. Mówi też, by pocieszyć swój lud, nie chce bowiem, by pogrążył się w smutku i zniechęceniu. Przypomina, że kobieta raczej nie zapomni o karmionym przez siebie dziecku. Kobieta znana jest z czułości i trudno jej nie współczuć dziecku, które jest bezbronne i bezradne. Matka tym bardziej nie zapomina o własnym dziecku, bo ono do niej należy i jest częścią jej samej. Matka karmiąca piersią tym częściej o nim pamięta, że jej własne ciało nieustannie jej o nim przypomina. A jednak nawet kobieta może zapomnieć. Może być tak chora lub bliska śmierci, że nie pamięta o dziecku, albo stać się tak nienaturalna, że nie okaże litości dziecku, które sama urodziła, jak zdarzało się w strasznych czasach (Lamentacje 4:10; Księga Powtórzonego Prawa 28:57). Bóg zapewnia jednak, że nie zapomni o swoim ludzie. Jego miłosierdzie wobec niego przewyższa miłość nawet najczulszego rodzica.

Bóg daje też obraz swojej nieustannej troski. W Księdze Izajasza 49:16 mówi, że wyrył swój lud na dłoniach. Nie chodzi tu o chiromancję, czyli niedorzeczne przekonanie, że przyszłość człowieka można odczytać z linii na dłoni. Obraz ten nawiązuje raczej do zwyczaju wiązania sznurka na dłoni lub palcu, by pamiętać o czymś ważnym. Przywodzi też na myśl pierścienie z pieczęcią lub pamiątki noszone dla upamiętnienia ukochanej osoby. Bóg pokazuje w ten sposób, że nieustannie ma swój lud przed oczami, jak pieczęć na swoim ramieniu, i nigdy nie zapomina o nim ani o jego potrzebach (Pieśń nad Pieśniami 8:6). Jeśli zwiążemy sobie prawo Boże na ręce jako znak (Księga Powtórzonego Prawa 6:8; Księga Powtórzonego Prawa 6:11; Księga Powtórzonego Prawa 6:18), Bóg niejako wyryje na swojej dłoni sprawy, które nas dotyczą, i będzie pamiętał o swoim przymierzu, gdy na nas spojrzy. Zapewnia też, że mury Syjonu są zawsze przed Nim. Nawet ich ruiny, choć bolesne dla oka, są objęte Jego miłosierną troską. Przyjaciele Syjonu troszczą się o jego kamienie i proch (Księga Psalmów 102:14); tak samo troszczy się o nie jego Bóg. Możliwe też, że chodzi o plan odbudowy murów, który Bóg stale ma przed sobą i który na pewno zostanie zrealizowany. Albo o to, że strzeże murów Syjonu, czyli jego bezpieczeństwa, tak jak strażnicy czuwają na murach. Niektórzy widzą w tym także obraz ran na dłoniach Chrystusa, zadanych podczas ukrzyżowania. Bóg spojrzy na te ślady i przypomni sobie tych, za których Chrystus cierpiał i umarł.