Księga Izajasza 5 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Zaśpiewam mojemu ulubieńcowi jego ulubioną pieśń o jego winnicy. Mój ulubieniec miał winnicę na urodzajnym pagórku.

Przekopał ją i oczyścił z kamieni, i zasadził w niej szlachetne szczepy. Zbudował w niej wieżę i wykuł w niej prasę, oczekiwał, że wyda szlachetne grona, lecz ona wydała złe owoce.

Teraz więc, obywatele jeruzalemscy i mężczyźni judzcy, rozsądźcie między mną i między moją winnicą!

Co jeszcze należało uczynić mojej winnicy, czego ja jej nie uczyniłem? Dlaczego oczekiwałem, że wyda szlachetne grona, a ona wydała złe owoce?

Otóż teraz chcę wam ogłosić, co uczynię z moją winnicą: Rozbiorę jej płot, aby ją spasiono, zburzę jej mur, aby ją zdeptano.

Zniszczę ją doszczętnie: Nie będzie przycinana ani okopywana, ale porośnie cierniem i ostem, ponadto nakażę obłokom, by na nią nie spuszczały deszczu.

Rzeczywiście, winnicą Pana Zastępów jest dom izraelski, a mężczyźni judzcy jego ulubioną latoroślą. Oczekiwał prawa, a oto – bezprawie; sprawiedliwości, a oto – krzyk.

Biada tym, którzy przyłączają dom do domu, a pole do pola dodają, tak że nie ma wolnego miejsca i tylko wy sami osiedliście w kraju.

Dlatego w moich uszach rozległ się głos Pana Zastępów: Rzeczywiście, wiele domów spustoszeje, wielkie i piękne pozostaną bez mieszkańca.

Bo dziesięć morgów winnicy wyda jedną baryłkę wina, a jeden korzec ziarna wyda pół korca.

Biada tym, którzy od wczesnego rana gonią za trunkiem, których do późnego wieczora rozpala wino,

a na ich ucztach jest cytra i lutnia, bębenek i flet oraz wino, lecz na dzieło Pana nie patrzą, a sprawy jego rąk nie widzą.

Dlatego mój lud pójdzie w niewolę, bo nic nie rozumie, jego szlachetni umrą z głodu, a jego pospólstwo uschnie z pragnienia.

Dlatego piekło rozwarło swoją gardziel i ponad miarę rozdziawiło swoją paszczę, i wpadnie w nie jego przepych i zgiełkliwe pospólstwo, i ci, którzy się w nim radują.

Wtedy ukorzy się człowiek i uniży się mężczyzna, a oczy dumnych będą spuszczone.

Lecz Pan Zastępów będzie wywyższony przez sąd, a Święty Bóg okaże się świętym przez sprawiedliwość.

I owce będą się paść jak na własnym pastwisku, a kozły żywić się na pustkowiu bogatych.

Biada tym, którzy ściągają winę sznurami nieprawości, a grzech jakby linami wozów,

którzy mówią: Niech przynagli, niech przyspieszy swoje dzieło, abyśmy widzieli, niech wkrótce się spełni zamysł Świętego Izraelskiego, abyśmy go poznali.

Biada tym, którzy zło nazywają dobrem, a dobro złem, którzy zamieniają ciemność w światło, a światło w ciemność, zamieniają gorycz w słodycz, a słodycz w gorycz.

Biada tym, którzy we własnych oczach uchodzą za mądrych i we własnym mniemaniu za rozumnych!

Biada tym, którzy są bohaterami w piciu wina i mocarzami w mieszaniu mocnego napoju,

którzy uniewinniają winowajcę za łapówkę, a niewinnym odmawiają sprawiedliwości.

Dlatego jak język ognia pożera słomę i plewa ginie w płomieniu, tak zgnije ich korzeń, a ich kwiat uleci jak proch, bo odrzucili prawo Pana Zastępów i wzgardzili słowem Świętego Izraelskiego.

Dlatego zapłonął gniew Pana przeciwko jego ludowi i wyciągnął swoją rękę przeciwko niemu i uderzył w niego, tak że zadrżały góry, a ich trupy leżały jak gnój na ulicach. Mimo to nie ustawał jego gniew, a jego ręka jeszcze jest wyciągnięta.

I wywiesi chorągiew dla narodu z daleka, i świstem zwabi go od krańców ziemi, a oto ten pośpiesznie i szybko nadejdzie.

Nikt wśród nich nie jest zmęczony ani się nie potyka, nikt nie drzemie ani nie śpi. Nie rozluźnia się pas na jego biodrach, nie rozrywa się rzemyk jego sandałów.

Jego strzały są ostre, a wszystkie jego łuki napięte, kopyta jego koni są jak krzemień, a jego koła jak huragan.

Jego ryk jak u lwa i ryczy jak lwiątka, warcząc, porywa łup i unosi, i nikt mu nie wyrwie.

I zahuczy nad nim w tym dniu, jak huczy morze. Gdy spojrzeć na ziemię, oto niepokojąca ciemność i światło przyćmione przez ciemne obłoki.