Mądrość Syracha 40 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Wielka udręka stała się udziałem każdego człowieka i ciężkie jarzmo spoczęło na synach Adama, od dnia wyjścia z łona matki aż do dnia powrotu do matki wszystkich.

Przedmiotem ich rozmyślań i obawą serca jest myśl o tym, co ich czeka, jest dzień śmierci.

Zaczynając od tego, który siedzi na wspaniałym tronie, aż do tego, który siedzi na ziemi i w popiele,

od tego, który nosi fioletową purpurę i wieniec, do tego, który okrywa się zgrzebnym płótnem: wciąż gniew, zazdrość, przerażenie i niepokój, lęk przed śmiercią, nienawiść i kłótnia.

Nawet w czasie odpoczynku na łóżku nocny sen zmienia mu wyobrażenia:

zaznaje niewiele odpoczynku, jakby nic, a już w snach ma takie wrażenie, jakby w dzień stał na czatach, jest przerażony widzeniem swojego serca, jakby uciekał przed bitwą –

budzi się w chwili swojego ocalenia i dziwi się, że ten strach był niczym.

Dla każdego stworzenia, od człowieka do zwierzęcia, a dla grzeszników siedem razy więcej:

śmierć, krew, kłótnia i miecz, klęski, głód, ucisk i cięgi.

Przeciw bezbożnym to wszystko zostało stworzone i przez nich przyszło całkowite zniszczenie.

Wszystko, co jest z ziemi, wróci do ziemi, a co z wody, powróci do morza.

Każde przekupstwo i niesprawiedliwość zostaną starte, a uczciwość będzie trwać na wieki.

Bogactwa niesprawiedliwych wyschną jak potok i przeminą jak wielki grzmot, który rozlega się w czasie ulewy.

Jak d raduje się, gdy otwiera ręce, tak grzesznicy ulegną zatraceniu.

Potomkowie bezbożnych nie wypuszczą latarośli, bo ich nieczyste korzenie są na urwistej skale,

jak trzcina rosnąca nad każdą wodą i brzegiem rzeki przed każdą inną trawą będą zerwani.

Dobroczynność jest jak raj obfitujący we wszystko, a jałmużna – trwa na wieki.

Człowiek samowystarczalny i pracujący – wiodą przyjemne życie, ale wyżej od obu stoi ten, kto znajduje skarb.

Dzieci i zbudowanie miasta uwieczniają imię, ale wyżej od tych obu rzeczy stoi nienaganna kobieta.

Wino i muzyka rozweselają serce, ale wyżej od tych obu rzeczy stoi umiłowanie mądrości.

Flet i cytra umilają śpiewy, a bardziej niż jedno i drugie – przyjemna mowa.

Wdzięk i piękno pociągają oko, a bardziej niż jedno i drugie – świeża zieleń zasiewów.

Przyjaciel i towarzysz spotykają się w odpowiedniej chwili, a częściej niż obaj – żona z mężem.

Bracia i opiekunowie są pomocą w czasie udręki, a bardziej niż jedni i drudzy wybawia jałmużna.

Złoto i srebro umacniają stopę, a bardziej niż jedno i drugie cenna jest rada.

Bogactwo i siła podnoszą na duchu, a bardziej niż jedno i drugie – bojaźń Pana. Przy bojaźni Pańskiej nie ma niedostatku, a żyjąc w niej, nie trzeba szukać pomocy.

Bojaźń Pana jest jak raj błogosławieństwa, a jej osłona przewyższa wszelką sławę.

Synu, nie prowadź żebraczego życia, lepiej umrzeć, niż żebrać.

Gdy człowiek musi patrzeć na stół drugiego, jego istnienia nie uważa się za życie, zabrudzi swoją duszę potrawami obcych: człowiek więc rozumny i dobrze wychowany ustrzeże się tego.

Żebractwo jest słodkie na ustach bezwstydnego człowieka, ale w jego wnętrzu płonie ono jak ogień.