Mądrość Syracha 48 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Następnie powstał Eliasz, prorok jak ogień, a jego słowo płonęło jak pochodnia.

On sprowadził na nich głód, a swoją gorliwością zmniejszył ich liczbę.

Słowem Pańskim zamknął niebo, z niego również trzy razy sprowadził ogień.

Jakże jesteś wsławiony, Eliaszu, przez swoje cuda i kto może się pochwalić, że jest ci równy?

Ty, który ze śmierci wskrzesiłeś zmarłego i słowem Najwyższego wyprowadziłeś go z Szeolu.

Ty, który zaprowadziłeś królów na zgubę, zrzucając z łoża okrytych chwałą.

Ty, który na Synaju otrzymałeś rozkaz wykonania kary, a na Horebie wyroki pomsty.

Ty, który namaściłeś królów jako mścicieli i proroka, następcę po sobie.

Ty, który zostałeś wzięty w skłębionym płomieniu, na wozie o ognistych koniach.

O tobie napisano, że jesteś zachowany na stosowne czasy, by uśmierzyć gniew przed pomstą, by zwrócić serce ojca do syna i odnowić pokolenia Jakuba.

Szczęśliwi, którzy cię widzieli, i ci, którzy w miłości posnęli, bo i my na pewno będziemy żyć.

Gdy Eliasza zakrył wir powietrzny, Elizeusz został napełniony jego duchem. Za swoich dni nie lękał się d władcy i nikt nie osiągnął nad nim przewagi.

Nic nie było dla niego zbyt wielkie i w grobowym spoczynku jego ciało prorokowało.

Za życia czynił cuda i przy jego śmierci działy się przedziwne rzeczy.

Mimo to jednak lud się nie nawrócił i nie odstąpił od swoich grzechów. Został więc uprowadzony daleko od swojej ziemi i rozproszony po całym świecie.

Pozostała tylko mała Reszta ludu i panujący z domu Dawidowego; jedni z nich czynili to, co było przyjemne Panu, a inni namnożyli grzechów.

Ezechiasz obwarował swoje miasto, wprowadził wodę do jego środka, wykuł żelazem skałę i zbudował cysterny na wodę.

Za jego dni przybył Sennacheryb i posłał rabsaka. Ten podniósł swoją rękę przeciw Syjonowi i chełpił się w swojej pysze.

Wtedy zadrżały ich serca i ręce i chwyciły ich bóle jak u rodzących.

Wzywali miłosiernego Pana, wyciągając do Niego swoje ręce, a Święty z nieba wkrótce ich wysłuchał i wybawił przez Izajasza.

Poraził obóz Asyryjczyków: zgładził ich Jego anioł.

Bo Ezechiasz czynił to, co było miłe Panu, i trzymał się mocno dróg swojego przodka, Dawida, a wskazywał je prorok Izajasz, wielki i godny wiary w swoim widzeniu.

Za swoich dni cofnął słońce i przedłużył życie królowi.

Wielkim duchem ujrzał rzeczy ostateczne i pocieszył strapionych na Syjonie.

Objawił to, co miało przyjść, aż do końca wieków, i rzeczy zakryte wcześniej, zanim się stały.