Mądrość Syracha 47 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Po nim powstał Natan, aby być prorokiem za dni Dawida.

Jak tłuszcz oddziela się od ofiar dziękczynnych, tak Dawid – od synów Izraela.

Z lwami bawił się jak z koźlętami, a z niedźwiedziami jak z jagniętami owiec.

Czyż w swojej młodości nie zabił olbrzyma i nie usunął hańby ludu, gdy podniósł rękę i kamieniem z procy obalił pychę Goliata?

Wezwał bowiem Pana Najwyższego, który dał jego prawicy taką siłę, że zgładził człowieka potężnego w walce i wywyższył moc swojego ludu.

Tak wysławiano go po dziesięć tysięcy razy i wychwalano z powodu błogosławieństw Pana, przynosząc mu koronę chwały.

Bo starł nieprzyjaciół znajdujących się wokół, zniszczył wrogich Filistynów i złamał ich moc aż do dnia dzisiejszego.

Każdym swoim czynem oddał chwałę Świętemu i Najwyższemu; słowami uwielbienia z całego swojego serca śpiewał hymny i umiłował Tego, który go stworzył.

Postawił przed ołtarzem śpiewających psalmy i przyjemnie płynął dźwięk ich głosów;

świętom nadał przepych i doskonale upiększył uroczystości, aby wychwalano święte imię Pana i by przybytek już od rana rozbrzmiewał echem.

Pan darował mu grzechy, podniósł jego moc na wieki, zawarł z nim przymierze królewskie i dał tron chwały w Izraelu.

Po nim nastał rozumny syn, który dzięki niemu mógł mieszkać bezpiecznie.

Salomon królował w spokojnym czasie, Bóg dał mu wokół pokój, aby postawił dom Jego imieniu i przygotował przybytek na wieki.

Jakże byłeś mądry w swojej młodości i napełniony rozumem, jakby rzeką!

Twoja dusza okryła ziemię i zasypałeś ją zagadkowymi przypowieściami.

Do odległych wysp doszło twoje imię, z powodu swojego pokoju byłeś umiłowany;

z powodu hymnów, przysłów, przypowieści i odpowiedzi podziwiały cię kraje.

W imię Pana Boga, który jest nazwany Bogiem Izraela, nazbierałeś złota jak cyny i jak ołowiu nagromadziłeś srebra.

Niestety, kobietom wydałeś swoje lędźwie i wyuzdaniu oddałeś władzę nad swoim ciałem.

Splamiłeś swoją chwałę, zhańbiłeś swoje potomstwo, sprowadzając gniew na dzieci i napełniając je smutkiem z powodu twojej głupoty:

ponieważ powstała podwójna władza najwyższa i z Efraima zaczęło się zbuntowane królestwo.

Pan jednak nie pozbawił go swojego miłosierdzia i nie cofnął żadnego słowa ani nie odmówił swojemu wybranemu potomka, i nie zatracił potomstwa tego, który Go umiłował; Jakubowi zostawił Resztę, a korzeń z niej Dawidowi.

Salomon spoczął ze swoimi przodkami i pozostawił po sobie potomka, najgłupszego z ludu i pozbawionego rozumu, Roboama, który swoim zamysłem wywołał odstępstwo narodu.

Jeroboam, syn Nebata, sprawił, że Izrael zgrzeszył i wprowadził Efraima na drogę grzechu, a ich grzechy tak bardzo się mnożyły, że wypędziły ich z własnej ziemi.

Oddawali się wszelkim niegodziwościom, aż przyszła na nich zemsta.