Mądrość Syracha 38 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Czcij lekarza należną mu czcią ze względu na jego posługi, bo i jego stworzył Pan.

Od Najwyższego pochodzi uzdrowienie i od Króla otrzymuje się dar.

Wiedza lekarza podnosi mu głowę, nawet wobec możnowładców będą go podziwiać.

Pan stworzył z ziemi lekarstwa, a mądry człowiek nie będzie nimi gardził.

Czy to nie drzewo uczyniło wodę słodką, aby poznano Jego moc?

On dał ludziom wiedzę, aby się wsławili dzięki Jego niezwykłym dziełom.

Dzięki nim leczy się i usuwa ból, z nich aptekarz sporządza leki,

aby Jego działanie się nie kończyło i pokój od Niego był na całej ziemi.

Synu, w swojej chorobie nie odwracaj się od Pana, ale módl się do Niego, a On cię uleczy.

Usuń przewrotność – wyprostuj ręce i oczyść serce z wszelkiego grzechu!

Ofiaruj kadzidło, złóż ofiarę dziękczynną z najczystszej mąki i hojne dary, na jakie tylko cię stać.

Potem sprowadź lekarza, bo jego też stworzył Pan, nie odsuwaj się od niego, ponieważ jest on ci potrzebny.

Jest czas, kiedy w ich rękach jest wyjście z choroby:

oni sami będą błagać Pana, aby dał im moc przyniesienia ulgi i uleczenia, dla zachowania życia.

Grzeszący przeciw swojemu Stwórcy niech wpadnie w ręce lekarza!

Synu, wylewaj łzy nad zmarłym i jako bardzo cierpiący zacznij lament, pochowaj ciało zgodnie z tym, co mu przystoi, i nie lekceważ jego pogrzebu!

Płacz gorzko i z przejęciem uderzaj się w piersi, zarządź żałobę odpowiednio do jego godności, na jeden dzień lub dwa, aby uniknąć oszczerstwa, potem już daj się pocieszyć w smutku!

Bo ze smutku następuje śmierć: smutek serca łamie siłę.

Tylko do chwili pogrzebu niech trwa smutek, bo udręczone życie – przekleństwem dla serca.

Nie oddawaj smutkowi swojego serca, odsuń go, pamiętając o swoim końcu.

Nie zapominaj, że nie ma on powrotu, tamtemu nie pomożesz, a sobie zaszkodzisz.

Pamiętaj o moim losie, który będzie też twoim: mnie wczoraj, tobie dzisiaj.

Gdy zmarły spoczął, niech spocznie i pamięć o nim, pociesz się po nim, skoro jego duch już wyszedł.

Uczony w Piśmie zdobywa mądrość w czasie wolnym od zajęć, a kto ma mniej działania, ten stanie się mądry.

Jak może poświęcić się mądrości ten, kto trzyma pług, kto chlubi się tylko ostrzem włóczni, kto pogania woły i jest całkowicie zajęty ich pracą, a rozmawia tylko o cielętach?

Będzie przykładać serce do tego, by wyorywać bruzdy, a podczas bezsennej nocy myśli o paszy dla jałówek.

Tak każdy rzemieślnik i artysta, który spędza noce i dnie na pracy, i ten, kto rzeźbi wizerunki na pieczęciach, którego wytrwałość urozmaica kształty rzeźb, przykłada swoje serce do tego, by uczynić obraz żywym, a po nocach nie śpi, by wykończyć dzieło.

Tak kowal siedzący blisko kowadła pilnie zastanawia się nad pracą z żelaza, wyziewy ognia niszczą jego ciało, a on walczy z żarem pieca – huk młota przytępia jego słuch, a jego oczy są zwrócone tylko na wzorzec przedmiotu; przykłada swoje serce do wykończenia robót, a po nocach nie śpi, by doskonale przyozdobić dzieło.

Tak garncarz, siedzący przy swojej pracy i obracający nogami koło, stale jest pochłonięty troską o swoje dzieło, a cała jego praca – pogoń za ilością.

Swoimi rękami kształtuje glinę, a nogami pokonuje jej opór, stara się pilnie, aby wykończyć polewę, a po nocach nie śpi, by wyczyścić piec.

Ci wszyscy zaufali swoim rękom, każdy z nich jest mądry w swoim zawodzie;

bez nich miasto nie będzie zbudowane, a gdzie oni zamieszkają, nie odczuwa się niedostatku.

Tych jednak nie będzie się szukać do rady ludu ani na zgromadzeniu nie przesunie się na wyższe miejsce. Ani nie zasiądą oni na krześle sędziowskim, ani nie będą znać się na Prawie Przymierza.

Nie zabłysną ani nauką, ani sądem, ani nie znajdą się wśród tych, którzy układają przypowieści, ale podtrzymują oni odwieczne stworzenie, a modlitwa ich prac dotyczy ich zawodu.