Mądrość Syracha 36:1
Zmiłuj się nad nami, Panie, Boże wszystkich rzeczy, i spojrzyj, ześlij bojaźń przed Tobą na wszystkie narody,
Mądrość Syracha 36: poznaj główne tematy i zastosuj je w swoim życiu już dziś
Liczba wersetów: 28 | Biblia BibleGuided — Polski
Zmiłuj się nad nami, Panie, Boże wszystkich rzeczy, i spojrzyj, ześlij bojaźń przed Tobą na wszystkie narody,
wyciągnij rękę przeciw obcym narodom, aby widziały Twoją potęgę.
Tak jak przez nas wobec nich okazałeś się świętym, tak przez nich wobec nas okaż się wielkim!
Niech Cię uznają, jak my uznaliśmy, że nie ma Boga oprócz Ciebie, o Panie!
Odnów znaki i powtórz cuda, rozsław rękę i prawe ramię!
Wzbudź gniew i wylej oburzenie, zniszcz przeciwnika i zetrzyj wroga!
Przyspiesz czas i pamiętaj o przysiędze, aby wysławiano Twoje wielkie dzieła.
Ogień gniewu niech strawi tego, kto się ratuje, a ci, którzy krzywdzą Twój lud, niech znajdą zagładę!
Zetrzyj głowy panujących wrogów, którzy mówią: Oprócz nas nie ma nikogo!
Zgromadź wszystkie pokolenia Jakuba i weź je w posiadanie, jak było od początku.
Panie, zlituj się nad narodem, który jest nazwany Twoim imieniem, nad Izraelem, którego przyrównałeś do pierworodnego.
Miej miłosierdzie nad Twoim świętym miastem, nad Jeruzalem, miejsce Twojego odpoczynku!
Napełnij Syjon wysławianiem Twojej mocy i lud Twój swoją chwałą!
Daj świadectwo tym, którzy od początku są Twoimi stworzeniami, i wypełnij proroctwa dane w Twoim imieniu!
Daj zapłatę tym, którzy oczekują Ciebie, i niech Twoi prorocy okażą się prawdomówni!
Wysłuchaj, Panie, błagania Twoich sług, zgodnie z błogosławieństwem Aaronowym nad Twoim ludem.
Niech wszyscy na ziemi poznają, że jesteś Panem i Bogiem wieków.
Żołądek przyjmuje każde pożywienie, ale jeden pokarm jest lepszy od drugiego.
Jak podniebienie rozróżni pokarm z dziczyzny, tak mądre serce – kłamliwe mowy.
Przewrotne serce wyrządza przykrości, ale człowiek z wielkim doświadczeniem będzie umiał mu odpłacić.
Kobieta przyjmie każdego męża, lecz jedna dziewczyna jest lepsza od drugiej.
Uroda kobiety rozwesela twarz i przewyższa wszystkie pożądania człowieka;
a jeśli w swoich słowach będzie ona miała współczucie i słodycz, jej mąż nie jest już jak inni ludzie.
Kto zdobędzie żonę, ma początek pomyślności, pomoc podobną do siebie i słup oparcia.
Gdzie nie ma ogrodzenia, rozdrapią posiadłość, a gdzie brakuje żony, tam mąż wzdycha zbłąkany.
Kto będzie ufał gromadzie żołnierzy, która chodzi od miasta do miasta?
Tak samo – człowiekowi, który nie ma gniazda i zatrzymuje się tam, gdzie go zastanie mrok.
Modlący się prosi Boga o pomoc dla Izraela, odbudowę Jeruzalem i spełnienie obietnic. Prośba wyrasta z doświadczenia zagrożenia i nadziei pokładanej w Bożej wierności.
Ocalenie ludu ma prowadzić do poznania, że Bóg jest Panem wszystkich pokoleń i narodów. Modlitwa nie ogranicza Jego panowania do jednej wspólnoty.
Porównanie smaku pokarmu z rozeznaniem serca podkreśla, że doświadczenie i mądrość pomagają dostrzec kłamstwo oraz przewrotność.
Końcowe przysłowia przedstawiają małżeństwo jako źródło stabilności i bliskości. Są osadzone w dawnym, patriarchalnym porządku społecznym, dlatego nie należy odczytywać ich jako miary wartości kobiet ani jako obowiązującego każdą osobę modelu życia.
Mądrość Syracha należy do ksiąg mądrościowych Starego Testamentu. Jej autor, Jezus, syn Syracha, pisał w języku hebrajskim na początku II wieku przed Chrystusem, w czasach silnych przemian kulturowych. Księga była później szeroko znana w greckim przekładzie dokonanym przez wnuka autora. Modlitwa w pierwszej części rozdziału odzwierciedla nadzieję Izraela na uwolnienie od wrogów, odnowę wspólnoty i Jeruzalem oraz publiczne uznanie Boga. Przysłowia o małżeństwie odzwierciedlają społeczne warunki i oczekiwania starożytnego świata.
Rozdział składa się z dwóch wyraźnych części. Wersety 1–17 tworzą modlitwę wspólnotową: od prośby o miłosierdzie i interwencję, przez wezwanie do zgromadzenia Izraela, aż po błaganie o spełnienie obietnic. W wersetach 18–20 pojawia się seria porównań dotyczących smaku, serca i doświadczenia. Wersety 21–27 rozwijają przysłowia o małżeństwie, stabilności i potrzebie oparcia. Przejście od modlitwy narodowej do mądrości codziennej łączy troskę o wspólnotę z troską o życie osobiste.
Rozdział ukazuje Boga jako Pana wszystkich narodów, a zarazem Boga, do którego Izrael zwraca się w konkretnej potrzebie. Nadzieja na odnowę opiera się na Bożym miłosierdziu, przymierzu i wierności proroctwom. Ostre prośby o sąd nad prześladowcami należą do lamentacyjnego języka wspólnoty doświadczającej krzywdy; nie stanowią zachęty do prywatnej zemsty ani przemocy. Dalsze przysłowia podkreślają znaczenie rozeznania i relacji, ale ich wypowiedzi o kobietach i małżeństwie trzeba czytać w kontekście historycznym, z poszanowaniem godności i powołania każdej osoby.
Wspólnotowa modlitwa może pomóc nazwać lęk, bezsilność i pragnienie sprawiedliwości, nie ukrywając ich przed Bogiem. Rozdział przypomina też o znaczeniu mądrego rozeznania i bliskich relacji. Nie obiecuje natychmiastowego rozwiązania cierpienia ani nie zastępuje wsparcia duszpasterza, wspólnoty czy specjalisty zdrowia psychicznego.
Rozdział pokazuje, że można przynosić Bogu zarówno troskę o wspólnotę, jak i osobisty ból, nazywając krzywdę bez podejmowania odwetu. Zachęca też do uważnego rozeznawania słów i czynów oraz do budowania relacji opartych na wzajemnym szacunku i wsparciu. Dawne przysłowia o małżeństwie warto odczytywać z uwzględnieniem ich kontekstu, nie jako jedyny wzór życia.
O miłosierdzie, ochronę przed wrogami, zgromadzenie Izraela, odnowę Jeruzalem oraz spełnienie Bożych obietnic. Modlitwa kończy się prośbą, aby wszystkie narody poznały Boga.
Nie. To modlitwa wspólnoty doświadczającej zagrożenia, która powierza Bogu pragnienie sprawiedliwości. Nie upoważnia do zemsty ani do krzywdzenia innych.
Tak jak podniebienie rozpoznaje różne smaki, tak mądrość i doświadczenie pomagają oceniać słowa i dostrzegać kłamstwo lub przewrotność.
Opisują one małżeństwo jako ważne źródło oparcia w społeczeństwie autora, ale odzwierciedlają także patriarchalne warunki tamtej epoki. Nie należy z nich wyciągać wniosku, że wartość kobiety zależy od małżeństwa ani że każdy musi zawrzeć związek.
Pierwsze wersety pozwalają usłyszeć głos wspólnoty zmęczonej zagrożeniem i tęskniącej za ratunkiem. Jej ból nie zostaje ukryty ani wygładzony. W tej modlitwie jest miejsce na szczere wołanie o miłosierdzie i nadzieję, że cierpienie nie pozostanie niezauważone.
Rozdział zmienia formę i temat w połowie: modlitwę o odnowę Izraela zastępują krótkie przysłowia o rozeznaniu i relacjach. Pierwsza część posługuje się językiem przymierza i proroctwa, a druga obrazami z codziennego doświadczenia. Końcowe wypowiedzi o małżeństwie należy uwzględnić w realiach społecznych starożytności, zamiast traktować je jako ponadczasowy nakaz.
Przysłowia przypominają, że dobre rozeznanie wymaga uwagi, a relacje mogą być źródłem wzajemnego oparcia. Ich praktyczny sens nie polega na przyjęciu dawnego modelu społecznego bez namysłu, lecz na dostrzeżeniu wartości prawdomówności, troski i stabilności w relacjach.
Modlitwa obejmuje los całego ludu i kieruje nadzieję ku Bogu, którego panowanie przekracza granice Izraela. Pragnienie sprawiedliwości znajduje tu wyraz w zwróceniu się do Boga, a nie w samodzielnym wymierzaniu odwetu. Końcowa zmiana tonu przypomina, że wiara dotyka zarówno historii wspólnoty, jak i zwyczajnych ludzkich więzi.
Studium rozdziału e-mailem
Otrzymuj fragmenty Pisma Świętego, modlitwę i prosty kolejny krok związany z tym rozdziałem.
Ważne zastrzeżenie: Te wskazówki biblijne nie zastępują profesjonalnej opieki w zakresie zdrowia psychicznego. Jeśli doświadczasz objawów kryzysu, skontaktuj się z Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym pod numerem 800 70 2222 lub niezwłocznie poszukaj profesjonalnej pomocy.