Mądrość Syracha 43 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Wspaniałość wysokości, sklepienie o przezroczystej jasności, tak wygląda niebo – przepiękny widok.

Widok wschodzącego słońca mówi nam, że jest ono czymś najbardziej godnym podziwu, dziełem Najwyższego.

W południe wysusza ono ziemię, a kto może wytrzymać jego upał?

Jak podmuchem rozżarza się piec przy pracach wymagających żaru, tak słońce trzy razy mocniej rozpala góry, wydaje ognistą parę, a świecąc promieniami, oślepia oczy.

Wielki jest Pan, który je uczynił i na którego rozkaz spieszy się ono w swoim biegu.

Księżyc też świeci zawsze w swojej porze, aby ustalać czas i być wiecznym znakiem.

Księżyc wyznacza dni świąt, to źródło światła, które się zmniejsza, gdy osiągnie pełnię.

Miesiąc od niego ma swoje imię. Zwiększając się dziwnie wśród zmian, jest latarnią obozową wojska na wysokościach, świecącą na sklepieniu niebieskim.

Wspaniałość gwiazd jest pięknem nieba, błyszczącą ozdobą na wysokościach Pana.

Na polecenie Świętego trzymają się Jego wyroku i nie męczą się pełnieniem swoich straży.

Patrz na tęczę i wychwalaj Tego, kto ją uczynił, nadzwyczaj piękna jest w swoim blasku:

otacza niebo wspaniałym kręgiem, a napięły ją ręce Najwyższego.

Swoim rozkazem rzuca On błyskawice i szybko wysyła pioruny, sługi swojego sądu.

Przez Niego również otwierają się skarbce i wylatują chmury jak ptaki.

Swoją potęgą wzmacnia chmury i bryły gradu zostają drobno pokruszone.

Na Jego widok zatrzęsły się góry, a na rozkaz Jego woli wieje wiatr południowy.

Głos Jego grzmotu karci ziemię, jak nawałnica wiatru północnego i kłębowisko wichru.

Rozrzuca On śnieg jak osiadające ptaki, a jego opad jak chmara szarańczy. Piękno jego bieli zadziwia oko, a takim opadem zachwyca się serce.

On rozsiewa po ziemi szron jak sól, który, marznąc, jeży się ostrymi kolcami.

Gdy zawieje mroźny wiatr północny, ścina się lód na wodzie i kładzie się na całym zbiorniku wód, okrywając go jakby pancerzem.

Wicher objada góry, wypala step i jak ogień pożera świeżą zieleń.

Nagle lekarstwem na to staje się mgła, a po upale spadająca rosa – pocieszeniem.

Według swojej myśli On ujarzmił odmęty wód i osadził na nich wyspy.

Ci, którzy pływają po morzu, opowiadają o jego niebezpieczeństwach, i dziwimy się temu, co słyszą nasze uszy.

A tam tak nadzwyczajne i dziwne dzieła, rozmaitość wszystkich zwierząt i świat potworów morskich!

Dzięki Niemu też Jego posłaniec będzie miał szczęśliwą drogę, bo Jego słowo wszystko układa.

Wiele moglibyśmy mówić, ale do końca byśmy nie doszli, a zakończeniem wypowiedzi niech będzie: On jest wszystkim!

Jeżeli zechcemy jeszcze Go chwalić, gdzie się znajdziemy: Jest On bowiem większy niż wszystkie Jego dzieła.

Jest Panem budzącym grozę i bardzo wielkim, a niezwykła jest Jego potęga.

Gdy będziecie wychwalać Pana, wywyższajcie Go, ile tylko możecie, bo i tak będzie jeszcze wyższy, a gdy będziecie Go wywyższać, pomnóżcie siły, nie ustawajcie, bo i tak nie dojdziecie do końca.

Kto Go widział i mógł to opowiedzieć, i kto Go tak wysławił, jak tego jest godny?

Istnieje wiele tajemnic jeszcze większych niż te, bo widzimy tylko nieliczne Jego dzieła.

Pan bowiem uczynił wszystko, a bogobojnym dał mądrość.