Mądrość Syracha 44 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Wychwalajmy sławnych mężów i naszych ojców według kolejności ich pochodzenia.

Pan sprawił w nich wielką chwałę, wspaniałą swoją wielkość od wieków.

Jedni panowali w swoich królestwach, byli mężami sławnymi z potęgi, doradcami dzięki swojemu rozumowi, którzy wypowiedzieli się w proroctwach.

Byli panującymi nad krajami dzięki rozstrzygnięciom i władcami dzięki swojej przenikliwości, mądrymi myślicielami przez swoją uczoność, a w swojej służbie zarządcami.

Byli twórcami melodii muzycznych i pisali poezje:

mężami bogatymi, obdarzonymi potęgą, cieszącymi się pokojem w swoich domach.

Wszyscy ci przez pokolenia byli wychwalani i stali się dumą swoich czasów.

Niektórzy spośród nich pozostawili imię, tak że opowiada się ich chwałę;

ale są i tacy, o których nie pozostała pamięć: zginęli, jakby wcale nie istnieli, byli, ale jak gdyby nie byli, a ich dzieci po nich.

Lecz ci są pobożnymi mężami, których cnoty nie zostały zapomniane,

pozostały one z ich potomstwem, dobrym dziedzictwem są ich następcy.

Ich potomstwo trzyma się przymierzy, a dzięki nim – ich dzieci.

Ich potomstwo trwa zawsze, a ich chwała nie będzie wymazana.

Ich ciała pogrzebano w pokoju, a ich imię żyje w pokoleniach.

Narody opowiadają ich mądrość, a zgromadzenie głosi chwałę.

Henoch podobał się Panu i został przeniesiony jako przykład nawrócenia dla pokoleń.

Noe okazał się doskonały i sprawiedliwy, a w czasie gniewu stał się okupem, dzięki niemu ocalała Reszta dla ziemi, kiedy przyszedł potop.

Pan zawarł z nim wieczne przymierze, by już więcej nie zgładzić potopem wszystkiego, co żyje.

Abraham, wielki ojciec mnóstwa narodów, w chwale nikt mu nie dorównał.

On zachował prawo Najwyższego, wszedł z Nim w przymierze; na jego ciele został złożony znak przymierza, a podczas próby okazał się wierny.

Dlatego Bóg przysięgą zapewnił go, że w jego potomstwie będą błogosławione narody, że go rozmnoży jak proch ziemi, jak gwiazdy wywyższy jego potomstwo, że da mu dziedzictwo od morza aż do morza i od Rzeki aż po krańce ziemi.

Z Izaakiem też uczynił to samo ze względu na Abrahama, jego ojca.

Błogosławieństwo wszystkich ludzi i przymierze złożył na głowie Jakuba; uznał go w jego błogosławieństwach, dał mu ziemię w dziedzictwo, wymierzył jej części i podzielił między dwanaście pokoleń.