Mądrość Syracha 45 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Wyprowadził z niego człowieka miłosiernego, który w oczach wszystkich znalazł łaskę, umiłowanego przez Boga i ludzi, Mojżesza, którego pamięć niech będzie błogosławiona!

W chwale uczynił go podobnym do świętych i wielkim przez to, że był postrachem nieprzyjaciół.

Przez jego słowa położył kres cudownym znakom i wsławił go przed królami; dał mu przykazania dla jego narodu i pokazał mu rąbek swojej chwały.

Uświęcił go przez wierność i łagodność i wybrał spośród wszystkich żyjących.

Pozwolił mu usłyszeć swój głos, wprowadził go w ciemne chmury i twarzą w twarz dał mu przykazania, prawo życia i wiedzy, aby Jakuba nauczyć przymierza, a swoich rozporządzeń – Izraela.

Wywyższył też Aarona, który w świętości był do niego podobny, jego brata, z pokolenia Lewiego.

Zawarł z nim wieczne przymierze i dał mu kapłaństwo wśród ludu – uszczęśliwił go wspaniałym strojem i okrył go chwalebną szatą;

włożył na niego doskonały majestat i przyodział we wspaniałe szaty: spodnie, tunikę i efod,

otoczył go jabłkami granatu i licznymi złotymi dzwoneczkami wokół, by wydawały głos przy każdym jego kroku i aby ich dźwięk był w świątyni, na pamiątkę synom Jego ludu.

Obdarzył go świętą szatą ze złota, fioletowej i czerwonej purpury, wykonaną haftem; woreczkiem z urim i tummim do wyjaśniania prawdy, misternie utkanym ze szkarłatu,

ozdobionym drogimi kamieniami, wyrytymi na wzór pieczęci, w złotej oprawie, wykonanym pracą snycerską, z pismem wyrytym na pamiątkę według liczby pokoleń Izraela;

złotym wieńcem na tiarze i blachą z wyrytym napisem: "Święty". To zaszczytna oznaka czci, wspaniałe dzieło, przepiękny strój, pragnienie oczu.

Nigdy przed nim nie widziano takich rzeczy i nigdy ktoś obcy się nie ubierze, jedynie jego synowie i jego potomkowie, na zawsze.

Jego ofiary całopalne były składane codziennie, bez przerwy, dwa razy.

Mojżesz wprowadził go w czynności i namaścił go świętym olejem: to stało się wiecznym przymierzem dla niego i dla jego potomstwa, jak długo będą trwać niebiosa, aby odprawiał święte obrzędy i równocześnie był kapłanem oraz błogosławił lud Imieniem Boga.

Wybrał go spośród wszystkich żyjących, aby składał ofiarę Panu, kadzidło i miłą woń na pamiątkę, by dokonywał przebłagania za swój lud.

Dał mu przez swoje nakazy władzę nad przymierzem zarządzeń, aby nauczał Jakuba świadectw i oświecał Izraela w Bożym Prawie.

Niepowołani stanęli przeciwko niemu i zazdrościli mu na pustyni, ludzie Datana i Abirama i zgraja Koracha, w gniewie i złości,

Pan zobaczył i to Mu się nie spodobało, zostali więc zgubieni w gniewnej zapalczywości: cudownie sprawił, że pochłonął ich płomień Jego ognia.

A chwałę Aarona powiększył i dał mu dziedzictwo, przydzielił mu ofiarę z pierwocin, przede wszystkim przygotował chleba w obfitości.

Bo przecież spożywają oni ofiary Pana, które dał jemu i jego potomstwu.

Ale nie otrzymał dziedzictwa w ziemi ludu i wśród niego nie ma on działu, bo On sam jest jego działem i dziedzictwem.

Pinchas, syn Eleazara, trzeci w szeregu sławnych przez to, że okazał gorliwość w bojaźni Pańskiej i gdy lud się zbuntował, stanął twardo dzięki szlachetnej odwadze swej dusz, i uzyskał przebaczenie dla Izraela.

Dlatego Pan zawarł z nim przymierze pokoju i uczynił go przełożonym przybytku oraz swojego ludu, zapewniając jemu i jego potomstwu godność kapłańską na zawsze.

Owszem, zawarł też przymierze z Dawidem, synem Jessego, z pokolenia Judy, ale tylko co do dziedziczenia przez jednego syna, z Aaronem zaś co do dziedziczenia przez całe potomstwo.

Niech Pan da mądrość waszym sercom, abyście sądzili Jego lud w sprawiedliwości, żeby nie zginęły ich dobra, a ich sława przetrwała na pokolenia.