Mądrość Syracha 23 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Panie, Ojcze i Władco mojego życia, nie zdawaj mnie na ich zachciankę i nie pozwól, bym przez nie upadł.

Któż zastosuje rózgi na moje myśli, a do mojego serca – karność mądrości, by nie oszczędzić mnie w moich błędach, nie przepuść moich grzechów,

aby nie mnożyły się moje winy i aby moje grzechy się nie wzmagały; abym nie upadł wobec przeciwników i nie sprawił uciechy mojemu wrogowi?

Panie, Ojcze i Boże mojego życia, nie dawaj mi wyniosłego oka,

a żądzę odwróć ode mnie!

Niech nie panują nade mną żądze zmysłowe i grzechy cielesne, nie wydawaj mnie bezwstydnej namiętności!

O karności ust posłuchajcie, dzieci: kto ją zachowa, nie da się pochwycić.

Grzesznika odkryją jego własne wargi i do upadku doprowadzą szydercę i zuchwalca.

Nie przyzwyczajaj swoich ust do wypowiadania przysięgi i nie przywykaj do wzywania imienia Świętego.

Jak bowiem niewolnik często brany na tortury nie może być wolny od siniaków, tak ten, kto byle kiedy przysięga i wzywa imienia Pańskiego, nie będzie wolny od grzechu.

Człowiek często przysięgający pomnaża bezprawia i rózga nie odejdzie od jego domu. Gdyby wykroczył mimo woli przeciw przysiędze, to jego grzech spadnie na niego, a gdyby ją zlekceważył, zgrzeszy podwójnie, a gdyby składał fałszywą przysięgę, nie będzie mu darowane i jego dom napełni się nieszczęściem.

Bywa taki sposób mówienia, który można porównać do śmierci, niech się on nie znajdzie w dziedzictwie Jakuba! To wszystko jest dalekie od bogobojnych: niech się nie pogrążają w nieprawościach!

Nie przyzwyczajaj swoich ust do grubiańskiej nieczystości, bo są w niej grzeszne słowa.

Wspomnij swojego ojca i matkę, gdy będziesz razem z możnymi, żebyś przypadkiem nie zapomniał się w ich obecności i żebyś z przyzwyczajenia nie popełnił jakiegoś głupstwa: bo wtedy wolałbyś nie być urodzonym lub przeklinałbyś dzień swojego narodzenia.

Człowiek przyzwyczajony do haniebnych wypowiedzi nie poprawi się przez wszystkie dni swojego życia.

Dwa rodzaje ludzi mnożą grzechy, a trzeci ściąga karzący gniew:

namiętność gorąca jak płonący ogień nie zgaśnie, aż będzie zaspokojona; człowiek nieczysty wobec swojego ciała nie zazna spokoju, aż go ogień spali; rozpustnik, dla którego każdy chleb jest słodki, nie uspokoi się aż do śmieci.

Człowiek, popełniając cudzołóstwo, mówi do swojej duszy: Któż na mnie patrzy? Wokół mnie ciemności, a mury mnie zakrywają, nikt mnie nie widzi: czego mam się lękać? Najwyższy nie będzie pamiętał moich grzechów.

Tylko ludzkie oczy są dla niego postrachem, a zapomina, że oczy Pana, dziesięć tysięcy razy jaśniejsze niż słońce, patrzą na wszystkie drogi człowieka i widzą najbardziej ukryte zakątki.

Wszystkie rzeczy są Mu znane, zanim powstały, tym bardziej więc – po ich stworzeniu.

Takiego człowieka spotka kara na ulicach miasta, tam, gdzie nie będzie się spodziewał niczego – zostanie schwytany.

Podobnie i kobieta, która zdradziła męża i podrzuca spadkobiercę poczętego z innym:

najpierw stała się nieposłuszna prawu Najwyższego, następnie postąpiła niegodziwie przeciw swojemu mężowi, a po trzecie popełniła cudzołóstwo nieczystością i poczęła dzieci z obcego mężczyzny.

Poprowadzą ją przed zgromadzenie i będzie śledztwo nad jej dziećmi.

Jej dzieci nie zapuszczą korzeni, gałązki te będą pozbawione owocu.

Pamięć o niej zostanie jako wzór przekleństwa, a jej hańba nie będzie wymazana.

A następne pokolenie pozna, że nie ma nic lepszego niż bojaźń Pana i nic słodszego niż wypełnianie Jego przykazań.