Mądrość Syracha 24 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Mądrość wychwala sama siebie, chlubi się pośród swojego ludu.

Otwiera swoje usta na zgromadzeniu Najwyższego i ukazuje się dumnie przed Jego potęgą:

Wyszłam z ust Najwyższego i jak mgła okryłam ziemię.

Zamieszkałam na wysokościach, a mój tron na słupie z obłoku.

Sama obeszłam okrąg nieba i przechadzałam się po głębi przepaści.

Na falach morza, na całej ziemi, w każdym ludzie i narodzie zdobyłam panowanie.

Pomiędzy nimi wszystkimi szukałam miejsca, by spocząć – szukałam, w czyim dziedzictwie mam się zatrzymać.

Wtedy nakazał mi Stwórca wszystkiego, Ten, który mnie stworzył, wyznaczył mi mieszkanie i powiedział: W Jakubie rozbij namiot i w Izraelu obejmij dziedzictwo!

Przed wiekami, na samym początku mnie stworzył i już nigdy nie przestanę istnieć.

W świętym Przybytku, w Jego obecności, zaczęłam pełnić świętą służbę i przez to mocno stanęłam na Syjonie.

Podobnie w umiłowanym mieście dał mi odpoczynek, w Jeruzalem jest moja władza.

Zapuściłam korzenie w sławnym narodzie, w posiadłości Pana, w Jego dziedzictwie.

Wyrosłam jak cedr na Libanie i jak cyprys na górach Hermonu.

Wyrosłam jak palma w Engaddi, jak krzewy róży w Jerychu, jak wspaniała oliwka na równinie, wyrosłam w górę jak platan.

Wszystko przepoiłam zapachem jak cynamon i pachnący aspalat, i wydałam miłą woń jak wyborna mirra, jak galbanum, onyks, wonna żywica i obłok kadzidła w przybytku.

Jak terebint rozłożyłam swoje gałęzie, a moje gałęzie – gałęzie chwały i wdzięku.

Jak winny krzew wypuściłam pełne piękna pędy, a mój kwiat wyda owoc sławy i bogactwa.

Ja jestem matką pięknej miłości i bogobojności, i poznania, i świętej nadziei. We mnie wszelka łaska drogi i prawdy. We mnie cała nadzieja życia i cnoty.

Przyjdźcie do mnie, którzy mnie pragniecie, nasyćcie się moimi owocami!

Pamięć o mnie jest słodsza niż miód, a posiadanie mnie – niż plaster miodu.

Którzy mnie spożywają, będą dalej łaknąć, a którzy mnie piją, nadal będą pragnąć.

Kto jest mi posłuszny, nie dozna wstydu, a którzy będą działać przeze mnie, nie zbłądzą.

Tym wszystkim jest księga przymierza Boga Najwyższego, Prawo, które dał nam Mojżesz jako dziedzictwo plemionom Jakuba.

Nie przestawajcie być mocni w Panu, przylgnijcie zaś do Niego, aby was umocnił. Pan wszechmocny jest jedynym Bogiem, a poza Nim nie ma Zbawcy. Obiecał Dawidowi, swojemu słudze, wzbudzić z niego bardzo mocnego króla, siedzącego na tronie majestatu na wieki.

Zalewa ono mądrością jak Piszon i jak Tygrys w dniach nowych plonów;

obficie napełnia rozumem jak Eufrat i jak Jordan w czasie żniw;

wylewa naukę jak Nil lub Gichon w czasie winobrania.

Pierwszy nie skończył go poznawać, podobnie ani ostatni nie zgłębił go do dna,

bo jego myśl jest pełniejsza niż morze, a rada głębsza niż Wielka Otchłań.

Ja zaś jestem jak odnoga rzeki i jak wodociąg, który sprowadza wodę do ogrodu.

Powiedziałem: Nawodnię mój ogród i nasycę moje pole. Oto moja odnoga stała się rzeką, a moja rzeka – morzem.

Ponadto sprawię, że nauka będzie świecić jak świt i ukaże się jak najdalej.

Owszem, wyleję naukę jak proroctwo i przekażę ją pokoleniom na wieki.

Patrzcie, że nie tylko dla siebie samego się natrudziłem, lecz także dla tych wszystkich, którzy jej szukają.