Dzieje Apostolskie 19 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Kiedy Apollos był w Koryncie, Paweł przeszedł przez wyżej położone okolice, przybył do Efezu i znalazł jakichś uczniów.

Zapytał ich: Czy otrzymaliście Ducha Świętego, gdy przyjęliście wiarę? A oni do niego: Nawet nie słyszeliśmy, że istnieje Duch Święty.

Jaki więc chrzest przyjęliście? – zapytał. A oni odpowiedzieli: Chrzest Janowy.

Jan udzielał chrztu nawrócenia, przemawiając do ludu, aby uwierzyli w Tego, który za nim idzie, to jest w Jezusa – powiedział Paweł.

Gdy to usłyszeli, przyjęli chrzest w imię Pana Jezusa.

Dzieje Apostolskie 19:5 opisują reakcję uczniów w Efezie na wyjaśnienie Pawła o Jezusie: gdy je usłyszeli, przyjęli chrzest w imię Pana Jezusa. Wcześniej znali chrzest …

A kiedy Paweł położył na nich ręce, Duch Święty zstąpił na nich. Mówili też językami i prorokowali.

Wszystkich ich było około dwunastu mężczyzn.

Następnie wszedł do synagogi i odważnie przemawiał przez trzy miesiące, rozprawiając i przekonując o królestwie Bożym.

Gdy jednak niektórzy upierali się w niewierze, bluźniąc wobec ludu przeciw drodze, odłączył się od nich i oddzielił uczniów, i rozprawiał codziennie w szkole Tyrannosa.

Trwało to dwa lata, tak że wszyscy mieszkańcy Azji, Żydzi i Grecy, usłyszeli słowo Pańskie.

Bóg czynił też niezwykłe cuda przez ręce Pawła,

tak że nawet chusty i przepaski z jego ciała kładziono na chorych, a choroby ustępowały z nich i wychodziły złe duchy.

Ale i niektórzy wędrowni egzorcyści żydowscy próbowali wzywać imienia Pana Jezusa nad opętanymi przez złego ducha. Zaklinam was przez Pana Jezusa, którego głosi Paweł – mówili.

Robiło to siedmiu synów niejakiego Skewasa, arcykapłana żydowskiego.

Zły duch odpowiedział im: Znam Jezusa i wiem o Pawle, a wy kim jesteście?

I rzucił się na nich człowiek, w którym był zły duch, powalił wszystkich i pobił tak, że nadzy i poranieni uciekli z tamtego domu.

Dowiedzieli się o tym wszyscy Żydzi i Grecy mieszkający w Efezie, i strach padł na wszystkich, i wysławiano imię Pana Jezusa.

Przychodziło też wielu wierzących, wyznając i ujawniając swoje uczynki.

I wielu też z tych, którzy uprawiali magię, poznosiło księgi i paliło je wobec wszystkich. Ich wartość obliczono na pięćdziesiąt tysięcy denarów w srebrze.

Tak potężnie rosło i umacniało się słowo Pańskie.

Po tych wydarzeniach Paweł postanowił udać się do Jerozolimy przez Macedonię i Achaję. – Potem, gdy się tam dostanę, muszę też zobaczyć Rzym – mówił.

Wysłał więc do Macedonii dwóch swoich pomocników, Tymoteusza i Erasta, a sam pozostał przez jakiś czas w Azji.

W tym właśnie czasie powstał niemały rozruch z powodu drogi Pana.

Pewien złotnik, imieniem Demetriusz, dawał rzemieślnikom niemały zarobek przy wyrobie srebrnych świątyniek Artemidy.

Zebrał ich razem z innymi pracownikami tego rzemiosła i powiedział: Mężczyźni, wiecie, że nasz dobrobyt płynie z tego rzemiosła.

W Dziejach Apostolskich 19:25 Demetriusz przypomina rzemieślnikom, że ich zarobek zależy od wyrobu srebrnych świątynek Artemidy. Jego słowa pokazują, jak troska o własne korzyści łączy …

Widzicie też i słyszycie, że nie tylko w Efezie, ale prawie w całej Azji ten Paweł przekonał i uwiódł wielką liczbę ludzi gadaniem, że ci, którzy są wykonani ręką, nie są bogami.

Grozi niebezpieczeństwo, że nie tylko nasze rzemiosło upadnie, ale i świątynia wielkiej bogini Artemidy będzie uważana za nic, a ona sama, której cześć oddaje cała Azja i cały świat, zostanie odarta z majestatu.

Gdy to usłyszeli, ogarnął ich gniew i zaczęli krzyczeć: Wielka Artemida Efeska!

Zamieszanie objęło całe miasto. Porwawszy Gajusa i Arystarcha, Macedończyków, towarzyszy Pawła, ruszono gromadnie do teatru.

Gdy zaś Paweł chciał wmieszać się w tłum, uczniowie mu nie pozwolili.

Również niektórzy z azjarchów, którzy byli mu życzliwi, posłali do niego z prośbą, by nie udawał się do teatru.

Każdy krzyczał co innego, bo zebranie było burzliwe, a wielu nie wiedziało nawet, po co się zebrali.

Dzieje Apostolskie 19:32 opisuje chaos w efeskim teatrze: ludzie krzyczeli różne rzeczy, a wielu nie rozumiało nawet, dlaczego się zgromadzili. Zamieszanie wybuchło po sprzeciwie wobec …

Z tłumu wypchnięto Aleksandra, bo wysuwali go Żydzi. Aleksander, dawszy znak ręką, chciał się usprawiedliwić przed tłumem.

Gdy jednak rozpoznali, że jest Żydem, ze wszystkich ust podniósł się jeden krzyk i prawie przez dwie godziny krzyczeli: Wielka Artemida Efeska!

Wreszcie sekretarz uspokoił tłum i powiedział: Efezjanie, czy istnieje człowiek, który by nie wiedział, że miasto Efez oddaje cześć wielkiej Artemidzie i posągowi, który spadł z nieba?

Temu nie można zaprzeczyć. Dlatego powinniście zachować spokój i nic nie robić pochopnie.

Dzieje Apostolskie 19:36 to słowa sekretarza miasta Efezu, który przypomina rozgniewanemu tłumowi, że nie da się zaprzeczyć czci oddawanej Artemidzie. Wzywa więc Efezjan, by zachowali …

Przyprowadziliście bowiem tych ludzi, którzy nie są ani świętokradcami, ani też nie bluźnią naszej bogini.

A jeżeli Demetriusz i jego rzemieślnicy mają sprawy przeciw komuś, to na rynku odbywają się sądy, są też prokonsulowie. Niech jedni drugich oskarżają.

A jeżeli żądacie czegoś więcej, rozstrzygnie się na prawnie zwołanym zebraniu.

Grozi nam bowiem oskarżenie o dzisiejsze rozruchy, ponieważ nie ma żadnego powodu, którym moglibyśmy wytłumaczyć to zbiegowisko. Po tych słowach rozwiązał zebranie.