Dzieje Apostolskie 20 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Gdy rozruch ustał, Paweł przywołał uczniów, dodał im ducha, pożegnał się i wyruszył w podróż do Macedonii.

Po przejściu przez tamte strony udzielił im wielu napomnień. Potem przybył do Grecji.

Kiedy po trzymiesięcznym pobycie zamierzał odpłynąć do Syrii, Żydzi uknuli przeciwko niemu spisek. Postanowił więc wracać przez Macedonię.

Aż do Azji towarzyszył mu Sopater, syn Pyrrusa z Berei, z Tesaloniczan Arystarch i Sekundus, Gajus z Derbe i Tymoteusz, a z Azji Tychik i Trofim.

Ci poszli naprzód i czekali na nas w Troadzie.

Dzieje Apostolskie 20:5 opisuje podróżników, którzy udali się wcześniej do Troady i czekali tam na Pawła oraz jego towarzyszy. Wskazuje na planową współpracę w trakcie …

A my odpłynęliśmy z Filippi po Święcie Przaśników i po pięciu dniach przybyliśmy do nich do Troady, gdzie spędziliśmy siedem dni.

W pierwszym dniu po szabacie, kiedy zebraliśmy się na łamanie chleba, Paweł, który następnego dnia zamierzał odjechać, przemawiał do nich i przedłużył mowę aż do północy.

Wiele lamp paliło się w górnej sali, gdzie byliśmy zebrani.

Pewien młody mężczyzna, imieniem Eutych, siedział na oknie pogrążony w głębokim śnie. Kiedy Paweł przedłużał przemówienie, zmorzony snem spadł z trzeciego piętra na dół. Podniesiono go martwego.

Paweł zeszedł, przypadł do niego i wziął go w ramiona: Nie lękajcie się – powiedział – bo on żyje.

I wszedł na górę, łamał chleb i spożywał, a mówił jeszcze długo, bo aż do świtania.

Dzieje Apostolskie 20:11 opisują, jak po wskrzeszeniu Eutycha Paweł wrócił na górę, połamał chleb i jadł z zebranymi, a potem rozmawiał z nimi do świtu. …

Potem wyruszył w drogę. A chłopca przyprowadzono żywego ku niemałej radości zebranych.

A my wsiedliśmy wcześniej na okręt i popłynęliśmy do Assos, skąd mieliśmy zabrać Pawła, bo tak zarządził, chcąc iść pieszo.

Kiedy spotkał się z nami w Assos, zabraliśmy go. Przybyliśmy do Mityleny.

Odpłynęliśmy stamtąd i następnego dnia znaleźliśmy się naprzeciw Chios, a kolejnego dnia przybyliśmy do Samos; dzień później dotarliśmy do Miletu,

ponieważ Paweł postanowił ominąć Efez, aby nie tracić czasu w Azji. Spieszył się bowiem, aby, jeśli to możliwe, być na dzień Pięćdziesiątnicy w Jerozolimie.

Z Miletu posłał do Efezu i wezwał starszych Kościoła.

A gdy do niego przybyli, przemówił do nich: Wiecie, jaki byłem wśród was od pierwszej chwili, w której stanąłem w Azji.

Jak służyłem Panu z całą pokorą wśród łez i doświadczeń, które mnie spotkały z powodu żydowskich zasadzek.

W Dziejach Apostolskich 20:19 Paweł przypomina starszym z Efezu, że służył Panu pokornie, mimo łez, trudności i zasadzek ze strony przeciwników. Nie przedstawia cierpienia jako …

Jak nie uchylałem się tchórzliwie od niczego, co pożyteczne, tak że przemawiałem i nauczałem was publicznie i po domach,

nawołując zarówno Żydów, jak i Greków do nawrócenia się do Boga i do wiary w naszego Pana Jezusa.

Dzieje Apostolskie 20:21 podsumowuje głoszenie Pawła: wzywał zarówno Żydów, jak i Greków do nawrócenia się do Boga i wiary w Jezusa. Nawrócenie oznacza zwrócenie się …

A teraz, przynaglany Duchem, udaję się do Jerozolimy; nie wiem, co mnie tam spotka

oprócz tego, że czekają mnie więzy i utrapienia, o czym zapewnia mnie Duch Święty w każdym mieście.

W Dziejach Apostolskich 20:23 Paweł mówi, że Duch Święty uprzedza go w każdym mieście o więzach i cierpieniach, które go czekają. Nie zna jeszcze dokładnego …

Lecz ja w ogóle nie cenię sobie życia, bylebym tylko dokończył biegu i posługiwania, które otrzymałem od Pana Jezusa: bylebym dał świadectwo o Ewangelii łaski Bożej.

W Dziejach Apostolskich 20:24 Paweł mówi, że ważniejsze od własnego bezpieczeństwa jest dla niego wierne dokończenie powierzonej mu przez Jezusa misji: głoszenie Ewangelii o łasce …

Wiem teraz, że wy wszyscy, wśród których po drodze głosiłem królestwo, już mnie nie zobaczycie.

Dlatego oświadczam wam dzisiaj: nie jestem winien niczyjej krwi,

bo nie uchylałem się tchórzliwie od głoszenia wam całej woli Bożej.

Uważajcie na samych siebie i na całe stado, nad którym Duch Święty ustanowił was biskupami, abyście kierowali Kościołem Boga, który On nabył własną krwią.

Wiem, że po moim odejściu wejdą między was drapieżne wilki, nie oszczędzając stada.

Także spośród was samych powstaną ludzie, którzy będą głosić przewrotne nauki, aby pociągnąć za sobą uczniów.

Dlatego czuwajcie, pamiętając, że przez trzy lata dniem i nocą nie przestawałem ze łzami upominać każdego z was.

A teraz polecam was Bogu i słowu Jego łaski, zdolnemu zbudować i dać dziedzictwo ze wszystkimi świętymi.

Nie pożądałem niczyjego srebra ani złota, ani szaty.

W Dziejach Apostolskich 20:33 Paweł podkreśla, że nie zabiegał o cudze bogactwo ani ubrania. Jego służba nie miała służyć osobistemu zyskowi; pracował własnymi rękami, by …

Sami wiecie, że te ręce zarabiały na moje potrzeby i potrzeby moich towarzyszy.

W Dziejach Apostolskich 20:34 Paweł przypomina, że własną pracą zarabiał na utrzymanie siebie i swoich towarzyszy. Pokazuje tym, że nie zabiegał o cudze dobra, a …

We wszystkim pokazałem wam, że tak pracując, trzeba wspierać słabych i pamiętać o słowach Pana Jezusa, który powiedział: Więcej szczęścia jest w dawaniu niż w braniu.

W Dziejach Apostolskich 20:35 Paweł przypomina, że praca ma służyć także wspieraniu osób słabych, a słowa Jezusa wskazują na radość płynącą z dawania. Sam zarabiał …

Po tych słowach upadł na kolana i modlił się razem ze wszystkimi.

Wtedy wszyscy wybuchnęli wielkim płaczem. Rzucali się Pawłowi na szyję i całowali go,

smucąc się najbardziej z tego, co powiedział: że już nigdy go nie zobaczą. Potem odprowadzili go na okręt.

Dzieje Apostolskie 20:38 opisują smutek uczniów żegnających Pawła, ponieważ powiedział, że już nigdy go nie zobaczą. Ich reakcja pokazuje, jak bliska więź łączyła wspólnotę z …