Dzieje Apostolskie 20:13 – znaczenie i zastosowanie

Paweł spieszył się do Jerozolimy, ale po drodze nadal starał się czynić tyle dobra, ile mógł, niejako przy okazji. Zatrzymał się w Troadzie i tam służył innym, a teraz podróżował wzdłuż wybrzeża, odwiedzając kolejne miejsca, jak powiedzieliby kupcy — odbywał rejs handlowy. Z pewnością starał się zostawiać każde miejsce w lepszym stanie, niż je zastał, jak powinien czynić każdy dobry człowiek.

Wysłał swoich towarzyszy statkiem do Assos, a sam postanowił iść pieszo (Dzieje Apostolskie 20:13). Był zdecydowany, że nie zmieni zdania, choćby inni próbowali go od tego odwieść, powołując się na jego wygodę i dobre imię, łatwość podróży statkiem czy towarzystwo przyjaciół. Droga lądowa mogła być krótsza, ale była też trudna. Starożytni autorzy pisali, że sama taka podróż mogła człowieka wyczerpać. Paweł wybrał ją jednak z jednego z trzech powodów.

Po pierwsze, być może chciał zatrzymywać się po drodze i czynić dobro wśród tamtejszych ludzi: nawracać grzeszników do Boga albo umacniać wierzących. W obu przypadkach służyłby swojemu Panu i kontynuował wielkie dzieło. Po drugie, być może pragnął pobyć sam, mieć więcej przestrzeni na rozmowę z Bogiem i samotne rozważanie tego, co nosił w sercu. Kochał swoich towarzyszy i cieszył się ich obecnością, ale pokazywał też, że nie jest od nich zależny i potrafi być sam.

Po trzecie, być może chciał ćwiczyć się w znoszeniu trudów i nie ulegać wygodzie. Wybierając drobne wyrzeczenia, trzymał swoje ciało w ryzach i przygotowywał się na cierpienia, które miały go spotkać z powodu Chrystusa (Drugi List do Tymoteusza 2:3). My także powinniśmy ćwiczyć się w rezygnowaniu z własnych pragnień, gdy zachodzi taka potrzeba.

W Assos ponownie dołączył do przyjaciół, którzy zabrali go na pokład. Być może miał już dość marszu i cieszył się, że może kontynuować podróż wodą. A może nie mógł już iść dalej lądem i musiał popłynąć statkiem. Kiedy Chrystus pewnego razu odprawił swoich uczniów łodzią, a sam został, później przyszedł do nich, a oni Go przyjęli (Ewangelia Marka 6:45, 51).

Stamtąd Paweł ruszył dalej w stronę Jerozolimy. Statek minął Chios, zatrzymał się na Samos i stanął na jakiś czas przy Trogylionie, porcie najbliższym Samos. Następnego dnia dotarli do Miletu, portu położonego najbliżej Efezu. Paweł postanowił tym razem nie jechać do Efezu, bo wiedział, że tamtejsi przyjaciele będą go namawiać, by został, a nie chciał wystawiać się na taką pokusę. Skoro postanowił nie zwlekać, całkowicie uniknął tej sytuacji. Spieszył się, by — jeśli to możliwe — dotrzeć do Jerozolimy przed Pięćdziesiątnicą.

W Jerozolimie był około czterech lub pięciu lat wcześniej (Dzieje Apostolskie 18:21, 22), a teraz wracał, by okazać tamtejszemu kościołowi, że nadal go szanuje. Chciał utrzymywać z nim dobre relacje, aby nikt nie pomyślał, że działalność wśród pogan sprawiła, iż odwrócił się od Jerozolimy. Pragnął też być tam na Pięćdziesiątnicę, bo święto to gromadziło wielkie tłumy. Dawało mu to sposobność, by głosić Ewangelię Żydom i nawróconym z wielu miejsc, którzy przybywali oddać cześć Bogu. Pięćdziesiątnica była szczególnie ważna także dla chrześcijan, ponieważ właśnie wtedy został wylany Duch Święty.

Osoby, które mają sprawy do załatwienia, powinny — na ile pozwala Opatrzność — wyznaczać sobie odpowiednie terminy i starać się ich dotrzymywać. Powinny planować, że najpierw zajmą się tym, co najważniejsze, i nie pozwalać, by inne sprawy odciągały je od celu. Miło jest spędzać czas z przyjaciółmi, a niewiele rzeczy tak łatwo nas rozprasza. Przyjaźń nie powinna jednak odciągać nas od obowiązków. Kiedy Paweł miał powołanie, by udać się do Jerozolimy, nie chciał tracić czasu w Azji, choć miał tam więcej przyjaciół, a także życzliwszych. Ten świat nie jest miejscem, w którym zawsze będziemy razem. Mamy nadzieję, że spotkamy się w świecie, który nadejdzie.