Dzieje Apostolskie 26 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Wolno ci mówić w swojej obronie – powiedział Agryppa do Pawła. Wtedy Paweł wyciągnął rękę i rozpoczął mowę obronną:

Uważam to za szczęście, że mogę dzisiaj bronić się przeciwko wszystkim zarzutom, jakie stawiają mi Żydzi, przed tobą, królu Agryppo,

który najlepiej znasz wszystkie zwyczaje i spory Żydów. Dlatego proszę, wysłuchaj mnie cierpliwie.

Wszyscy Żydzi znają moje życie. Od początku upływało ono wśród mojego narodu w Jerozolimie.

W Dziejach Apostolskich 26:4 Paweł przypomina królowi Agryppie, że jego życie od początku było znane Żydom: dorastał wśród swojego narodu i mieszkał w Jerozolimie. Podkreśla …

Wiedzą o mnie od dawna – gdyby tylko chcieli zaświadczyć! – że żyłem według zasad najsurowszego stronnictwa naszej religii jako faryzeusz.

A teraz stoję przed sądem, ponieważ spodziewam się obietnicy danej przez Boga naszym ojcom,

której spełnienia ma nadzieję doczekać się dwanaście naszych pokoleń, służących Bogu wytrwale w dzień i w nocy. Z powodu tej nadziei, królu, oskarżyli mnie Żydzi.

W Dziejach Apostolskich 26:7 Paweł wyjaśnia królowi Agryppie, że nadzieja na spełnienie Bożej obietnicy, związanej ze zmartwychwstaniem, jednoczyła dwanaście pokoleń Izraela w wytrwałej służbie Bogu. …

Dlaczego uważacie za nieprawdopodobne, że Bóg wskrzesza umarłych?

W Dziejach Apostolskich 26:8 Paweł pyta króla Agryppę, dlaczego uznaje za nieprawdopodobne, że Bóg wskrzesza umarłych. W kontekście Paweł broni nadziei opartej na obietnicy Boga …

Przecież mnie samemu wydawało się, że powinienem gwałtownie występować przeciw imieniu Jezusa Nazarejczyka.

Zrobiłem to też w Jerozolimie i po otrzymaniu upoważnienia od arcykapłanów wtrąciłem do więzienia wielu świętych, głosowałem przeciwko nim, gdy ich skazywano na śmierć,

i często przymuszałem ich karami do bluźnierstwa we wszystkich synagogach. Prześladowałem ich bez miary i ścigałem nawet po innych miastach.

Tak jechałem do Damaszku z upoważnienia i z polecenia najwyższych kapłanów.

W południe, podczas drogi, zobaczyłem, o królu, światło z nieba, jaśniejsze od słońca, które ogarnęło mnie i moich towarzyszy podróży.

Kiedy wszyscy upadliśmy na ziemię, usłyszałem głos, który mówił do mnie po hebrajsku: Szawle, Szawle, dlaczego Mnie prześladujesz? Trudno ci wierzgać przeciwko ościeniowi.

Kim jesteś, Panie? – zapytałem. A Pan odpowiedział: Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz.

Ale podnieś się i stań na nogi, bo ukazałem się tobie po to, aby ustanowić cię sługą i świadkiem tego, co zobaczyłeś, i tego, co ci objawię.

Obronię cię przed ludem i przed poganami, do których cię posyłam,

abyś otworzył im oczy i odwrócił od ciemności do światła, od władzy szatana do Boga. Aby przez wiarę we Mnie otrzymali odpuszczenie grzechów i dziedzictwo ze świętymi.

W Dziejach Apostolskich 26:18 Jezus powierza Pawłowi misję: ma pomagać ludziom zwrócić się ku Bogu i uwierzyć w Chrystusa, by otrzymali przebaczenie grzechów oraz udział …

Temu widzeniu z nieba nie mogłem się sprzeciwić, królu Agryppo.

Lecz nawoływałem najpierw mieszkańców Damaszku i Jerozolimy, a potem całej ziemi judzkiej, i pogan, aby pokutowali i nawrócili się do Boga, i pełnili uczynki godne pokuty.

Z tego powodu pochwycili mnie Żydzi w świątyni i usiłowali zabić.

Ale z pomocą Bożą żyję do dzisiaj i daję świadectwo małym i wielkim, nie głosząc nic ponad to, co przepowiedzieli Prorocy i Mojżesz

że Mesjasz ma cierpieć, że pierwszy zmartwychwstanie, że będzie głosić światło zarówno ludowi, jak i poganom.

Tracisz rozum, Pawle – zawołał głośno Festus, gdy on tak się bronił – wielka nauka doprowadza cię do utraty rozsądku.

Nie tracę rozumu, dostojny Festusie – odpowiedział Paweł – lecz słowa, które mówię, są prawdziwe i przemyślane.

Król zna te sprawy, a ja śmiało do niego mówię. Jestem przekonany, że nic z nich nie jest mu obce. Nie działo się to przecież w jakimś zapadłym kącie.

Czy wierzysz, królu Agryppo, Prorokom? Wiem, że wierzysz.

W Dziejach Apostolskich 26:27 Paweł pyta króla Agryppę, czy wierzy prorokom, po czym stwierdza, że wie, iż król w nich wierzy. Odwołuje się do wspólnego …

Na to Agryppa do Pawła: Niewiele brakuje, a przekonałbyś mnie i zrobił ze mnie chrześcijanina.

A Paweł: Dałby Bóg, aby prędzej lub później nie tylko ty, ale też wszyscy, którzy mnie dzisiaj słuchają, stali się takimi, jakim ja jestem, z wyjątkiem tych więzów.

Na to wstał król i namiestnik, i Berenike, i ci, którzy z nimi wzięli udział w posiedzeniu.

Kiedy odeszli, mówili jedni do drugich: Ten człowiek nie czyni nic, co podlega karze śmierci lub więzienia.

A Agryppa powiedział do Festusa: Można by zwolnić tego człowieka, gdyby się nie odwołał do Cezara.