Dzieje Apostolskie 26:18 – znaczenie i zastosowanie

W Dziejach Apostolskich 26:18 Paweł przytacza słowa Jezusa, które wypowiedział przed królem Agryppą. Obraz „otworzył im oczy” i odwrócenia „od ciemności do światła” brzmi jak opis drogi, na którą ktoś zostaje wprowadzony. Paweł mówi tu o sobie, o człowieku, który prześladował wierzących, a został posłany jako świadek. Słychać w tym coś bardzo osobistego. Dar zapisany w tym wersie ma też wymiar wspólny. Odpuszczenie grzechów i dziedzictwo ze świętymi stoją obok siebie jako cel tej drogi, więc nie kończą się na indywidualnym przeżyciu. Ktoś, kto zostaje przyłączony do wspólnoty świętych, nie musi już być sam z tym, co ciężkie, nawet jeśli ciężar wciąż jest obecny. Jest tu także cicha nadzieja dla tych, którzy błądzą po omacku. Obraz oczu, które się otwierają, wskazuje na Tego, który sam daje widzenie, a nie na człowieka, który już wszystko rozumie. Łaska przychodzi wtedy, gdy serce jest jeszcze w mroku, i właśnie to czyni ten werset tak bliskim codziennemu życiu z Bogiem.

W Dziejach Apostolskich 26:18 Jezus opisuje misję powierzoną Pawłowi: ma otwierać ludziom oczy i prowadzić ich od ciemności do światła, od władzy szatana do Boga. Nie jest to obietnica, że każdy wierzący uniknie cierpienia ani opis łatwej przemiany. Paweł wypowiada te słowa przed królem Agryppą, przedstawiając swoje powołanie i świadectwo o Jezusie, którego wcześniej prześladował. Kluczowe rozróżnienie dotyczy tu samej natury nawrócenia: nie jest ono wyłącznie poprawą postępowania, lecz zmianą przynależności i sposobu widzenia. Obraz otwartych oczu wskazuje na rozpoznanie prawdy, a przejście od ciemności do światła — na zwrócenie się ku Bogu. Werset wyjaśnia też, co to przejście przynosi: przez wiarę w Jezusa — przebaczenie grzechów i udział w dziedzictwie świętych. Nie chodzi o zasłużenie na miejsce wśród nich, ale o dar związany z wiarą. Dalsza obrona Pawła pokazuje, że jego głoszenie obejmowało wezwanie do pokuty, nawrócenia i czynów zgodnych z pokutą. Dobre uczynki nie zastępują więc wiary ani przebaczenia; są widocznym owocem nowej przynależności.

Te słowa nie opisują jednego dnia Pawła, lecz zapisują to, po co Jezus go posłał. Paweł opowiada królowi Agryppie o swoim nawróceniu, ale sam werset mówi przede wszystkim o tym, co Bóg czyni z ludźmi. Słowa „abyś otworzył im oczy i odwrócił od ciemności do światła, od władzy szatana do Boga” opisują ruch, którego człowiek nie wykonuje sam. To Bóg otwiera oczy i kieruje ku światłu. Druga część wskazuje, do czego prowadzi ta zmiana: „Aby przez wiarę we Mnie otrzymali odpuszczenie grzechów i dziedzictwo ze świętymi”. Wiara jest tu drogą, którą przyjmuje się dar, a nie zapłatą za niego. Paweł, dawny prześladowca, nie dostaje od Jezusa osobistego planu kariery. Dostaje polecenie, by świadczyć o tym, co zobaczył. Jego zadanie polega na wierności temu, co zostało objawione, zgodnie ze słowami: „nie głosząc nic ponad to, co przepowiedzieli Prorocy i Mojżesz”, jak czytamy w Dziejach Apostolskich 26:22. Można sobie wyobrazić kogoś, kto wraca do wiary po latach obojętności. Nie musi zaczynać od wielkich gestów. Może zacząć od tego, że pozwala Słowu kształtować zwykłe wybory, także te najmniejsze. Światło i dziedzictwo należą do jednej drogi, którą Bóg otwiera przez wiarę w Jezusa.

W Dziejach Apostolskich 26:18 Paweł przytacza słowa Jezusa skierowane do niego: ma zostać posłany, by otwierać ludziom oczy. Nie opowiada o własnym pomyśle na życie ani o drodze, którą sam sobie wybrał. Wcześniej usłyszał, że Jezus, którego prześladował, powierza mu służbę i świadectwo. Nawrócenie Pawła staje się początkiem misji, która prowadzi go także przed króla Agryppę. Obraz przejścia „od ciemności do światła” mówi o przemianie całego kierunku życia. Światło nie jest tu nagrodą za doskonałość, lecz darem, w którym człowiek może zobaczyć prawdę o Bogu i o sobie. Paweł łączy ten dar z wiarą w Jezusa, odpuszczeniem grzechów i dziedzictwem „ze świętymi”. Przebaczenie nie pozostawia człowieka w samotności: włącza go w lud Boży i w nadzieję większą niż doczesne powodzenie. Wierność tej misji nie uchroniła Pawła przed cierpieniem ani oskarżeniami. W jego opowieści światło nie oznacza łatwego życia. Oznacza przynależność do Boga, która trwa także wtedy, gdy droga świadka prowadzi przez sprzeciw.