Dzieje Apostolskie 12 – znaczenie, tematy i zastosowanie

W tym także czasie Herod zaczął prześladować niektórych członków Kościoła.

Ściął mieczem Jakuba, brata Jana,

a gdy spostrzegł, że to spodobało się Żydom, uwięził także Piotra. A były to dni Przaśników.

Kiedy go pojmał, osadził w więzieniu i oddał pod straż czterech oddziałów, po czterech żołnierzy każdy, zamierzając po Święcie Paschy wydać go ludowi.

Strzeżono więc Piotra w więzieniu, a Kościół modlił się za niego nieustannie do Boga.

Dzieje Apostolskie 12:5 pokazuje, że podczas uwięzienia Piotra wspólnota nieustannie modliła się za niego do Boga, mimo zagrożenia ze strony Heroda. Modlitwa nie oznaczała bezczynności …

W nocy, po której Herod miał go wydać, Piotr, skuty podwójnym łańcuchem, spał między dwoma żołnierzami, a strażnicy przed bramą strzegli więzienia.

Nagle zjawił się anioł Pański i światło zajaśniało w celi. Trąceniem w bok obudził Piotra i powiedział: Wstań szybko! Równocześnie z rąk Piotra opadły kajdany.

Przepasz się i włóż sandały! – powiedział mu anioł. A gdy to zrobił, powiedział do niego: Narzuć płaszcz i chodź za mną!

Wyszedł więc i szedł za nim, ale nie wiedział, czy to, co robi anioł, jest rzeczywistością; wydawało mu się, że to widzenie.

Minęli pierwszą i drugą straż i doszli do żelaznej bramy prowadzącej do miasta. Ta otworzyła się sama przed nimi. Wyszli więc, przeszli jedną ulicę i natychmiast anioł odstąpił od niego.

Wtedy Piotr przyszedł do siebie i powiedział: Teraz wiem na pewno, że Pan posłał swojego anioła i wyrwał mnie z ręki Heroda i z tego wszystkiego, czego oczekiwali Żydzi.

Po zastanowieniu się poszedł do domu Marii, matki Jana, zwanego Markiem, gdzie zebrało się wielu na modlitwie.

Kiedy zapukał do drzwi wejściowych, nadbiegła dziewczyna imieniem Rode i nasłuchiwała.

Poznała głos Piotra i z radości nie otworzyła bramy, lecz pobiegła powiedzieć, że Piotr stoi przed bramą.

Bredzisz – powiedzieli jej. Ona jednak upierała się przy swoim.

To jest jego anioł – mówili. A Piotr pukał dalej.

Kiedy wreszcie otworzyli, zobaczyli i zdumieli się. On zaś nakazał im ręką milczenie, opowiedział, jak to Pan wyprowadził go z więzienia, i powiedział: Donieście o tym Jakubowi i braciom! I udał się gdzie indziej.

A gdy nastał dzień, powstało niemałe zamieszanie wśród żołnierzy z powodu tego, co się stało z Piotrem.

Herod poszukiwał go, a gdy go nie znalazł, przesłuchał strażników i kazał ich ukarać śmiercią. Sam zaś udał się z Judei do Cezarei i tam się zatrzymał.

Gniewał się bardzo na mieszkańców Tyru i Sydonu. Lecz oni razem przybyli do niego, pozyskali Blasta, podkomorzego królewskiego, i prosili o pokój, ponieważ sprowadzali żywność z kraju króla.

W wyznaczonym dniu Herod ubrany w szaty królewskie zasiadł na tronie i wygłaszał do nich mowę.

A lud wołał: To głos boga, a nie człowieka!

Natychmiast poraził go anioł Pański za to, że nie oddał czci Bogu. I wyzionął ducha, stoczony przez robactwo.

A słowo Pańskie rozszerzało się i rosło.

Barnaba i Szaweł, po wypełnieniu swoich zadań, powrócili z Jerozolimy, zabierając ze sobą Jana, zwanego Markiem.