Dzieje Apostolskie 12:9 – znaczenie i zastosowanie

⁷ Nagle zjawił się anioł Pański i światło zajaśniało w celi. Trąceniem w bok obudził Piotra i powiedział: Wstań szybko! Równocześnie z rąk Piotra opadły kajdany.

⁸ Przepasz się i włóż sandały! – powiedział mu anioł. A gdy to zrobił, powiedział do niego: Narzuć płaszcz i chodź za mną!

⁹ Wyszedł więc i szedł za nim, ale nie wiedział, czy to, co robi anioł, jest rzeczywistością; wydawało mu się, że to widzenie.

¹⁰ Minęli pierwszą i drugą straż i doszli do żelaznej bramy prowadzącej do miasta. Ta otworzyła się sama przed nimi. Wyszli więc, przeszli jedną ulicę i natychmiast anioł odstąpił od niego.

¹¹ Wtedy Piotr przyszedł do siebie i powiedział: Teraz wiem na pewno, że Pan posłał swojego anioła i wyrwał mnie z ręki Heroda i z tego wszystkiego, czego oczekiwali Żydzi.