Dzieje Apostolskie 13 – znaczenie, tematy i zastosowanie

W Antiochii, w tamtejszym Kościele, byli prorokami i nauczycielami: Barnaba i Szymon, zwany Niger, Lucjusz Cyrenejczyk i Manaen, który wychowywał się razem z Herodem tetrarchą, i Szaweł.

Gdy odprawili publiczne nabożeństwo i pościli, powiedział Duch Święty: Wyznaczcie mi już Barnabę i Szawła do dzieła, do którego ich powołałem.

Dzieje Apostolskie 13:2 pokazuje, że wspólnota w Antiochii modliła się i pościła, gdy Duch Święty powołał Barnabę i Szawła do wyznaczonego dzieła. Ich misja zaczęła …

Wtedy po poście i modlitwie oraz po włożeniu na nich rąk wyprawili ich.

A oni, wysłani przez Ducha Świętego, zeszli do Seleucji, a stamtąd odpłynęli na Cypr.

Gdy przybyli do Salaminy, głosili słowo Boże w synagogach żydowskich; mieli też Jana do pomocy.

Gdy przeszli przez całą wyspę aż do Pafos, spotkali pewnego maga, fałszywego proroka żydowskiego, imieniem Bar-Jezus,

który należał do otoczenia prokonsula Sergiusza Pawła, człowieka roztropnego. Ten, po wezwaniu Barnabę i Szawła, chciał słuchać słowa Bożego.

Dzieje Apostolskie 13:7 przedstawia Sergiusza Pawła, roztropnego prokonsula, który wezwał Barnabę i Szawła, ponieważ chciał słuchać słowa Bożego. Pokazuje to, że nawet osoba sprawująca władzę …

Lecz przeciwstawił się im Elimas – mag, tak bowiem tłumaczy się jego imię – usiłując odwieść prokonsula od wiary.

Ale Szaweł, który także nazywa się Paweł, napełniony Duchem Świętym, spojrzał na niego uważnie i powiedział:

O, synu diabelski, pełny wszelkiej zdrady i wszelkiej przewrotności, wrogu wszelkiej sprawiedliwości, czy nie przestaniesz wykrzywiać prostych dróg Pańskich?

Teraz dotknie cię ręka Pańska: będziesz niewidomy i przez pewien czas nie będziesz widział słońca. Natychmiast spadły na niego mrok i ciemność. I chodząc wokoło, szukał kogoś, kto by go poprowadził za rękę.

Wtedy prokonsul, widząc, co się stało, uwierzył, zdumiony nauką Pańską.

Po odpłynięciu z Pafos Paweł i jego towarzysze przybyli do Perge w Pamfilii, a Jan wrócił do Jerozolimy po odłączeniu się od nich.

Oni zaś przeszli przez Perge, dotarli do Antiochii Pizydyjskiej, weszli w dzień sobotni do synagogi i usiedli.

Po odczytaniu Prawa i Proroków przełożeni synagogi posłali do nich i powiedzieli: Przemówcie, bracia, jeżeli macie jakieś słowo zachęty dla ludu.

Wstał więc Paweł i skinął ręką, po czym przemówił: Słuchajcie, Izraelici i wy, którzy boicie się Boga!

Bóg tego ludu izraelskiego wybrał naszych ojców i wywyższył lud na obczyźnie w ziemi egipskiej, i wyprowadził go z niej mocnym ramieniem.

Mniej więcej przez czterdzieści lat znosił cierpliwie ich obyczaje na pustyni.

I po wytępieniu siedmiu plemion w ziemi Kanaan oddał im ich ziemię w dziedzictwo,

mniej więcej po czterystu pięćdziesięciu latach. I potem dał im sędziów aż do proroka Samuela.

Później poprosili o króla i Bóg dał im na czterdzieści lat Saula, syna Kisza z pokolenia Beniamina.

Gdy zaś jego odrzucił, powołał Dawida na ich króla, o którym też dał świadectwo w słowach: Znalazłem Dawida, syna Jessego, człowieka po mojej myśli, który we wszystkim wypełni moją wolę.

Dzieje Apostolskie 13:22 przypomina, że Bóg odsunął Saula i ustanowił królem Dawida, którego uznał za człowieka gotowego wypełniać Jego wolę. Nie oznacza to, że Dawid …

Z jego właśnie potomstwa, zgodnie z obietnicą, wyprowadził Bóg Izraelowi Zbawiciela Jezusa.

Dzieje Apostolskie 13:23 oznacza, że Bóg spełnił obietnicę daną Izraelowi, wywodząc Jezusa z rodu Dawida i posyłając Go jako Zbawiciela. W przemówieniu Pawła słowa te …

Przed Jego przyjściem Jan głosił chrzest nawrócenia całemu ludowi izraelskiemu.

Dzieje Apostolskie 13:24 przypominają, że Jan Chrzciciel przygotowywał lud Izraela na przyjście Jezusa, głosząc chrzest związany z nawróceniem. Jan nie był Zbawicielem, lecz wskazywał na …

A pod koniec swojej działalności Jan mówił: "Ja nie jestem tym, za kogo mnie uważacie. Po mnie przyjdzie Ten, któremu nie jestem godny rozwiązać sandałów na nogach".

Bracia, synowie rodu Abrahama, i ci spośród was, którzy się boją Boga! Nam została przekazana nauka o tym zbawieniu,

W Dziejach Apostolskich 13:26 Paweł zwraca się do Żydów i pobożnych słuchaczy, mówiąc, że to im powierzono naukę o zbawieniu. W kontekście wyjaśnia, że Bóg …

bo mieszkańcy Jerozolimy i ich zwierzchnicy nie uznali Go i, potępiając Go, wypełnili głosy Proroków, odczytywane co szabat.

Chociaż nie znaleźli w Nim żadnej winy zasługującej na śmierć, zażądali od Piłata, aby Go stracił.

A gdy wykonali wszystko, co było o Nim napisane, zdjęli Go z krzyża i złożyli w grobie.

Ale Bóg wskrzesił Go z martwych,

a On ukazywał się przez wiele dni tym, którzy razem z Nim poszli z Galilei do Jerozolimy, a teraz dają świadectwo o Nim przed ludem.

My właśnie głosimy wam Dobrą Nowinę o obietnicy danej ojcom:

że Bóg spełnił ją wobec nas jako ich dzieci, wskrzesiwszy Jezusa. Tak też jest napisane w psalmie drugim: Ty jesteś moim Synem, Ja Ciebie dziś zrodziłem.

A to, że Go wskrzesił z martwych i że nie miał już nigdy ulec rozkładowi, tak wyraził: Wypełnię wierne, święte sprawy Dawida.

Dlatego i w innym miejscu mówi: Nie pozwolisz, aby Twój Święty uległ skażeniu.

Dawid jednak, zasłużywszy się swojemu pokoleniu, zasnął z woli Bożej i został złożony u boku swoich przodków, i uległ skażeniu.

Lecz nie uległ skażeniu Ten, którego Bóg wskrzesił.

Niech więc będzie wam wiadomo, bracia, że głosi się wam odpuszczenie grzechów przez Niego:

W Dziejach Apostolskich 13:38 Paweł ogłasza, że dzięki Jezusowi można otrzymać odpuszczenie grzechów. W kontekście zmartwychwstania Jezusa ta obietnica oznacza nadzieję na przebaczenie, którego Prawo …

Każdy, kto uwierzy, jest przez Niego usprawiedliwiony ze wszystkich grzechów, z których nie mogliście zostać usprawiedliwieni w Prawie Mojżeszowym.

Uważajcie więc, aby nie spełniły się na was słowa Proroków:

Dzieje Apostolskie 13:40 to ostrzeżenie Pawła, by słuchacze nie zlekceważyli Bożego działania i nie ściągnęli na siebie skutków zapowiedzianych przez proroków. W kontekście Paweł głosi …

Patrzcie, szydercy, zdumiewajcie się i odejdźcie, bo za waszych dni dokonuję dzieła, dzieła, któremu byście nie uwierzyli, gdyby wam ktoś o nim mówił.

Kiedy wychodzili, proszono ich, aby w następny szabat mówili do nich o tym samym.

A po zakończeniu zebrania wielu Żydów i pobożnych prozelitów towarzyszyło Pawłowi i Barnabie, którzy w rozmowie starali się zachęcić ich do wytrwania w łasce Boga.

W następny szabat zebrało się niemal całe miasto, aby słuchać słowa Bożego.

Gdy Żydzi zobaczyli tłumy, ogarnęła ich zazdrość i, bluźniąc, sprzeciwiali się temu, co mówił Paweł.

Wtedy Paweł i Barnaba powiedzieli odważnie: Należało głosić słowo Boże najpierw wam. Skoro jednak odrzucacie je i sami uznajecie się za niegodnych życia wiecznego, zwracamy się do pogan.

Tak bowiem nakazał nam Pan: Ustanowiłem Cię światłością dla pogan, abyś był zbawieniem aż po krańce ziemi.

Poganie, słysząc to, radowali się i wielbili słowo Pańskie, a wszyscy przeznaczeni do życia wiecznego uwierzyli.

W Dziejach Apostolskich 13:48 poganie przyjmują z radością głoszone słowo, a ich wiara wiąże się z przeznaczeniem do życia wiecznego. W kontekście Paweł zwraca się …

Słowo Pańskie rozszerzało się po całym kraju.

Ale Żydzi podburzyli pobożne, a wpływowe kobiety i bardziej znaczących obywateli, wzniecili prześladowanie Pawła i Barnaby i wyrzucili ich ze swoich granic.