Dzieje Apostolskie 13:38 – znaczenie i zastosowanie

Dzieje Apostolskie 13:38 otwierają się zdaniem, które brzmi jak ogłoszenie: „Niech więc będzie wam wiadomo, bracia, że głosi się wam odpuszczenie grzechów przez Niego:”. Szaweł mówi do słuchaczy w synagodze, a odpuszczenie pojawia się tu jako treść przekazu, a nie nagroda za dobre życie. Dla kogoś, kto długo nosi ciężar winy, takie słowa mogą wydawać się zbyt dobre, by były prawdziwe, a jednak właśnie w tym tkwi ich siła. Zostają wypowiedziane wprost, zanim ktokolwiek zdąży udowodnić, że na nie zasługuje. Zdanie jest skierowane do wspólnoty słuchaczy. Ci, którzy stoją przy tym głosie, słyszą to razem, a nie w odosobnieniu. W kolejnym wersecie pojawia się wiara jako warunek, bo każdy, kto uwierzy, zostaje usprawiedliwiony. Wiara w tym tekście oznacza zaufanie, a nie wypełnienie listy wymagań. Czasownik „głosi się” przypomina, że odpuszczenie nie jest tajemnicą, którą trzeba wyczekiwać w samotności. Jest dobrą nowiną, którą można usłyszeć od innych ludzi i w której Bóg wychodzi pierwszy.

Wypowiedź Pawła w Dziejach Apostolskich 13:38 łączy odpuszczenie grzechów z tym, co właśnie powiedział o Jezusie: Bóg wskrzesił Go z martwych, a On nie uległ skażeniu. „Przez Niego” nie jest dodatkiem. Wskazuje, że przebaczenie nie wynika z ludzkiej zasługi ani z samego wysiłku naprawienia przeszłości, lecz jest związane z Jezusem, którego Bóg wskrzesił. Ważne jest także słowo „głosi się”. Paweł ogłasza słuchaczom wiadomość, a nie przedstawia jedynie prywatnego pocieszenia. Odpuszczenie jest dobrą nowiną skierowaną do wspólnoty i domaga się odpowiedzi. Następny werset dopowiada, że każdy, kto uwierzy, zostaje przez Jezusa usprawiedliwiony także z tego, czego nie mogło zapewnić Prawo Mojżeszowe. Nie chodzi więc o stwierdzenie, że Prawo było bezwartościowe, lecz o wskazanie granicy: nie ono dokonuje tego, co Paweł przypisuje Jezusowi. W tych słowach spotykają się konkret i zakres obietnicy: grzechy zostają nazwane, a przebaczenie ogłoszone przez Chrystusa. Zmartwychwstanie nie jest pobocznym szczegółem nauczania Pawła; stanowi tło nadziei, że wyzwolenie od grzechu ma oparcie w działaniu Boga.

Paweł mówi w synagodze w Antiochii Pizydyjskiej. Zanim wypowie to zdanie, przypomina słuchaczom o Dawidzie i o Tym, którego Bóg wskrzesił. Słowo „więc” wiąże więc przebaczenie z tym, co zostało już powiedziane. Odpuszczenie grzechów nie pojawia się tu jako osobny temat, lecz jako wniosek z konkretnego zdarzenia. Warto zwrócić uwagę na czasownik. Odpuszczenie grzechów jest czymś, co się głosi, czyli przekazuje dalej jako dobrą nowinę. Ma ono dotrzeć do ludzi i zmienić ich spojrzenie na własne życie. Następny werset dodaje, że każdy, kto uwierzy, zostaje usprawiedliwiony z tego, czego nie mogło usprawiedliwić Prawo Mojżeszowe. Paweł podkreśla więc nie tylko treść tej nowiny, ale także jej skuteczność. Można sobie wyobrazić człowieka, który przez lata nosił ciężar długu, a pewnego dnia dowiedział się, że zobowiązanie zostało spłacone za niego. Taka wiadomość najpierw wymaga zaufania, a dopiero potem przynosi spokój. Słowa Pawła nie opisują jednak, jak przebiega dalsza droga ani co dzieje się w sercu słuchacza. Zatrzymują się przy ogłoszeniu, które jest mocnym fundamentem dla każdego, kto je przyjmuje.

W zdaniu „głosi się wam odpuszczenie grzechów przez Niego” odpuszczenie nie jest przedstawione jako nagroda za bezbłędne życie ani jako coś, co człowiek może sam sobie przyznać. Jest ogłaszaną wiadomością, a jej źródłem jest Jezus. To ważne światło dla sumienia: ciężar winy zostaje nazwany, lecz nie otrzymuje ostatniego słowa. Najbliższy kontekst wiąże tę nadzieję ze zmartwychwstaniem. Dawid umarł i uległ skażeniu, Jezus zaś, wskrzeszony przez Boga, nie pozostał pod władzą śmierci. Dlatego przebaczenie nie opiera się na zapomnieniu o złu, lecz na żywym Chrystusie, przez którego Bóg otwiera drogę pojednania. Kolejny werset mówi o usprawiedliwieniu każdego, kto uwierzy; nie ustanawia ono automatycznej obietnicy niezależnej od wiary. Słowo „głosi się” niesie w sobie publiczny charakter tej łaski. Dobra nowina zostaje wypowiedziana pośród ludzi, którzy mogą ją przyjąć albo odrzucić. Nie usuwa powagi odpowiedzi, ale pozwala, by odpowiedź rodziła się z nadziei, nie z rozpaczy. W centrum pozostaje nie siła ludzkiego naprawiania przeszłości, lecz Ten, przez którego przebaczenie jest ogłaszane.