Dzieje Apostolskie 13:26 – znaczenie i zastosowanie

W Dziejach Apostolskich 13:26 uderza to, że mówca zwraca się naraz do dwóch grup, do synów rodu Abrahama i do tych spośród słuchaczy, którzy się boją Boga. Wspólne „Bracia” obejmuje zarówno tych, którzy od urodzenia należą do rodu Abrahama, jak i tych, którzy czczą Boga, lecz nie pochodzą z tego rodu. Ktoś stojący na obrzeżu takiego zgromadzenia może łatwo zapytać sam siebie, czy wolno mu podejść bliżej. Ten krótki zwrot zdaje się odpowiadać, że nikt tu nie stoi za drzwiami. Najważniejsze w tym zdaniu jest jednak słowo „przekazana”. Strona bierna pokazuje, że nauka o zbawieniu dociera do mówców jako coś powierzonego, co trzeba dalej nieść. „Nam została przekazana nauka o tym zbawieniu” brzmi jak wyznanie kogoś, kto sam został obdarowany i nie chce zatrzymać tego dla siebie. Słowo o zbawieniu ma w takim ujęciu swoją drogę, od jednego serca do drugiego, od jednej rozmowy do następnej. Tekst mówi o nauce, którą trzeba usłyszeć i przekazać dalej, a nie o gotowej odpowiedzi na wszystkie trudności. Ta skromność ma swoją wagę: Boża troska bywa przekazywana przez ludzi, zwykłymi słowami, w zwykłych chwilach.

Paweł zwraca się do dwóch grup: do potomków Abrahama oraz do tych, którzy czczą Boga, choć nie należą do jego rodu. Wspólne słowo „bracia” obejmuje ich jednym wezwaniem do słuchania. Już w tym sposobie zwrócenia się do zgromadzonych widać, że dobra nowina o zbawieniu jest ogłaszana w przestrzeni, gdzie spotykają się historia Izraela i ludzie spoza tej wspólnoty. „Nam została przekazana nauka o tym zbawieniu” wskazuje na powierzoną wiadomość, nie na własność, którą można zatrzymać dla siebie. W kontekście poprzednich wersetów jej treścią jest Jezus, Zbawiciel wyprowadzony z rodu Dawida zgodnie z obietnicą Boga. Jan Chrzciciel zapowiadał Jego przyjście, lecz sam nie był oczekiwanym wybawcą. Paweł nie przedstawia więc zbawienia jako nowej idei oderwanej od wcześniejszej historii, ale jako wypełnienie obietnicy skierowanej do Izraela. Istotne jest także „nam”: Paweł mówi w imieniu głosicieli, a zarazem wobec słuchaczy, których obejmuje wspólnym słowem „bracia”. Werset stawia ich wobec przekazanej wieści, której dalszy sens wyjaśni mowa o Jezusie, Jego śmierci i zmartwychwstaniu.

Paweł zwraca się do dwóch grup naraz. Są synowie rodu Abrahama i są ci spośród słuchaczy, którzy się boją Boga. Mówca nie układa osobnych przemówień dla każdej z nich. W jednym zdaniu łączy obie publiczności: „Bracia, synowie rodu Abrahama, i ci spośród was, którzy się boją Boga!” Dalej pada zdanie, które nadaje całości kierunek: „Nam została przekazana nauka o tym zbawieniu”. Zbawienie nie jest tu pomysłem mówcy ani zwyczajem jednej grupy. Zostało przekazane, a obie grupy stoją na tym samym gruncie. Z tego wynika praktyczna lekcja dla każdej wspólnoty. Gdy obok siebie siedzi ktoś od dziecka wychowany w wierze i ktoś, kto dopiero zaczyna szukać, nie potrzebują dwóch różnych ewangelii. Mogą różnić się drogą, doświadczeniem i tempem. Treść pozostaje ta sama, bo pochodzi z przekazu, a nie z ludzkich pomysłów. Wspólnota, która o tym pamięta, łatwiej rozmawia o wierze bez zawstydzania słuchaczy. Najmocniejszy wniosek jest prostszy. Zbawienie zostaje ogłoszone jako coś otrzymanego i przekazanego dalej. Dlatego każda wspólna droga wiary zaczyna się od wierności przekazanemu słowu, a nie od własnych wyobrażeń o tym, jak powinno być.

Paweł zwraca się do dwóch grup: do potomków Abrahama i do tych, którzy spośród obecnych czczą Boga. Wspólne słowo „bracia” obejmuje ich w jednej chwili słuchania. Obietnica dana Izraelowi nie zostaje tu odłączona od jego historii, lecz ukazana jako źródło nadziei dla wszystkich, do których dociera wieść o zbawieniu. „Nam została przekazana” — mówi Paweł. Zbawienie nie jest ludzkim osiągnięciem ani własnością jednej grupy. Jest darem, o którym trzeba usłyszeć. W kolejnych zdaniach Paweł wskazuje, że Bóg wyprowadził Zbawiciela z potomstwa Dawida, zgodnie z obietnicą. Słowo o zbawieniu ma więc konkretny środek ciężkości: Jezusa, którego Jan zapowiadał, a którego Bóg wskrzesił z martwych. W tym wersecie spotykają się pamięć i otwartość. Pamięć o przymierzu nie zamyka drzwi przed tymi, którzy stoją obok; pozwala rozpoznać, skąd nadchodzi obietnica. Jak światło przekazywane dalej, wieść o zbawieniu nie traci źródła, gdy dociera do kolejnych słuchaczy. Zaczyna się od Bożej wierności, a nie od zasługi tych, którzy ją przyjmują.