Dzieje Apostolskie 23 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Paweł zaś, spojrzawszy śmiało na Sanhedryn, przemówił: Bracia, aż do dnia dzisiejszego służyłem Bogu z zupełnie spokojnym sumieniem.

Arcykapłan Ananiasz kazał tym, którzy przy nim stali, uderzyć go w twarz.

Wtedy Paweł powiedział do niego: Uderzy cię Bóg, ściano pobielana! Zasiadłeś, aby mnie sądzić według Prawa, a każesz mnie bić wbrew Prawu?

Arcykapłanowi złorzeczysz? – powiedzieli stojący przy nim.

Nie wiedziałem, bracia – powiedział Paweł – że to arcykapłan. Napisane jest bowiem: Przełożonemu ludu Twego nie będziesz złorzeczył.

Wiedząc zaś, że jedna część składa się z saduceuszów, a druga z faryzeuszów, Paweł wołał przed Sanhedrynem: Jestem faryzeuszem, bracia, i synem faryzeuszów, a stoję przed sądem za to, że spodziewam się zmartwychwstania umarłych.

Gdy to powiedział, powstał spór między faryzeuszami i saduceuszami i doszło do podziału wśród zebranych.

Saduceusze bowiem mówią, że nie ma zmartwychwstania ani anioła, ani ducha, a faryzeusze uznają jedno i drugie.

Zrobiła się wielka wrzawa. Zerwali się niektórzy z uczonych w Piśmie spośród faryzeuszów i wykrzykiwali wojowniczo: Nie znajdujemy nic złego w tym człowieku. A jeśli naprawdę mówił do niego duch albo anioł?

Kiedy doszło do wielkiego wzburzenia, trybun, obawiając się, żeby nie rozszarpali Pawła, rozkazał żołnierzom zejść, zabrać go spośród nich i zaprowadzić do twierdzy.

Następnej nocy ukazał mu się Pan. Odwagi! – powiedział – trzeba bowiem, żebyś i w Rzymie świadczył o Mnie tak, jak dawałeś o Mnie świadectwo w Jerozolimie.

Kiedy nastał dzień, Żydzi zebrali się i zobowiązali się pod klątwą, że nie będą ani jeść, ani pić, dopóki nie zabiją Pawła.

Ponad czterdziestu mężczyzn złożyło tę przysięgę.

Udali się oni do arcykapłanów i starszych i powiedzieli: Zobowiązaliśmy się pod klątwą, że nic nie weźmiemy do ust, dopóki nie zabijemy Pawła.

Teraz wy, razem z Sanhedrynem, przekonajcie trybuna, aby go do was sprowadził pod pozorem dokładniejszego zbadania jego sprawy, a my jesteśmy gotowi go zabić, zanim dojdzie.

Gdy o tej zasadzce dowiedział się siostrzeniec Pawła, przyszedł, wszedł do twierdzy i opowiedział o tym Pawłowi.

Paweł przywołał jednego z setników i powiedział: Zaprowadź tego młodzieńca do trybuna, bo ma mu coś oznajmić.

Ten więc zabrał go ze sobą, zaprowadził do trybuna i powiedział: Więzień Paweł przywołał mnie i poprosił, abym przyprowadził do ciebie tego młodzieńca, który ma tobie coś do powiedzenia.

Trybun wziął go za rękę i odprowadziwszy na bok, dopytywał się: Co to masz mi oznajmić?

Odpowiedział: Żydzi postanowili prosić cię, abyś jutro sprowadził Pawła do Sanhedrynu pod pozorem dokładniejszego zbadania jego sprawy.

Lecz ty ich nie słuchaj, bo ponad czterdziestu spośród nich czyha na niego. Oni zobowiązali się pod klątwą, że nie będą ani jeść, ani pić, dopóki go nie zabiją, i już teraz są w pogotowiu, czekając na twoje przyzwolenie.

Wtedy trybun odprawił młodzieńca: Nie mów nikomu – nakazał mu – że mi o tym doniosłeś.

Przywoławszy dwóch setników, rozkazał: Przygotujcie do wymarszu do Cezarei dwustu żołnierzy i siedemdziesięciu jeźdźców, i dwustu oszczepników na trzecią godzinę w nocy.

Kazał też przygotować zwierzęta juczne, aby wsadzili na nie Pawła i bezpiecznie doprowadzili do namiestnika Feliksa.

Napisał też list tej treści:

Klaudiusz Lizjasz dostojnemu namiestnikowi Feliksowi – pozdrowienie.

Dzieje Apostolskie 23:26 to formalne pozdrowienie rozpoczynające list trybuna Klaudiusza Lizjasza do namiestnika Feliksa. Zwrot „dostojnemu namiestnikowi” wyraża szacunek wobec urzędnika. W kontekście list ma …

Żydzi pochwycili tego człowieka i mieli go już zabić. Wtedy nadbiegłem z wojskiem i uratowałem go, dowiedziawszy się, że jest Rzymianinem.

Aby się dowiedzieć, co mu zarzucają, sprowadziłem go przed ich Sanhedryn.

Stwierdziłem, że oskarżają go o sporne kwestie z ich Prawa, a nie o przestępstwo podlegające karze śmierci lub więzienia.

W Dziejach Apostolskich 23:29 rzymski dowódca wyjaśnia namiestnikowi Feliksowi, że Paweł jest oskarżany o sporne kwestie dotyczące Prawa, a nie o przestępstwo zagrożone śmiercią lub …

Kiedy mi doniesiono o zasadzce na tego człowieka, wysłałem go natychmiast do ciebie, zawiadamiając oskarżycieli, aby przed tobą wytoczyli sprawę przeciwko niemu. Bądź zdrów!

Żołnierze więc zgodnie z rozkazem zabrali Pawła i poprowadzili nocą do Antipatris.

A następnego dnia, zostawiwszy jeźdźców, aby z nim odjechali, wrócili do twierdzy.

Tamci przybyli do Cezarei, oddali list namiestnikowi i stawili przed nim Pawła.

A on, przeczytawszy list, zapytał, z jakiej prowincji pochodzi. Gdy się dowiedział, że z Cylicji,

powiedział: Przesłucham cię, gdy przybędą też twoi oskarżyciele. I rozkazał strzec go w pretorium Heroda.