Dzieje Apostolskie 16 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Przybył także do Derbe i Listry. Był tam pewien uczeń imieniem Tymoteusz, syn Żydówki, która przyjęła wiarę, i ojca Greka.

Bracia z Listry dawali o nim dobre świadectwo.

Dzieje Apostolskie 16:2 mówi, że Tymoteusz cieszył się dobrą opinią wśród wierzących z Listry i Ikonium. Jego przykład pokazuje, że wiarygodność i sposób życia miały …

Paweł postanowił zabrać go ze sobą w podróż. Obrzezał go jednak ze względu na Żydów, którzy mieszkali w tamtejszych stronach. Wszyscy bowiem wiedzieli, że jego ojciec był Grekiem.

Kiedy przechodzili przez miasta, nakazywali im przestrzegać postanowień podjętych w Jerozolimie przez Apostołów i starszych.

Tak więc Kościoły umacniały się w wierze i z dnia na dzień rosły w liczbę.

Przeszli Frygię i krainę galacką, ponieważ Duch Święty zabronił im głosić słowo w Azji.

Gdy przybyli do Myzji, próbowali przejść do Bitynii, ale Duch Jezusa nie pozwolił im,

Dzieje Apostolskie 16:7 pokazują, że Paweł i jego towarzysze nie mogli głosić Ewangelii w Bitynii, ponieważ Duch Jezusa im na to nie pozwolił. Nie porzucili …

przeszli więc Myzję i zeszli do Troady.

W nocy Paweł miał widzenie: jakiś Macedończyk stanął przed nim i błagał go: Przepraw się do Macedonii i pomóż nam!

Zaraz po tym widzeniu staraliśmy się wyruszyć do Macedonii w przekonaniu, że Bóg nas wezwał, abyśmy głosili im Ewangelię.

Po odbiciu od lądu w Troadzie popłynęliśmy prosto do Samotraki, a następnego dnia do Neapolu,

a stąd do Filippi, głównego miasta tej części Macedonii, które jest rzymską kolonią. W tym mieście spędziliśmy kilka dni.

W szabat wyszliśmy za bramę nad rzekę, gdzie – jak sądziliśmy – było miejsce modlitwy. I gdy usiedliśmy, rozmawialiśmy z kobietami, które się zeszły.

Przysłuchiwała się nam też pewna "bojąca się Boga" kobieta z miasta Tiatyry imieniem Lidia, która sprzedawała purpurę. Pan otworzył jej serce, tak że uważnie słuchała słów Pawła.

Kiedy została ochrzczona razem ze swoim domem, poprosiła nas: Jeżeli uważacie mnie za wierną Panu – powiedziała – to przyjdźcie do mojego domu i zamieszkajcie w nim! I wymogła to na nas.

Kiedy szliśmy na miejsce modlitwy, zabiegła nam drogę jakaś niewolnica, opętana przez ducha, który wróżył. Przynosiła ona duży dochód swoim panom.

Ona to, biegnąc za Pawłem i za nami, wołała: Ci ludzie są sługami Boga Najwyższego, oni wam głoszą drogę zbawienia.

Dzieje Apostolskie 16:17 opisuje niewolnicę, która biegnie za Pawłem i jego towarzyszami, wołając, że służą Bogu Najwyższemu i głoszą drogę zbawienia. Jej słowa są prawdziwe, …

Robiła to przez wiele dni, aż Paweł, mając tego dość, odwrócił się i powiedział do ducha: Rozkazuję ci w imię Jezusa Chrystusa, abyś z niej wyszedł. I w tej samej chwili wyszedł.

Gdy jej panowie spostrzegli, że przepadła nadzieja ich zysku, pochwycili Pawła i Sylasa, zawlekli na rynek przed władzę,

postawili przed pretorami i powiedzieli: Ci ludzie sieją niepokój w naszym mieście.

Są Żydami i głoszą obyczaje, których my, Rzymianie, nie możemy przyjmować ani stosować się do nich.

Zbiegł się tłum przeciwko nim, a pretorzy kazali zedrzeć z nich szaty i chłostać ich rózgami.

Po wymierzeniu wielu ciosów wtrącili ich do więzienia, nakazując strażnikowi, aby ich dobrze pilnował.

Gdy otrzymał taki rozkaz, wtrącił ich do wewnętrznego lochu i dla bezpieczeństwa zakuł im nogi w dyby.

Dzieje Apostolskie 16:24 pokazuje, że strażnik wykonał rozkaz, umieszczając Pawła i Sylasa w najgłębszej części więzienia i zakuwając ich nogi w dyby. Podkreśla to surowość …

O północy Paweł i Sylas modlili się, śpiewając hymny Bogu. A więźniowie im się przysłuchiwali.

Nagle nastąpiło silne trzęsienie ziemi, tak że zachwiały się fundamenty więzienia. Natychmiast otworzyły się wszystkie drzwi i ze wszystkich opadły kajdany.

Gdy strażnik zerwał się ze snu i zobaczył otwarte drzwi więzienia, wyciągnął miecz i chciał się zabić, sądząc, że więźniowie uciekli.

Nie rób sobie nic złego, bo jesteśmy tu wszyscy! – krzyknął Paweł na cały głos.

Wtedy tamten zażądał światła, wskoczył do lochu i drżący padł do stóp Pawła i Sylasa.

A gdy wyprowadził ich na zewnątrz, powiedział: Panowie, co mam robić, aby się zbawić?

Uwierz w Pana Jezusa – odpowiedzieli mu – a zbawisz siebie i swój dom.

Dzieje Apostolskie 16:31 to odpowiedź Pawła i Sylasa na pytanie strażnika więziennego, jak może dostąpić zbawienia: ma uwierzyć w Jezusa. Słowa o jego domu wskazują …

Opowiedzieli więc naukę Pana jemu i wszystkim jego domownikom.

Tej samej godziny w nocy wziął ich ze sobą, obmył rany i natychmiast przyjął chrzest wraz z całym swoim domem.

Wprowadził ich też do swojego mieszkania, zastawił stół i razem z całym domem cieszył się bardzo, że uwierzył Bogu.

Kiedy nastał dzień, pretorzy posłali liktorów z rozkazem: Zwolnij tych ludzi!

Strażnik więzienia oznajmił Pawłowi ten rozkaz: Pretorzy przysłali, aby was wypuścić.

Wyjdźcie więc teraz i idźcie w pokoju! Ale Paweł powiedział do nich: Publicznie, bez sądu biczowali nas, obywateli rzymskich, i wtrącili do więzienia, a teraz po cichu nas wyrzucają? O, nie! Niech tu sami przyjdą i wyprowadzą nas!

Liktorzy oznajmili te słowa pretorom. Ci przestraszyli się, gdy usłyszeli, że tamci są Rzymianami.

Przyszli, przeprosili ich i po wyprowadzeniu prosili, aby opuścili miasto.

Oni zaś, po wyjściu z więzienia, wstąpili do Lidii, zobaczyli się z braćmi, pocieszyli ich i odeszli.