Dzieje Apostolskie 19:13 – znaczenie i zastosowanie

Głosiciele Ewangelii zostali posłani, by walczyć z szatanem, a Chrystus wyruszył do tej walki, odnosząc zwycięstwo i zmierzając ku pełnemu zwycięstwu. Wypędzanie złych duchów z ludzi opętanych było wyraźnym znakiem zwycięstwa Chrystusa nad szatanem. Te wersety pokazują jednak, że Chrystus triumfował nad tym wielkim wrogiem na więcej niż jeden sposób: nie tylko nad ludźmi zniewolonymi przez szatana, lecz także nad tymi, którzy z własnej woli oddali się w jego służbę.

Najpierw widzimy hańbę niektórych sług szatana: grupy wędrownych Żydów, którzy podawali się za egzorcystów, czyli ludzi wypędzających złe duchy. Posługiwali się imieniem Chrystusa w swojej niegodziwej magii i drogo zapłacili za swoją zuchwałość. Byli Żydami, ale prowadzili luźny, wędrowny tryb życia, przenosząc się z miasta do miasta i zarabiając na wróżbiarstwie oraz rzucaniu zaklęć. Udawali, że leczą choroby i pomagają ludziom zmagającym się z zaburzeniami umysłu albo zachowującym się gwałtownie. Nazywali siebie egzorcystami, ponieważ w swoich sztuczkach używali rozkazujących formuł.

Zabobonni Żydzi próbowali nadać tym praktykom pozory szacowności, twierdząc, że wymyślił je Salomon, mądry król Izraela. Józef Flawiusz pisze, że Salomon miał stworzyć zaklęcia służące leczeniu chorób i wypędzaniu demonów, tak aby nie wracały. Chrystus zdaje się nawiązywać do tego, gdy pyta słuchaczy, przez kogo ich synowie wypędzają demony (Ewangelia Mateusza 12:27). W Efezie, wśród tych wędrownych oszustów, było siedmiu synów Scewy, Żyda i arcykapłana (Dzieje Apostolskie 19:14). To smutne, że ród Jakuba upadł tak nisko, a jeszcze smutniejsze, że rodzina z rodu Aarona, oddanego Bogu, sprzymierzyła się z szatanem.

Ich przewinieniem była próba rozkazywania złym duchom w imię Pana Jezusa. Nie robili tego dlatego, że zaufali Chrystusowi lub oddawali Mu cześć, jak niektórzy, którzy wypędzali demony w imię Jezusa, choć nie należeli do grona Jego uczniów (Ewangelia Łukasza 9:49). Ci ludzie po prostu chcieli wypróbować każdą metodę, która mogła pomóc im w niegodziwym procederze. Mówili: „Zaklinam was przez Jezusa, którego głosi Paweł”, jakby chcieli powiedzieć: „Zobaczymy, co potrafi to imię”. Nie oznaczało to, że wierzyli w Jezusa, polegali na Nim ani mieli od Niego jakiekolwiek upoważnienie.

Było to niegodziwe nadużycie imienia Chrystusa. Gdyby złe duchy ustąpiły przed zaklęciem wypowiedzianym w imię Jezusa przez ludzi, którzy w Niego nie wierzyli, tamci twierdziliby, że niczego to nie dowodzi. Gdyby duchy się nie poddały, uznaliby, że imię Chrystusa jest słabsze od innych imion, których używali. Egzorcyści w Kościele rzymskokatolickim, którzy twierdzą, że wypędzają złe duchy za pomocą zaklęć, których nie rozumieją i nie potrafią wypowiadać z wiarą, idą śladami tych wędrownych Żydów.

Bóg nie pozwolił, by ta zniewaga pozostała bez odpowiedzi. Zły duch ostro im odpowiedział: „Jezusa znam i wiem, kim jest Paweł, a wy kim jesteście?” (Dzieje Apostolskie 19:15). Duch wiedział, że Jezus pokonał wszystkie moce, a Paweł miał upoważnienie, by w imię Jezusa wypędzać demony. Jaką moc mieli jednak ci ludzie? Kto dał im prawo posługiwać się imieniem Jezusa? Bóg sprawił, że padła ta odpowiedź, aby oddać cześć Ewangelii i zawstydzić tych, którzy nadużywali imienia Chrystusa. Ludzie i grupy mogą udawać wielką gorliwość dla Jezusa i Pawła oraz powoływać się na ich autorytet. Gdy jednak przyjrzeć się sprawie bliżej, często okazuje się, że kieruje nimi wyłącznie ziemski interes, a nawet wrogość wobec prawdziwej religii.

Następnie człowiek, w którym mieszkał zły duch, rzucił się na nich. W przypływie wściekłości obezwładnił ich, pokonał ich i ich zaklęcia, okazując się dla nich zbyt silny. Wybiegli z domu nadzy i poranieni, z podartymi ubraniami i obrażeniami ciała. To ostrzeżenie dla wszystkich, którzy powołują się na imię Chrystusa, ale nie odwracają się od grzechu. Ten sam wróg, który pokonuje ich przez pokusę, pokona ich także przez strach. Samo wypowiadanie imienia Chrystusa nad diabłem nie zapewni im ochrony. Jeśli przeciwstawimy się diabłu z prawdziwą i żywą wiarą w Chrystusa, ucieknie od nas. Jeśli jednak będziemy próbować używać imienia Chrystusa, a nawet Jego słów, jak magicznej formuły, diabeł nas pokona.

To wydarzenie stało się szeroko znane wśród Żydów i Greków mieszkających w Efezie. Mówili o nim wszyscy w mieście. Ogarnął ich lęk, bo zobaczyli zarówno złośliwość diabła, jak i moc Chrystusa. Zrozumieli też, że imienia Chrystusa nie wolno traktować lekko, a Jego religii nie można łączyć z pogańskimi zabobonami. Bóg został przy tym uwielbiony, ponieważ okazało się, że imię Pana Jezusa, w którym Jego wierni słudzy bez przeszkód wypędzali demony i uzdrawiali chorych, przewyższa każde inne imię.

Widzimy też, jak niektórzy słudzy szatana odwracają się od niego, czego wyraźnym dowodem jest ich zmiana postępowania. Ci, którzy dopuszczali się niegodziwych czynów, wyznawali je (Dzieje Apostolskie 19:18).

Wielu spośród tych, którzy uwierzyli i przyjęli chrzest, nie wyznawało dotąd swoich grzechów tak otwarcie, jak powinno. Kiedy jednak zobaczyli znaki ukazujące wielkość imienia Jezusa Chrystusa, ogarnął ich głęboki lęk. Przychodzili do Pawła albo do innych towarzyszących mu sług i wyznawali, jak niegodziwie żyli. Przyznawali się też do ukrytych grzechów, o które oskarżało ich sumienie, choć świat o nich nie wiedział: do skrytego oszustwa i nieczystości. Ujawniali swoje czyny, uniżali się, oddawali chwałę Bogu i ostrzegali innych.

Nikt nie wymuszał na nich tych wyznań. Były dobrowolne i miały przynieść ulgę niespokojnym sumieniom, które niedawne cuda napełniły lękiem. Gdzie jest prawdziwy żal za grzechy, tam w każdej modlitwie człowiek otwarcie wyznaje je Bogu, a osobie, którą skrzywdził, wyznaje je wtedy, gdy wymaga tego sytuacja.

Wielu z tych, którzy uprawiali magię i inne tajemne praktyki, spaliło również swoje księgi (Dzieje Apostolskie 19:19). Greckie słowo oznacza „bezużyteczne zajmowanie się sprawami”, czyli poświęcanie się rzeczom, które nie powinny nas zaprzątać. Księgi te dotyczyły magii, wróżbiarstwa, astrologii, sporządzania horoskopów, przywoływania duchów, interpretowania snów i przepowiadania przyszłości. Niektórzy sądzą, że mogły się wśród nich znajdować także sztuki teatralne, romanse, wiersze miłosne i poezja nieprzyzwoita.

Ich sumienia obudziły się mocniej niż kiedykolwiek i teraz dostrzegali, jak złe były te praktyki. Zebrali więc księgi i spalili je publicznie. Efez słynął z takich praktyk. Zaklęcia i amulety nazywano tam nawet „literami efeskimi”. Dlatego publiczne odrzucenie tych praktyk szczególnie przyniosło cześć Chrystusowi i Jego Ewangelii.

Nie poprzestali na uznaniu, że te praktyki są złe, i obietnicy, że z nimi skończą. Uznali, że muszą również spalić księgi. W ten sposób okazali święte oburzenie z powodu dawnych grzechów. Podobnie jak bałwochwalcy, którzy po nawróceniu każą swoim bożkom odejść (Księga Izajasza 30:22) i wyrzucają swoje srebrne oraz złote bożki gryzoniom i nietoperzom (Księga Izajasza 2:20), nawróceni wymierzyli w sposób pobożny karę rzeczom, które wcześniej pomagały prowadzić ich do grzechu. Księgi, które niegdyś sprawiały im przyjemność, teraz budziły w nich odrazę.

Pokazali też, że postanowili już nigdy nie wracać do tych praktyk. Nie zatrzymali ksiąg na wypadek, gdyby później zmienili zdanie. Ponieważ byli zdecydowani, by do nich nie wracać, spalili je. W ten sposób usunęli również pokusę. Gdyby księgi pozostały w ich domach, mogliby po pewnym czasie znów do nich zajrzeć, rozbudzić swoją ciekawość i dać się wciągnąć z powrotem.

Ci, którzy naprawdę pokutują, trzymają się jak najdalej od tego, co prowadziło ich do grzechu. Nie pozwolili też, by księgi skrzywdziły innych. Gdyby był tam Judasz, mógłby powiedzieć: „Sprzedajcie je i dajcie pieniądze ubogim” albo: „Kupcie za nie Biblie i dobre książki”. Kto jednak mógł wiedzieć, w czyje ręce trafiłyby później te niebezpieczne księgi ani jaką krzywdę mogłyby wyrządzić? Najbezpieczniej było wrzucić je wszystkie do ognia. Ci, którzy zostali wyratowani z grzechu, zrobią wszystko, co w ich mocy, by inni w niego nie popadli, i szczególnie zadbają o to, by nie narażać innych na pokusę.

Pokazali również, jak niewiele znaczy dla nich bogactwo tego świata. Wartość ksiąg oszacowano, zapewne przy udziale ludzi, którzy próbowali powstrzymać ich od spalenia. Wyniosła pięćdziesiąt tysięcy sztuk srebra, co niektórzy szacują na równowartość około 1500 funtów według ówczesnej wartości pieniądza. Księgi te były prawdopodobnie rzadkie, być może nawet zakazane, więc kosztowały dużo. Mogli zapłacić za nie tak wysoką cenę, ale skoro były to księgi diabła, nie sądzili, by to, że je kupili, mogło kiedykolwiek usprawiedliwić ich ponowną sprzedaż.

Publicznie okazywali też radość z tego, że porzucili te złe praktyki, tak jak Mateusz, gdy Chrystus powołał go od stołu celnego i Mateusz wyprawił wielką ucztę. Ci nowi wierzący wspólnie spalili księgi i zrobili to na oczach wszystkich. Mogli spalić je po cichu we własnych domach, lecz postanowili zrobić to razem i publicznie, aby przyniosło to większą chwałę Chrystusowi i Jego łasce działającej w nich, a także pomogło wszystkim wokół.

Słowo Boże rosło w siłę i szerzyło się w Efezie oraz okolicach (Dzieje Apostolskie 19:20). Błogosławionym widokiem jest wzrost i triumf słowa Bożego. Szerzy się ono, gdy coraz więcej ludzi dołącza do Kościoła, szczególnie gdy Ewangelia dociera do tych, którzy najmniej skłonni są jej ulec, i prowadzi ich do posłuszeństwa. Zwycięża także w głębi serca: wierzący wzrastają w poznaniu i łasce, grzechy, które mają nad nami silną władzę, zostają uśmiercone, złe nawyki się zmieniają, od dawna zakorzenione złe obyczaje zostają przełamane, a ludzie porzucają nawet grzechy przyjemne, opłacalne i popularne. Wtedy Chrystus nadal zwycięża i będzie zwyciężał.