Dzieje Apostolskie 19:5 – znaczenie i zastosowanie

Werset „Gdy to usłyszeli, przyjęli chrzest w imię Pana Jezusa.” (Dzieje Apostolskie 19:5) opisuje moment, w którym usłyszane słowo prowadzi do konkretnego czynu. Wcześniej Paweł wyjaśnił tym ludziom, że chrzest Jana wskazywał na Tego, który szedł za nim. Nie ma tu długiego przygotowania ani rozpisanej drogi, jest tylko zrozumienie i decyzja, które wydarzyły się w jednej chwili. Jest w tym coś bardzo ludzkiego. Ci mężczyźni znali już chrzest Jana i jego wezwanie do nawrócenia, ale dopiero wyjaśnienie Pawła pokazało im, dokąd ten chrzest prowadzi. Można sobie wyobrazić, że wracali do domów z poczuciem, iż dotychczasowe oczekiwanie nagle zyskało imię. Tekst tego nie opowiada, ale ta możliwość dobrze oddaje delikatność tej sceny. Imię Pana Jezusa porządkuje to, co wcześniej było tylko zapowiedzią. Wiara, która rozpoznała swój kierunek, wchodzi w widzialny gest przynależności i nie zostaje jedynie w sferze myśli. Werset nie opisuje ani długiej drogi, ani oceny ich serc, ale pokazuje, że dobrze usłyszane słowo szuka konkretnego kształtu, a tutaj tym kształtem staje się chrzest.

W Dziejach Apostolskich 19:5 krótkie „Gdy to usłyszeli” odsyła do wyjaśnienia Pawła: chrzest Jana wzywał do nawrócenia i wskazywał na Jezusa, który miał przyjść. Rozmówcy w Efezie nie odrzucają więc wiary, lecz otrzymują ważne dopowiedzenie o jej centrum. Ich chrzest „w imię Pana Jezusa” wyraża przynależność do Jezusa i przyjęcie Jego autorytetu, a nie tylko kontynuację przygotowania związanego z Janem. Nie chodzi zatem o samą nazwę obrzędu, lecz o rozpoznanie, że obietnica, ku której Jan kierował, spełnia się w osobie Jezusa. Warto zachować kolejność opowiadania bez zamieniania jej w uniwersalny schemat. W wersecie 5 uczniowie przyjmują chrzest; w wersecie 6 Paweł kładzie na nich ręce, a Duch Święty zstępuje. Łukasz opisuje konkretny moment w dziejach misji, nie podaje tu pełnej instrukcji, że każdy chrześcijanin musi doświadczać tych wydarzeń w identycznej kolejności. Tradycje chrześcijańskie różnie objaśniają relację chrztu, wiary i działania Ducha, lecz sam fragment jasno ukazuje, ku komu prowadzi niedokończone przygotowanie Jana: ku Jezusowi. Ich odpowiedź jest odpowiedzią na dobrą nowinę o Nim i wejściem w rzeczywistość wspólnoty skupionej wokół Niego.

Ten krótki fragment pokazuje, jak wiara przechodzi od zrozumienia do konkretnej decyzji. Paweł zastał w Efezie ludzi, którzy znali tylko chrzest Janowy. Wyjaśnił im, kim jest Jezus, Ten, który idzie za Janem. Dopiero wtedy tekst mówi: „Gdy to usłyszeli, przyjęli chrzest w imię Pana Jezusa”. Warto zauważyć, że ci ludzie nie zostali ochrzczeni tylko dlatego, że przyszedł do nich ktoś ważny. Najpierw usłyszeli konkretną wiadomość, a potem odpowiedzieli. Ich wybór miał wyraźny adres: Pan Jezus stał się imieniem, pod którym żyją. Jest tu także praktyczna lekcja dla wspólnot chrześcijańskich. Dobre wyjaśnienie wiary ma prowadzić do jasnej odpowiedzi. W Dziejach Apostolskich 19:4 Jan wskazuje na przychodzącego, a nie na siebie, i to samo wskazanie odnajdujemy w słowach Pawła. Różne tradycje chrześcijańskie inaczej rozumieją chrzest i jego skutki, dlatego ten fragment warto czytać uważnie, bez przenoszenia wszystkich szczegółów na nasze czasy. Sam tekst mówi jednak wyraźnie: słowo zostało usłyszane, a odpowiedź nadeszła.

To krótkie zdanie opisuje odpowiedź ludzi, którzy usłyszeli wyjaśnienie Pawła o Jezusie. Ich wcześniejszy chrzest wiązał się z Janowym wezwaniem do nawrócenia i wskazywał na Tego, który miał przyjść. Teraz przyjmują chrzest w imię Pana Jezusa. Dzieje Apostolskie pokazują więc spotkanie wcześniejszego oczekiwania z rozpoznaniem, ku komu ono prowadziło. Chrzest jest tu czymś więcej niż znakiem prywatnej decyzji. Włącza tych uczniów w drogę związaną z Jezusem, którego imię staje się centrum ich przynależności. Można dostrzec w tym obraz progu: nie wymazuje on drogi, która doprowadziła do tego miejsca, lecz otwiera na dalsze życie w wierze. W następnym wersecie Łukasz opowiada, że po nałożeniu przez Pawła rąk zstąpił na nich Duch Święty. Te wydarzenia stoją blisko siebie w tej konkretnej opowieści, lecz tekst nie ustanawia tu uniwersalnego porządku dla każdego chrztu ani nie sprowadza działania Boga do jednego znaku. W Efezie wiara przybiera widzialną postać. Słowo o Jezusie nie pozostaje jedynie informacją: prowadzi tych ludzi do wejścia w nową wspólnotę i dalszą drogę z Bogiem.