Dzieje Apostolskie 9 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Szaweł wciąż siał grozę i dyszał żądzą zabijania uczniów Pańskich. Udał się do arcykapłana

i poprosił go o listy do synagog w Damaszku, aby mógł uwięzić i przyprowadzić do Jerozolimy mężczyzn i kobiety, zwolenników tej drogi, gdyby jakichś znalazł.

Gdy w swojej podróży zbliżał się już do Damaszku, nagle olśniło go światło z nieba.

A gdy upadł na ziemię, usłyszał głos, który mówił: Szawle, Szawle, dlaczego Mnie prześladujesz?

Kim jesteś, Panie? – powiedział. A On: Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz.

Wstań i wejdź do miasta, tam ci powiedzą, co masz robić.

Ludzie, którzy mu towarzyszyli w drodze, oniemieli ze zdumienia, bo słyszeli głos, lecz nie widzieli nikogo.

Szaweł podniósł się z ziemi, a kiedy otworzył oczy, nic nie widział. Wprowadzili go więc do Damaszku, trzymając za ręce.

Przez trzy dni nic nie widział i ani nie jadł, ani nie pił.

W Damaszku był pewien uczeń, imieniem Ananiasz. Ananiaszu! – przemówił do niego Pan w widzeniu. A on odpowiedział: Jestem, Panie!

A Pan do niego: Idź na ulicę Prostą i zapytaj w domu Judy o Szawła z Tarsu, bo właśnie się modli.

I zobaczył w widzeniu, jak człowiek imieniem Ananiasz wszedł i położył na nim ręce, aby odzyskał wzrok.

Panie – odpowiedział Ananiasz – słyszałem z wielu stron, jak dużo złego wyrządził ten człowiek Twoim świętym w Jerozolimie.

I ma on także władzę od arcykapłanów, by więzić tutaj wszystkich, którzy wzywają Twojego imienia.

Idź – odpowiedział mu Pan – bo wybrałem sobie tego człowieka za narzędzie. On zaniesie moje imię do pogan i królów, i do synów Izraela.

W Dziejach Apostolskich 9:15 Pan poleca Ananiaszowi, by poszedł do Szawła, którego wybrał do służby. Szaweł ma głosić imię Jezusa poganom, królom i Izraelitom, mimo …

I pokażę mu, jak wiele będzie musiał wycierpieć dla mojego imienia.

Wtedy Ananiasz poszedł. Wszedł do domu, położył na nim ręce i powiedział: Szawle, bracie, Pan Jezus, który ukazał ci się na drodze, którą szedłeś, przysłał mnie, abyś odzyskał wzrok i został napełniony Duchem Świętym.

Natychmiast jakby łuski spadły z jego oczu i odzyskał wzrok, i został ochrzczony.

A gdy go nakarmiono, odzyskał siły.

Jakiś czas spędził z uczniami w Damaszku i zaraz zaczął głosić w synagogach, że Jezus jest Synem Bożym.

Wszyscy, którzy go słyszeli, mówili zdumieni: Czy to nie ten sam, który w Jerozolimie prześladował wyznawców tego imienia i po to tu przybył, aby ich uwięzić i zaprowadzić do arcykapłana?

A Szaweł występował coraz odważniej, dowodząc, że Ten jest Mesjaszem, i szerzył zamieszanie wśród Żydów mieszkających w Damaszku.

Po upływie dłuższego czasu Żydzi postanowili go zgładzić.

Szaweł dowiedział się o ich zamiarach. A strzegli bram w dzień i w nocy, aby go zgładzić.

Uczniowie więc spuścili go nocą w koszu na sznurze przez mur i wyprawili.

Kiedy przybył do Jerozolimy, próbował przyłączyć się do uczniów, lecz wszyscy się go bali, nie wierząc, że jest uczniem.

Dopiero Barnaba przygarnął go i zaprowadził do Apostołów, i opowiedział im, jak w drodze Szaweł zobaczył Pana, który przemówił do niego, i z jaką siłą przekonania przemawiał w Damaszku w imię Jezusa.

Dzięki temu przebywał z nimi w Jerozolimie.

Przemawiał też i dyskutował z hellenistami, którzy usiłowali go zgładzić.

Bracia jednak dowiedzieli się o tym, odprowadzili go do Cezarei i wysłali do Tarsu.

A Kościół cieszył się pokojem w całej Judei, Galilei i Samarii. Rozwijał się i żył bogobojnie, i napełniał się pociechą Ducha Świętego.

Kiedy Piotr odwiedzał wszystkich, przyszedł też do świętych, którzy mieszkali w Liddzie.

Znalazł tam pewnego człowieka imieniem Eneasz, który był sparaliżowany i od ośmiu lat leżał w łóżku.

Eneaszu – powiedział do niego Piotr – Jezus Chrystus cię uzdrawia, wstań i zaściel swoje łóżko! I natychmiast wstał.

Widzieli go wszyscy mieszkańcy Liddy i Saronu i nawrócili się do Pana.

Mieszkała też w Jafie pewna uczennica imieniem Tabita, co znaczy Gazela. Robiła ona dużo dobrego i dawała hojne jałmużny.

Wtedy właśnie zachorowała i umarła. Obmyto ją i położono w pokoju na piętrze.

Lidda leżała blisko Jafy; gdy więc uczniowie dowiedzieli się, że jest tam Piotr, wysłali do niego dwóch posłańców z prośbą: Przyjdź do nas bez zwłoki.

Piotr poszedł z nimi, a gdy przyszedł, zaprowadzili go do pokoju na górze. Otoczyły go wszystkie wdowy i pokazywały mu ze łzami w oczach chitony i płaszcze, które zrobiła im Gazela za swojego życia.

Po usunięciu wszystkich Piotr upadł na kolana i modlił się. Potem zwrócił się do ciała i powiedział: Tabito, wstań! A ona otworzyła oczy i zobaczywszy Piotra, usiadła.

Piotr podał jej rękę i podniósł ją. Zawołał świętych i wdowy i zobaczyli ją żywą.

Wieść o tym rozeszła się po całej Jafie i wielu uwierzyło w Pana.

Piotr zaś jeszcze przez dłuższy czas przebywał w Jafie u niejakiego Szymona, garbarza.