Dzieje Apostolskie 9:32 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak Piotr odwiedzał wspólnoty założone przez głosicieli, którzy rozproszyli się po okolicy (Dzieje Apostolskie 9:32). Jako apostoł nie miał na stałe pełnić posługi duszpasterskiej w jednej wspólnocie. Przemieszczał się z miejsca na miejsce, by umacniać nauczanie mniej znanych głosicieli, udzielać wierzącym Ducha Świętego i ustanawiać osoby pełniące posługę.

Odwiedzał ich wszystkich, wędrując po wspólnotach w Judei, Galilei i Samarii, o których była mowa w poprzednim rozdziale. Podobnie jak Jezus, jego Mistrz, stale był w drodze i czynił dobro. Jego główną bazą pozostawała jednak Jerozolima, gdzie później został uwięziony (Dzieje Apostolskie 12:4). Przybył do świętych mieszkających w Lyddzie, która wydaje się tym samym miastem co Lod, położony na terytorium pokolenia Beniamina (Pierwsza Księga Kronik 8:12; Księga Ezdrasza 2:33).

Chrześcijan nazywa się świętymi. Nie chodzi tylko o wybitnych wierzących, takich jak Piotr i Paweł, lecz o każdego prawdziwego naśladowcę Chrystusa. To oni są świętymi na ziemi (Księga Psalmów 16:3).

Następnie Piotr uzdrowił Eneasza, który od ośmiu lat nie wstawał z łóżka (Dzieje Apostolskie 9:33). Jego stan był opłakany. Cierpiał na paraliż, prawdopodobnie w postaci odbierającej mowę, a być może nawet całkowicie unieruchamiającej. Choroba była ciężka, skoro Eneasz leżał w łóżku, i długotrwała, bo trwało to już osiem lat. Zapewne zarówno on, jak i jego bliscy stracili nadzieję i nie spodziewali się ulgi aż do śmierci.

Chrystus często wybierał osoby takie jak on, cierpiące na choroby, których nie dało się wyleczyć zwyczajnymi sposobami. W ten sposób pokazywał, jak bezradna jest upadła ludzkość i jak potrzebuje Jego uzdrowienia. Gdy sami nie mieliśmy już sił, jak ten nieszczęsny człowiek, Chrystus posłał swoje słowo, by nas uzdrowić.

Uzdrowienie dokonane przez Piotra było niezwykłe (Dzieje Apostolskie 9:34). Zwrócił się do Chrystusa o pomoc i wskazał, że to Jezus Chrystus uzdrawia Eneasza. Piotr nie przypisywał uzdrowienia własnej mocy. Wyraźnie pokazał, że dzieła dokonuje Chrystus, i skierował Eneasza do Niego. Mówił o uzdrowieniu, które dokonuje się teraz i jest pełne, a nie tylko możliwe lub częściowe.

Piotr polecił mu także, by wstał i sam zajął się swoim posłaniem. To dowodziło, że został całkowicie uzdrowiony. Nie powinniśmy sądzić, że skoro Chrystus działa w nas przez swoją łaskę, nie mamy już nic do zrobienia ani żadnych obowiązków. Chrystus daje siłę, ale my mamy wstać i z niej skorzystać. Jego posłanie nie miało już być łożem choroby, lecz miejscem odpoczynku.

Moc Chrystusa towarzyszyła słowom Piotra i Eneasz natychmiast wstał. Bez wątpienia z radością sam przygotował sobie posłanie.

Ten cud wywarł dobry wpływ na wielu ludzi (Dzieje Apostolskie 9:35). Wszyscy mieszkańcy Lyddy i Szaronu zobaczyli go i zwrócili się do Pana. Nie należy sądzić, że cud zobaczył każdy człowiek z tych okolic ani że poruszył wszystkich. Wielu jednak go widziało, zapewne większość mieszkańców Lyddy i krainy Szaronu — żyznej równiny, którą Pismo Święte opisywało jako miejsce wypasu trzód (Księga Izajasza 65:10).

Najpierw przyjrzeli się cudowi i nie zlekceważyli go. Zobaczyli człowieka, który został uzdrowiony, i przekonali się, że był to prawdziwy cud dokonany mocą Chrystusa, w Jego imieniu i po to, by potwierdzić głoszoną naukę. Wobec tak wyraźnych dowodów uznali, że wiara chrześcijańska pochodzi od Boga, i zwrócili się do Pana Jezusa.

Odeszli od judaizmu i przyjęli chrześcijaństwo. Przyjęli naukę Chrystusa, podporządkowali się Jego poleceniom i oddali się Jemu, by ich prowadził, nauczał i zbawił.