Dzieje Apostolskie 9:15 – znaczenie i zastosowanie

Ananiasz w tej rozmowie nie ukrywa lęku. Słyszał o krzywdach, jakie Szaweł wyrządził uczniom, i trudno mu pojąć, dlaczego właśnie on ma pójść do takiego człowieka. Odpowiedź Pana nie zaczyna się od uspokojenia ani od wyjaśnienia, że strach jest niepotrzebny. Pan mówi krótko: „Idź – odpowiedział mu Pan – bo wybrałem sobie tego człowieka za narzędzie. On zaniesie moje imię do pogan i królów, i do synów Izraela.” (Dzieje Apostolskie 9:15) Najbardziej zatrzymuje w tych słowach czasownik „wybrałem”. Bóg nie obiecuje, że droga będzie łatwa, bo kilka wierszy dalej mówi wprost, ile Szaweł będzie musiał wycierpieć dla Jego imienia. Obietnica dotyczy przede wszystkim tego, co ma się dokonać przez tego człowieka: imię Pana ma dotrzeć do ludzi bardzo różnych, od pogan, przez królów, po synów Izraela. W tym fragmencie jest coś cennego dla każdego, kto idzie tam, gdzie się boi. Lęk Ananiasza pada w tekście otwarcie i nie zostaje przez Pana skomentowany. Pan nie czeka, aż strach ustąpi, zanim powie, co ma się wydarzyć. Jego słowo wybiera i posyła, a lęk pozostaje czymś, co może towarzyszyć posłuszeństwu.

Najostrzejsze napięcie w tych słowach polega na tym, że Bóg powierza misję człowiekowi, który właśnie zmierzał do Damaszku, by więzić uczniów Jezusa. „Wybrałem sobie tego człowieka za narzędzie” nie oznacza pochwały jego wcześniejszych czynów ani stwierdzenia, że krzywda, którą wyrządził, przestaje mieć znaczenie. Oznacza, że jego przeszłość nie ogranicza Boga do pozostawienia go poza wspólnotą i poza służbą. Zakres zadania jest konkretny: Szaweł ma nieść imię Jezusa poganom, królom i Izraelitom. To nie obietnica łatwego powodzenia. W następnym wersecie Jezus zapowiada, że Szaweł wiele wycierpi dla Jego imienia. Powołanie łączy więc szeroką misję z ceną, której nie należy przemilczać. Ważną częścią sceny jest także Ananiasz. Wie, jakiego zła Szaweł dokonał, a jednak zostaje posłany właśnie do niego; później zwraca się do niego „Szawle, bracie”. Dzieje Apostolskie 9:15 nie przedstawiają wyboru Bożego jako nagrody za nieskazitelną przeszłość. Pokazują zmianę kierunku: dawny prześladowca ma teraz świadczyć o imieniu, które próbował uciszyć.

W Dziejach Apostolskich 9:15 Pan odpowiada Ananiaszowi, który właśnie usłyszał o wielkim złu, jakie wyrządził Szaweł. Ananiasz zna opinie o tym człowieku i ma powody do obawy. Pan nie zaprzecza tym relacjom. Mówi o czymś innym, o wyborze: „Idź – odpowiedział mu Pan – bo wybrałem sobie tego człowieka za narzędzie. On zaniesie moje imię do pogan i królów, i do synów Izraela.” Najpierw pada decyzja Boga, a dopiero potem zadanie. Szaweł nie został wybrany dlatego, że był godny, a jego dawne czyny nie unieważniają tego wyboru. Słowo „narzędzie” mówi o służbie, a nie o zasługach. Narzędzie nie wybiera swojego zastosowania. Ma zostać użyte. Misja obejmuje bardzo różnych ludzi: pogan, królów i Izraelitów. Zaniesienie imienia oznacza przekazywanie tego, kim jest Bóg, a nie promowanie własnej osoby. Werset 16 dodaje, że Szaweł będzie musiał wiele wycierpieć dla tego imienia. Ta zapowiedź dotyczy jego konkretnej drogi, a nie każdego, kto służy Bogu. Sens tego fragmentu tkwi w tym, że Bóg potrafi posłużyć się człowiekiem o trudnej przeszłości, a początek służby wyrasta z Jego wyboru, a nie z doskonałości tego, kogo wybiera.

W Dziejach Apostolskich 9:15 słowo „wybrałem” pada o Szawle, który jeszcze niedawno ruszył do Damaszku, by więzić uczniów Jezusa. Bóg nie nazywa zła dobrem ani nie pomniejsza krzywdy, którą Szaweł wyrządził. Otwiera jednak przed nim drogę, której sam nie mógłby sobie wyznaczyć. „Idź” jest skierowane do Ananiasza. Wcześniej słyszał on o przemocy Szawła i wyraził przed Panem swój lęk. Teraz ma spotkać się z człowiekiem, którego imię budziło w nim obawę. Boże wezwanie nie unieważnia tej pamięci; prowadzi Ananiasza ku spotkaniu, w którym może nazwać Szawła bratem. Obraz „narzędzia” mówi o powierzonej misji, nie o własnej wielkości. Szaweł ma nieść imię Jezusa poganom, królom i synom Izraela, a nie budować własną sławę. Zaraz potem pada zapowiedź cierpienia dla tego imienia. Wybranie nie oznacza więc łatwego życia ani nagrody za dawną gorliwość. W tej scenie łaska nie wymazuje przeszłości, lecz nadaje przyszłości nowy kierunek. Dawny prześladowca ma stać się świadkiem, a Ananiasz uczestniczy w tej przemianie przez posłuszeństwo, które kosztuje go odwagę.