1 Księga Samuela 25 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Tymczasem umarł Samuel. Wszyscy Izralici zebrali się, by go opłakiwać, i pochowali go w jego posiadłości w Rama. Dawid zaś wyruszył i udał się na pustynię Paran.

Żył w Maon pewien człowiek, który miał posiadłość w Karmelu. Był to człowiek bardzo bogaty: miał trzy tysiące owiec i tysiąc kóz. Był właśnie zajęty strzyżeniem owiec w Karmelu.

Człowiek ten nazywał się Nabal, a jego żona Abigail. Była to kobieta mądra i piękna, natomiast mąż był okrutny i występny; był Kalebitą.

Kiedy Dawid usłyszał na pustyni, że Nabal strzyże swoje owce,

wysłał do niego dziesięciu młodzieńców, mówiąc im: Idźcie do Karmelu, udając się do Nabala; pozdrowicie go ode mnie.

Powiedzcie mojemu bratu: Pokój niech będzie z tobą, pokój w twoim domu i we wszystkim, co do ciebie należy!

Słyszałem właśnie, że u ciebie jest pora strzyżenia. Gdy twoi pasterze przebywali wśród nas, my nie sprawiliśmy im żadnej przykrości, nic im też nie zginęło, jak długo przebywali w Karmelu.

Pytaj zresztą swoich sług, to ci powiedzą. Darz więc życzliwością młodzieńców: przybyliśmy tu bowiem w uroczysty dzień. Zechciej dać to, co masz pod ręką, swoim sługom i swojemu synowi Dawidowi.

Młodzieńcy Dawida przyszli i powtórzyli Nabalowi wszystkie te słowa w imieniu Dawida, i w milczeniu oczekiwali odpowiedzi.

Nabal tymczasem dał sługom Dawida taką odpowiedź: Kto to jest Dawid? Kto to jest syn Jessego? Teraz jest dużo takich sług, którzy porzucają swojego pana.

A więc mam wziąć mój chleb, wodę, mięso ugotowane dla strzygących i dać je ludziom, o których nie wiem nawet, skąd są?

Młodzieńcy Dawida udali się w drogę powrotną. Gdy przyszli, powiadomili go o całej rozmowie.

Dawid wtedy dał rozkaz swoim ludziom: Niech każdy przypasze miecz! I wszyscy przypasali sobie miecze. Dawid również przypasał sobie miecz. Potem około czterystu ludzi wyruszyło z Dawidem na czele, dwustu zostało przy taborze.

Tymczasem jeden ze sług zawiadomił Abigail, żonę Nabala: Dawid przysłał posłańców z pustyni, aby pozdrowili naszego pana, a on rzucił się na nich.

A przecież ci ludzie byli dla nas bardzo dobrzy, a jak długo z nimi krążyliśmy, przebywając na polu, nie doznaliśmy żadnej przykrości i nic nam nie zginęło.

Byli dla nas murem ochronnym zarówno w nocy, jak i w dzień, przez cały czas wspólnego pobytu, gdy paśliśmy trzodę.

Musisz więc rozważyć i rozejrzeć się, co zrobić, bo postanowiono zagładę dla naszego pana i dla całego jego domu. Tymczasem on jest zbyt zły, by z nim porozmawiać.

Abigail wzięła więc szybko dwieście chlebów, dwa bukłaki wina, pięć przyrządzonych owiec, pięć sea prażonych ziaren, sto gron rodzynków i dwieście ciastek figowych. Objuczyła tym osły

i powiedziała swoim sługom: Wy idźcie przede mną, a ja podążę za wami. Przed swoim mężem Nabalem nie przyznała się do tego.

Gdy, siedząc na ośle, zjeżdżała niewidoczną stroną góry, właśnie Dawid i jego ludzie schodzili ku niej. I spotkała ich.

Tymczasem Dawid mówił sobie: Na darmo strzegłem na pustkowiu całego jego dobytku, tak że nic z tego, co posiadał, nie zginęło, bo odpłacił mi złem za dobro.

Niech to uczyni Bóg Dawidowi i tamto dorzuci, jeśli do rana zostawię cokolwiek z jego własności, choćby jednego chłopca.

Kiedy Abigail spostrzegła Dawida, szybko zsiadła z osła i, upadłszy na twarz przed Dawidem, oddała mu pokłon aż do ziemi.

Rzuciwszy się do jego stóp, powiedziała: Panie mój! Niech na mnie spadnie wina! Pozwól jednak swojej służebnicy przemówić do ciebie, wysłuchaj słów swojej służebnicy!

Niech mój pan nie zwraca uwagi na tego nicponia Nabala, bo on jest jak jego imię "Nabal" oznacza, że w nim jest wiele głupoty, ja zaś, twoja służebnica, nie widziałam sług mojego pana, których przysłałeś.

A teraz, panie mój, na życie Pana i twojej duszy, skoro Pan powstrzymał cię od rozlewu krwi i pomsty dokonanej na własną rękę, tak oby twoi wrogowie i wszyscy, którzy życzą mojemu panu nieszczęścia, stali się podobni do Nabala.

A oto upominek, który twoja służebnica przyniosła swojemu panu. Niech go podadzą sługom chodzącym za moim panem!

Daruj łaskawie winę swojej służebnicy; z pewnością Pan zbuduje mojemu panu dom, który będzie trwały, bo mój pan toczy boje Pańskie. Dlatego nie spotka cię nieszczęście przez całe życie.

Jeśli natomiast ktoś powstanie, aby cię prześladować i czyhać na twoje życie, niech dusza mojego pana będzie dobrze zamknięta w woreczku życia u Pana, twojego Boga, życie zaś wrogów niech wyrzuci za pomocą wydrążenia procy.

A kiedy Pan spełni mojemu panu wszystko dobre, co obiecał, i ustanowi cię władcą Izraela,

niech nie będzie wtedy dla ciebie skrupułem i wyrzutem sumienia u mojego pana to, że rozlałeś niewinną krew i że wymierzyłeś sobie sprawiedliwość na własną rękę. A kiedy Pan będzie łaskawy dla mojego pana, przypomnisz sobie swoją służebnicę.

Na to Dawid powiedział do Abigail: Błogosławiony niech będzie Pan, Bóg Izraela, za to, że wysłał cię dziś na spotkanie ze mną.

Niech będzie błogosławiony twój rozsądek, błogosławiona bądź i ty za to, że powstrzymałaś mnie dzisiaj od rozlewu krwi i że nie wymierzyłem sobie sprawiedliwości na własną rękę.

Lecz na życie Pana, Boga Izraela, który powstrzymał mnie od wyrządzenia ci krzywdy: gdybyś szybko nie przybyła mi na spotkanie, wtedy Nabalowi nie pozostałby do rana ani jeden chłopiec.

Dawid przyjął od niej to, co przyniosła, i powiedział jej: Wracaj spokojnie do domu! Patrz, wysłuchałem twojej prośby i przyjąłem cię życzliwie.

Abigail wróciła do Nabala. Wyprawił on właśnie ucztę w domu, na wzór uczty królewskiej. Serce Nabala było pełne radości, był jednak bardzo pijany, więc nie wspominała mu o niczym aż do porannego brzasku.

Ale kiedy do rana Nabal wytrzeźwiał od wina, jego żona oznajmiła mu o tym; jego serce zamarło, a on stał się jak kamień.

Po upływie około dziesięciu dni Pan poraził Nabala tak, że umarł.

Gdy Dawid dowiedział się, że Nabal umarł, zawołał: Błogosławiony niech będzie Pan, który stał się moim obrońcą przeciw Nabalowi w związku z doznaną obelgą, a swojego sługę powstrzymał od zła. Nieprawość Nabala skierował Pan na jego głowę. Dawid posłał też pośredników, aby porozmawiać z Abigail, chcąc wzi

Słudzy Dawida udali się więc do Abigail do Karmelu i odezwali się do niej w ten sposób: Dawid wysłał nas do ciebie, aby cię wziąć za swoją żonę.

Ona wstała, oddała pokłon twarzą do ziemi i powiedziała: Oto twoja służebnica jest niewolnicą gotową umyć nogi sług mojego pana.

Podniósłszy się, Abigail pośpiesznie wsiadła na osła i z pięcioma dziewczętami, które stanowiły jej orszak, udała się za wysłańcami do Dawida i została jego żoną.

Dawid wziął też Achinoam z Jizreel, i tak obie one zostały jego żonami.

Tymczasem Saul oddał Mikal, swoją córkę, a żonę Dawida, Paltiemu, synowi Lajisza, pochodzącemu z Gallim.