1 Księga Samuela 26 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Zifejczycy przybyli do Saula w Gibea z doniesieniem: Dawid ukrywa się na wzgórzu Chakila, leżącym na krańcu stepu.

Saul więc natychmiast wyruszył ku pustyni Zif, a wraz z nim trzy tysiące doborowych Izraelitów, aby wpaść na trop Dawida na pustyni Zif.

Saul rozbił obóz na wzgórzu Chakila, na krańcu stepu obok drogi, Dawid zaś przebywał na pustkowiu. Kiedy zauważył, że Saul przybył za nim na pustkowie,

posłał zwiadowców i przekonał się, że Saul na pewno przybył.

Dawid więc natychmiast udał się na miejsce, gdzie obozował Saul. Dawid dostrzegł miejsce, gdzie Saul spoczywał wraz z dowódcą wojsk Abnerem, synem Nera: Saul leżał w środku obozowiska, a ludzie położyli się wokół niego.

Dawid zwrócił się do Achimeleka Chetyty i do Abiszaja, syna Serui, a brata Joaba, z pytaniem: Kto podejdzie ze mną do obozu Saulowego? Abiszaj odpowiedział: Ja z tobą pójdę.

Dawid wraz z Abiszajem zakradli się w nocy do obozu; Saul właśnie spał w środku obozowiska, a jego dzida była wbita w ziemię obok głowy. Abner i ludzie leżeli uśpieni wokół niego.

Abiszaj powiedział więc do Dawida: Dziś Bóg oddaje twojego wroga w twoją rękę. Teraz pozwól, że przybiję go dzidą do ziemi jednym pchnięciem, drugiego nie będzie trzeba.

Dawid odpowiedział Abiszajowi: Nie zabijaj go! Kto bowiem podniósłby rękę na pomazańca Pańskiego, a nie doznał kary?

Dawid dodał: Na życie Pana: On na pewno go ukarze, albo nadejdzie jego dzień i umrze, albo zginie, wyruszywszy na wojnę.

Niech mnie Pan broni przed podniesieniem ręki na pomazańca Pańskiego! Zabierz tylko dzidę, która jest koło jego wezgłowia, manierkę na wodę i pójdziemy.

Dawid zabrał więc dzidę i manierkę na wodę od wezgłowia Saula i poszli sobie. Nikt ich nie dostrzegł, nikt o nich nie wiedział, nikt się nie obudził. Wszyscy spali, ponieważ Pan zesłał na nich twardy sen.

Dawid oddalił się na przeciwległą stronę i stanął na wierzchołku góry z daleka, a dzieliła go od nich spora odległość.

Wtedy zawołał na ludzi i Abnera, syna Nera: Abnerze! Czemu nie odpowiadasz? Abner powiedział: Kim jesteś, że wołasz na króla?

Dawid znów wołał w stronę Abnera: Czy nie jesteś mężczyzną? Kto ci dorówna w Izraelu? A dlaczego nie czuwałeś przy panu, twoim królu? Zakradł się przecież ktoś z ludu, aby zamordować króla, twojego pana.

Niedobrze postąpiłeś. Na życie Pana! Zasługujecie na śmierć: nie strzegliście bowiem waszego pana, pomazańca Pańskiego. A teraz patrzcie, gdzie jest dzida królewska i manierka na wodę, które były u jego wezgłowia?

Saul rozpoznał głos Dawida. Powiedział: To twój głos, synu mój, Dawidzie? Dawid odpowiedział: Tak, panie mój, królu, to mój głos.

I dodał: Czemu mój pan ściga swojego sługę? Co uczyniłem? Czy popełniłem coś złego?

Niech teraz mój pan, król, posłucha słów swojego sługi. Jeśli Pan pobudził cię przeciwko mnie, niech rozkoszuje się wonią ofiarną, a jeśli ludzie – niech będą przeklęci przed Panem, ponieważ wypędzają mnie dziś, abym nie miał udziału w Jego dziedzictwie; mówią niejako: Idź służyć obcym bogom!

Niech teraz moja krew nie będzie wylana na ziemię z dala od Pana. Król bowiem Izraela wyruszył, aby czyhać na moje życie, jak się poluje na kuropatwę po górach.

Saul odpowiedział: Zgrzeszyłem. Wróć, synu mój, Dawidzie, już nigdy nie zrobię ci krzywdy, ponieważ dzisiaj cenne było w twoich oczach moje życie. Postępowałem nierozsądnie i bardzo błądziłem.

Dawid zaś odpowiedział: Oto dzida królewska, niech przyjdzie któryś ze służących i weźmie ją.

Pan nagradza człowieka za sprawiedliwość i wierność: Pan dał mi ciebie w ręce, lecz ja nie podniosłem ich przeciw pomazańcowi Pańskiemu.

Dlatego, jak cenne było mi twoje życie, tak niech będzie cenne u Pana moje życie, niech On mnie uwalnia od wszelkiego nieszczęścia.

I mówił Saul do Dawida: Bądź błogosławiony, synu mój, Dawidzie: na pewno to, co czynisz, wykonasz z powodzeniem. I udał się Dawid w swoją drogę, a Saul powrócił do siebie.