1 Księga Samuela 26:21 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw słyszymy pełne żalu wyznanie Saula, który przyznaje, że źle postąpił, ścigając Dawida, i obiecuje, że przestanie. To już drugi raz, gdy Dawid okazał mu łaskę, i tym razem poruszyło to Saula jeszcze bardziej niż za pierwszym razem. Dlatego jego słowa są mocniejsze (Pierwsza Księga Samuela 26:21). Przyznaje, że tego dnia życie Dawida było cenne w jego oczach, choć sam traktował Dawida tak, jakby go nienawidził i uważał za kogoś bezwartościowego.

Saul przyznaje też, że wyrządził wielkie zło, prześladując Dawida. Mówi: „Zgrzeszyłem”, czyli postąpiłem wbrew Bożemu prawu, oraz: „Postępowałem głupio”, czyli zaszkodziłem zarówno sobie, jak i Dawidowi. Ścigał jak wroga człowieka, który mógłby być jednym z jego najlepszych przyjaciół, gdyby Saul tylko to zrozumiał. Ci, którzy grzeszą, postępują głupio i bardzo błądzą, szczególnie gdy nienawidzą ludu Bożego i go prześladują (Księga Hioba 19:28).

Potem Saul zaprasza Dawida z powrotem na dwór: „Wróć, mój synu, Dawidzie”. Ludzie mądrzy rozumieją, że warto mieć przy sobie tych, którzy postępują roztropnie i którym towarzyszy Bóg. Saul obiecuje też: „Nie skrzywdzę cię już więcej”. Możemy sądzić, że w tamtej chwili mówił szczerze, ale jego wyznanie i obietnica nie wynikały z prawdziwego nawrócenia, czyli przemiany serca przed Bogiem.

Po drugie, Dawid właściwie wykorzystuje słowa Saula i potwierdza swoją szczerość. Prosi jednego z żołnierzy, by przyniósł włócznię (Pierwsza Księga Samuela 26:22), a potem ponownie zwraca się do Saula (Pierwsza Księga Samuela 26:23). Odwołuje się do Boga jako sędziego tej sprawy: „Pan odpłaci każdemu za jego sprawiedliwość i wierność”. Dawid w to wierzy, bo Bóg dokładnie zna każdego człowieka i jego czyny, a także zawsze sprawiedliwie odpłaca każdemu według tego, co mu się należy. Dawid prosi Boga w modlitwie, by tak postąpił.

W pewnym sensie Dawid modli się przeciwko Saulowi, który potraktował go niesprawiedliwie i niewiernie: „Odpłać im stosownie do ich czynów” (Księga Psalmów 28:4). Przede wszystkim jednak są to słowa modlitwy Dawida za samego siebie. Prosi Boga o ochronę, bo postępował słusznie i wiernie, a także o nagrodę, ponieważ Saul tak źle odpłacił mu za okazaną dobroć.

Dawid ponownie przypomina Saulowi, jak dowiódł swojej lojalności: „Nie podniosłem ręki na pomazańca Pana”. Ma na myśli to, że król został wybrany i poświęcony przez Boga, a więc powinien być bezpieczniejszy niż zwykły człowiek. Dawid zdaje się też dawać Saulowi do zrozumienia, że ten wiedział lub miał powody, by wiedzieć, iż sam Dawid również jest pomazańcem Pana. Saul powinien więc z równą troską oszczędzać jego życie.

Dawid nie polega zbytnio na obietnicach Saula, dlatego powierza się opiece Boga i prosi Go o przychylność (Pierwsza Księga Samuela 26:24): „Oby moje życie było cenne w oczach Pana, choć ty lekceważysz jego wartość”. Dawid ufa w ten sposób, że Bóg wynagrodzi mu dobroć okazaną Saulowi. Ci, którzy postępują słusznie, a mimo to cierpią, mogą z pełną ufnością powierzyć swoją sprawę Bogu.

Po trzecie, Saul zapowiada przyszłe powodzenie Dawida i go chwali. Mówi: „Bądź błogosławiony, mój synu Dawidzie” (Pierwsza Księga Samuela 26:25). W tamtej chwili Saul jest tak przekonany o uczciwości Dawida, że nie wstydzi się potępić samego siebie i pochwalić Dawida, nawet w obecności własnych żołnierzy. Musieli poczuć wstyd, że tak zaciekle wystąpili przeciwko człowiekowi, o którym ich król mówi teraz z takim uznaniem.

Saul przepowiada też powodzenie Dawida i przyszły zaszczyt: „Wielkich rzeczy dokonasz”. Ci, którzy poświęcają się czynieniu prawdziwego dobra, mogą z pomocą Boga dokonywać rzeczy naprawdę wielkich. Saul dodaje, że Dawid będzie odnosił coraz większe zwycięstwa. Ma na myśli zwycięstwa nad Saulem, choć nie chce powiedzieć tego wprost. Szlachetność Dawida, jego miłosierdzie okazane Saulowi, autorytet, z jakim upomniał Abnera za to, że spał, troska o naród oraz wyraźne znaki obecności Boga przy nim przekonały Saula, że Dawid z pewnością z czasem zasiądzie na tronie, zgodnie z proroctwami.

W końcu, gdy sytuacja nieco się załagodziła, rozstali się jak przyjaciele. Saul wrócił do Gibea, pokonany w swoich zamiarach i zawstydzony wyprawą, którą odbył. Dawid nie czuł się na tyle bezpiecznie, by wracać z nim, bo trudno ponownie zaufać komuś, kto raz okazał się nielojalny. Dlatego Dawid poszedł swoją drogą. Nie ma wzmianki, by po tym rozstaniu Saul i Dawid jeszcze kiedykolwiek się zobaczyli.