1 Księga Samuela 26:1 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw Saul dowiaduje się, gdzie przebywa Dawid, i występuje przeciwko niemu. Zifyjczycy przybyli do Saula i wskazali mu miejsce pobytu Dawida, to samo, w którym wcześniej go zdradzili (Pierwsza Księga Samuela 23:19). Być może Saul dał im potajemnie do zrozumienia, że nadal zamierza ścigać Dawida i chętnie przyjmie ich pomoc. A jeśli nie, to zapewne chcieli przypodobać się Saulowi i żywili niechęć do Dawida, więc nakłonili Saula, któremu nie trzeba było wiele zachęty, by wystąpił przeciwko niemu (Pierwsza Księga Samuela 26:1).

Być może Saul zachowałby lepsze usposobienie, które okazał wcześniej (Pierwsza Księga Samuela 24:17), i nie sprowadziłby na Dawida kolejnych kłopotów, gdyby Zifyjczycy go nie podburzyli. Przypomina nam to, by modlić się do Boga, bo w naszych sercach i tak jest już wiele zepsucia. Gdy iskry pokusy znajdą się dostatecznie blisko, mogą wzniecić ogień i doprowadzić nas do ciężkiego grzechu.

Saul szybko wykorzystał tę wiadomość i wyruszył z trzema tysiącami ludzi do miejsca, w którym ukrywał się Dawid (Pierwsza Księga Samuela 26:2). Jak szybko nieodrodzone serce traci dobre poruszenie, które wzbudziło w nim przekonanie o grzechu, i wraca do dawnego grzechu jak pies do swoich wymiocin.

Następnie Dawid dowiaduje się, gdzie jest Saul, i podejmuje działania, by się chronić. Nie wyruszył do walki z Saulem. Chciał jedynie zapewnić sobie bezpieczeństwo, a nie doprowadzić Saula do zguby. Pozostał więc na pustkowiu (Pierwsza Księga Samuela 26:3), co wymagało prawdziwej samokontroli. Wycofując się po cichu, okazał więcej prawdziwej odwagi, niż wykazałby się w nierozważnej walce.

Miał zwiadowców, którzy donieśli mu, że Saul rzeczywiście przybył, bo nie chciał uwierzyć, że Saul posunął się aż tak daleko, dopóki nie otrzymał wyraźnego potwierdzenia (Pierwsza Księga Samuela 26:4). Sam również się rozejrzał i zobaczył, jak Saul rozbił obóz (Pierwsza Księga Samuela 26:5). Podszedł na tyle blisko miejsca, w którym Saul i jego ludzie rozbili namioty, by przyjrzeć się ich zabezpieczeniom, nie dając się zauważyć, zapewne o zmierzchu.