1 Księga Samuela 1 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Był pewien człowiek w Ramataim, Sufita z górskiej okolicy Efraima, imieniem Elkana, syn Jerochama, syna Elihu, syna Tochu, syna Sufa Efratyty.

Miał on dwie żony: jednej było na imię Anna, a drugiej Peninna. Peninna miała dzieci, natomiast Anna ich nie miała.

Co roku człowiek ten udawał się ze swojego miasta do Szilo, aby oddać pokłon i złożyć ofiarę dla Pana Zastępów. Byli tam dwaj synowie Helego: Chofni i Pinchas – kapłani Pana.

Pewnego dnia Elkana składał ofiarę. Dał wtedy swojej żonie Peninnie, wszystkim jej synom i córkom po części ze składanej ofiary.

Również Annie dał część, lecz podwójną, ponieważ Annę bardzo kochał, mimo że Pan zamknął jej łono.

Jej rywalka przysparzała jej smutku, aby ją rozjątrzyć z tego powodu, że Pan zamknął jej łono.

I tak się działo przez wiele lat. Ile razy szła do świątyni Pana, tamta dokuczała jej w ten sposób. Anna więc płakała i nie jadła.

I powiedział do niej jej mąż, Elkana: Anno, czemu płaczesz? Dlaczego nie jesz? Czemu twoje serce się smuci? Czyż ja nie znaczę dla ciebie więcej niż dziesięciu synów?

Gdy w Szilo skończono jeść i pić, Anna wstała. A kapłan Heli siedział na krześle przed bramą przybytku Pańskiego.

Ona zaś, smutna na duszy, zanosiła do Pana modlitwy i płakała, nie znajdując ukojenia.

Złożyła również obietnicę, mówiąc: Panie Zastępów! Jeżeli łaskawie spojrzysz na poniżenie twojej służebnicy i wspomnisz na mnie, i nie zapomnisz twojej służebnicy, i dasz mi potomka płci męskiej, wtedy oddam go Panu na wszystkie dni jego życia, a brzytwa nie dotknie jego głowy.

Gdy tak żarliwie się modliła przed obliczem Pana, Heli przyglądał się jej ustom.

Anna zaś mówiła tylko w głębi swojego serca, poruszała wargami, lecz głosu nie było słychać. Heli sądził, że była pijana.

Heli odezwał się do niej: Jak długo będziesz pijana? Wytrzeźwiej od wina!

Anna odpowiedziała: Nie, mój panie. Jestem nieszczęśliwą kobietą, a nie upiłam się winem ani sycerą. Wylałam tylko moją duszę przed Panem.

Nie uważaj swojej służebnicy za córkę Beliala, bo z nadmiaru zmartwienia i bólu duszy mówiłam cały czas.

W 1 Księdze Samuela 1:16 Anna prosi Helego, by nie uważał jej za osobę bezbożną, czyli „córkę Beliala”. Wyjaśnia, że mówiła z powodu głębokiego smutku …

Heli odpowiedział: Idź w pokoju, a Bóg Izraela niech spełni prośbę, jaką do Niego zaniosłaś.

W 1 Księdze Samuela 1:17 Heli błogosławi Annę i życzy, by Bóg Izraela spełnił jej prośbę. Wypowiada te słowa po tym, jak Anna wyjaśnia, że …

Odpowiedziała: Obyś darzył życzliwością twoją służebnicę! I poszła sobie ta kobieta: jadła i nie miała już twarzy tak smutnej jak przedtem.

Wstali o świcie i po oddaniu pokłonu Panu wrócili i udali się do swojego domu w Rama. Elkana zbliżył się do swojej żony, Anny, a Pan wspomniał na nią.

Anna poczęła i po upływie dni urodziła syna i nazwała go imieniem Samuel, ponieważ powiedziała: Uprosiłam go u Pana.

Gdy ten mąż, Elkana, udał się z całą rodziną, by złożyć Panu coroczną ofiarę i wypełnić ślub,

Anna nie poszła, lecz oświadczyła swojemu mężowi: Gdy chłopiec będzie odstawiony od piersi, zaprowadzę go, żeby ukazał się przed Panem i aby tam pozostał na zawsze.

W 1 Księdze Samuela 1:22 Anna wyjaśnia, że zostanie z małym Samuelem, aż przestanie być karmiony piersią, a potem zaprowadzi go do miejsca oddawania czci …

Odpowiedział jej Elkana, jej mąż: Czyń, co ci się wydaje słuszne. Pozostań, dopóki go nie odstawisz od piersi. Oby tylko Pan spełnił swoje słowo. Pozostała więc kobieta w domu i karmiła swojego syna aż do odstawienia go od piersi.

Gdy go odstawiła, wzięła go ze sobą w drogę, zabierając również trzyletniego cielca, jedną efę mąki i bukłak wina. Przyprowadziła go do domu Pana, do Szilo. Chłopiec był jeszcze mały.

Zabili cielca i poprowadzili chłopca przed Helego.

Powiedziała ona wtedy: Pozwól, mój panie! Na twoje życie! To ja jestem tą kobietą, która stała tu przed tobą i modliła się do Pana.

O tego chłopca się modliłam, i Pan spełnił prośbę, którą do Niego zanosiłam.

Oto ja oddaję go Panu. Przez wszystkie dni, jak długo będzie żył, zostaje oddany na własność Panu. I oddali tam pokłon Panu.