1 Księga Samuela 20 – znaczenie, tematy i zastosowanie

Tymczasem Dawid uciekł z Najot koło Rama i udał się do Jonatana, mówiąc: Co ja zrobiłem, czym zawiniłem, czym zgrzeszyłem wobec twojego ojca, że czyha na moje życie?

Odpowiedział: W żadnym razie! Nie umrzesz: mój ojciec nie podejmuje niczego ani wielkiego, ani małego, nie zawiadamiając mnie o tym. Dlaczego więc ojciec ukrywałby to przede mną? Tak nie jest.

W 1 Księdze Samuela 20:2 Jonatan uspokaja Dawida: jest przekonany, że jego ojciec, król Saul, nie zamierza go zabić, skoro zwykle niczego przed nim nie …

Odpowiedział jeszcze Dawid, mówiąc: Na pewno wie twój ojciec, że darzysz mnie życzliwością, i powie sobie: Nie dowie się o tym Jonatan, aby się nie zasmucił. Ale na życie Pana i na twoje życie, tylko krok dzieli mnie od śmierci.

Jonatan odpowiedział Dawidowi: Cokolwiek byś zechciał, zrobię to dla ciebie.

I odpowiedział Dawid Jonatanowi: Właśnie jutro jest nów księżyca, a ja powinienem zasiadać wtedy obok króla na uczcie. Pozwól, że odejdę i skryję się w polu aż do trzeciego wieczora.

Gdyby twój ojciec spostrzegł się co do mnie, odpowiesz: Bardzo mnie prosił Dawid, aby mógł pospieszyć do swojego miasta, Betlejem, ponieważ cała rodzina w tych dniach składa doroczną ofiarę.

Jeżeli odpowie: Dobrze, wtedy twój sługa będzie spokojny; jeżeli się rozgniewa, wiedz, że postanowił sobie coś złego.

W 1 Księdze Samuela 20:7 Dawid prosi Jonatana, by sprawdził reakcję Saula na jego nieobecność przy królewskiej uczcie. Spokojna odpowiedź miała oznaczać, że Dawidowi nic …

Ale ty bądź łaskawy dla swojego sługi. Przecież ty doprowadziłeś swojego sługę do przymierza ze sobą w imię Pańskie. Jeśli ja zawiniłem, to mnie zabij, a po co masz mnie prowadzić do twojego ojca?

I odpowiedział Jonatan: W żadnym razie! Gdybym się rzeczywiście dowiedział, że mój ojciec postanowił wyrządzić jakąś krzywdę, czy nie powiadomiłbym cię o tym?

I powiedział Dawid do Jonatana: Kto mi da znać o tym, że ojciec dał ci surową odpowiedź?

Odpowiedział Jonatan Dawidowi: Chodź, wyjdziemy w pole. Kiedy obaj wyszli w pole,

powiedział Jonatan do Dawida: Pan, Bóg Izraela, jest świadkiem, że wybadam mojego ojca jutro albo pojutrze o tej porze, czy jest dobrze usposobiony do Dawida, czy nie. Wtedy poślę do ciebie, by bezpośrednio cię zawiadomić.

Niech Pan to uczyni Jonatanowi i tamto dorzuci, jeśli w przypadku, gdy mojemu ojcu spodoba się wyrządzić ci krzywdę, nie zawiadomię cię bezpośrednio i nie odprawię tak, abyś mógł odejść spokojnie. A Pan niech będzie z tobą, tak jak był przedtem z moim ojcem.

A jeżeli jeszcze będę żył, chyba okażesz mi miłosierdzie w imię Pańskie? A gdy umrę,

nie odbieraj swojej życzliwości mojemu domowi na wieki, nawet wtedy, gdy Pan usunie wszystkich wrogów Dawida z powierzchni ziemi.

I zawarł Jonatan przymierze z domem Dawida, by Pan dokonał odwetu na wrogach Dawida.

Jeszcze raz zobowiązał Jonatan Dawida przysięgą w imię wielkiej miłości do niego, kochał go bowiem jak samego siebie.

Jonatan powiedział do niego: Jutro nów księżyca. Zwrócisz na siebie uwagę, bo miejsce po tobie będzie puste.

Do trzeciego dnia odejdziesz daleko. Udasz się na miejsce, gdzie się ukrywałeś w dniu podobnej sprawy, i zatrzymasz się koło kamienia wskazującego drogę.

Ja wypuszczę w jego stronę trzy strzały, jakbym celował w tym kierunku.

Potem poślę chłopca, dając mu rozkaz: Idź, znajdź strzały! Gdy powiem chłopcu: Oto strzały są bliżej, niż stoisz, zabierz je – wracaj, wiedz, że możesz być spokojny, nic złego się nie dzieje, na życie Pana!

Gdybym jednak powiedział do młodzieńca: Oto strzały są trochę dalej, niż stoisz – uciekaj, ponieważ sam Pan posyła cię dalej.

Przyrzeczenie zaś, które złożyliśmy ja i ty, jest takie: Oto Pan między mną a tobą na wieki.

I ukrył się Dawid na polu. Kiedy nastał nów księżyca, zasiadł król do uczty, by się posilić.

Król zasiadł na swoim zwykłym miejscu, na krześle pod ścianą, Jonatan zajął miejsce naprzeciwko, Abner usiadł z boku Saula, a miejsce Dawida było puste.

Saul nic o nim nie wspominał w tym dniu. Myślał: To przypadek; pewnie jest nieczysty i nie poddał się jeszcze oczyszczeniu.

Lecz nazajutrz, po nowiu, gdy miejsce Dawida znów było puste, odezwał się Saul do swojego syna, Jonatana: Dlaczego syn Jessego nie przyszedł na ucztę ani wczoraj, ani dziś?

Jonatan odpowiedział Saulowi: Bardzo mnie Dawid prosił, by mógł iść do Betlejem.

Mówił: Pozwól mi iść, proszę cię, ponieważ urządzamy ofiarę rodzinną w tym mieście – zawiadomił mnie o tym mój brat. Jeśli darzysz mnie życzliwością, zwolnij mnie, bym mógł odwiedzić swoich braci. Dlatego nie przyszedł do królewskiego stołu.

Saul rozgniewał się bardzo na Jonatana i powiedział mu: O, synu przewrotnej kobiety! Czy ja nie wiem, że wybrałeś sobie syna Jessego na swoją hańbę i na hańbę łona swojej matki?

Jak długo bowiem będzie żył na ziemi syn Jessego, nie utrzymasz się ani ty, ani twoje królowanie. Zaraz więc poślij i przyprowadź go do mnie, ponieważ musi umrzeć.

Odpowiedział Jonatan swojemu ojcu, Saulowi, pytaniem: Dlaczego ma umierać? Co uczynił?

Wtedy Saul rzucił za nim dzidą, aby go przebić. W ten sposób poznał Jonatan, że taki jest zamiar ojca, by uśmiercić Dawida.

Jonatan podniósł się od stołu pełen gniewu. W tym drugim dniu miesiąca nie tknął posiłku, ponieważ bardzo się zmartwił o Dawida, że jego ojciec tak go znieważył.

Rankiem wyszedł Jonatan na pole do miejsca umówionego z Dawidem, a z nim był mały chłopiec.

I powiedział do chłopca: Pobiegnij i poszukaj strzał, które wypuszczę. Chłopiec pobiegł, on tymczasem wypuścił strzałę tak, aby go minęła.

Chłopiec pobiegł do miejsca strzały, którą wypuścił Jonatan, wtedy Jonatan krzyknął za nim: Czy strzała nie jest jeszcze dalej, niż stoisz?

I jeszcze wołał Jonatan za chłopcem: Pospiesz się, nie zatrzymuj się! Chłopiec pozbierał strzały i przybiegł do swojego pana.

Chłopiec nie pojął niczego, tylko Jonatan i Dawid wiedzieli, o co chodziło.

Jonatan oddał swoją broń chłopcu, dając mu rozkaz: Idź, odnieś to do miasta.

Gdy odszedł chłopiec, podniósł się Dawid od strony kopca, padł twarzą na ziemię i trzykrotnie oddał głęboki pokłon. Nawzajem się ucałowali i płakali nad sobą. Dawid nawet głośno szlochał.

Wreszcie Jonatan powiedział do Dawida: Idź w pokoju! Niech się stanie to, co przysięgaliśmy w imię Pana, mówiąc: Pan będzie między mną a tobą, między moim rodem a twoim rodem na wieki.